Een tijd van afrekening

“Toen het volk van Israël daarom door het aanbidden van Baäl en Asjera eer bewees aan de krachten der natuur, verbraken zij hun verbinding met alles wat verheffend en veredelend is, en werden een gemakkelijke prooi voor de verleiding.” –Profeten en Koningen, blz. 176.

“Maar ‘de middagglans van het pausdom was het middernachtelijk duister van de wereld’. (J. A, Wylie, The History of Protestantism, b. 1, hfdst. 4). De Heilige Schrift was zo goed als onbekend, niet alleen bij het volk, maar ook bij de priesters. Zoals de Farizeeën van vroeger haatten de roomse leiders het licht, dat hun zonden zou openbaren. Daar Gods wet, de maatstaf van gerechtigheid, opzij was geschoven, hadden ze onbegrensde macht en gaven ze zich over aan een ongebreidelde goddeloosheid. Bedrog, hebzucht en losbandigheid heersten overal. De mensen deinsden voor geen enkele misdaad terug, waardoor ze rijkdom of een goede positie konden verwerven. In de paleizen van pausen en prelaten deden zich de laagste uitspattingen voor. Enkele van de regerende pausen maakten zich schuldig aan zulke weerzinwekkende misdaden, dat wereldlijke machthebbers deze kerkelijke waardigheidsbekleders probeerden af te zetten, omdat deze monsters te gemeen waren om te worden geduld. Eeuwenlang werd in Europa geen vooruitgang geboekt op het gebied van wetenschap, kunst of beschaving. De christenheid was het slachtoffer geworden van morele en intellectuele verlamming. De toestand van de wereld onder Rooms-katholieke heerschappij was een verschrikkelijke en treffende vervulling van de woorden van de profeet Hoséa … (Zie Hoséa 4:6, 1-2). Dat waren de gevolgen van het verbieden van Gods Woord.” –De Grote Strijd, blz. 56-57.