Les 8: De profeet van Patmos

“Het schijnt, dat hij (Johannes) in de eerste plaats de vriendschap van Christus genoot, en hij ontving vele bewijzen van het vertrouwen en van de liefde van de Heiland. Hij was een van de drie, die de heerlijkheid van Christus op de berg der verheerlijking mochten aanschouwen, evenals Zijn zielsangst in Getsémané. Hij was het ook, aan wie onze Here de zorg voor Zijn moeder opdroeg in die laatste droeve uren aan het kruis.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 392.

“Johannes en Jakobus, Andreas en Petrus, met Filippus, Nathanaël en Matthéüs, waren nauwer met Hem verbonden geweest dan de anderen, en waren van meer van Zijn wonderen getuigen geweest. Petrus, Jakobus en Johannes hadden een nog nauwer contact met Hem. Zij waren bijna voortdurend met Hem, zagen Zijn wonderen en hoorden Zijn woorden. Johannes werd nog meer vertrouwd met Jezus, zodat hij onderscheiden werd als degene, die door Jezus geliefd was. De Heiland had hen allen lief, maar Johannes had de meest ontvankelijke geest. Hij was jonger dan de anderen, en met meer kinderlijk vertrouwen opende hij zijn hart voor Jezus. Op deze wijze leefde hij meer met Christus mee, en door hem werd het diepste geestelijk onderwijs van de Heiland aan de mensen meegedeeld.” –De Wens der Eeuwen, blz. 243-244.

“Van nature bezat Johannes niet de beminnelijkheid van karakter, die hij later openbaarde. Zijn karakter vertoonde ernstige gebreken. Hij was niet alleen trots, zelfverzekerd en ambitieus, maar ongeduldig en wraakgierig, wanneer hij beledigd werd. Hij en zijn broer kregen de bijnaam ‘zonen des donders'. Een slecht humeur, een verlangen naar wraak en een geest van kritiek waren eigenschappen van de geliefde discipel. Maar onder dit alles ontdekte de goddelijke Leraar de ijverige, oprechte, liefdevolle geest. Jezus bestrafte zijn zelfzucht, stelde zijn ambities teleur, beproefde zijn geloof. Maar Hij toonde hem ook datgene, waarnaar zijn ziel verlangde, de schoonheid van heiligheid, de veranderende macht der liefde.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 392.

“De lessen van Christus, die zachtheid, nederigheid en liefde voorhielden als noodzakelijk voor groeien in genade en geschiktheid voor Zijn werk, waren voor Johannes van de grootste waarde. Hij stelde elke les op prijs, en probeerde voortdurend zijn leven in overeenstemming te brengen met het goddelijk patroon. Johannes begon de heerlijkheid van Christus te aanschouwen, niet de wereldse macht en grootheid, waarop hij had leren hopen, maar de 'heerlijkheid als van de Eniggeborene van de Vader, vol van genade en waarheid'. (Johannes 1:14).” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 395.

“De diepte en de vurigheid van de genegenheid van Johannes waren niet de oorzaak van Christus' liefde voor hem. Het was de uitwerking van deze liefde. Johannes wenste aan Jezus gelijk te worden. Onder de veranderende invloed van de liefde van Christus werd hij zachtmoedig en nederig. Het eigen ik was verborgen in Christus. Meer dan al zijn metgezellen gaf Johannes zich over aan de macht van dat wonderbare leven… Johannes kende de Heiland door een persoonlijke ervaring. De lessen van zijn Meester waren in zijn ziel gegrift. Als hij getuigde van de genade van de Heiland, was zijn eenvoudige taal welsprekend door de liefde, die zijn hele wezen doordrong.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 395. Sabbat Bijbel Lessen, Jaargang 102, nr. 2 43

“Bijgevolg werd Johannes naar Rome gebracht om op het punt van zijn geloof verhoord te worden. Voor de autoriteiten in deze stad werden de leerstellingen van de apostel in een verkeerd daglicht geplaatst. Valse getuigen beschuldigden hem van verderfelijke ketterijen. Door deze beschuldigingen hoopten zijn vijanden de dood van de discipel te bewerkstelligen. Johannes verdedigde zich op duidelijke en overtuigende wijze, en zijn woorden waren zo vol eenvoud en kracht, dat de uitwerking ervan een overweldigend effect had. Zijn toehoorders waren verbaasd over zijn welsprekendheid en wijsheid. Maar hoe overtuigender zijn getuigenis was, des te groter werd de haat van zijn tegenstanders… Johannes werd in een ketel met kokende olie geworpen. Maar de Here bewaarde het leven van Zijn trouwe dienstknecht, zoals Hij de drie Hebreeërs bewaard had in de vurige oven. Toen de woorden werden gesproken: ‘Zo vergaat allen, die geloven in de verleider, Jezus Christus van Nazareth’, verklaarde Johannes: ‘Mijn Meester onderwierp Zich aan alles, wat Satan en zijn engelen konden bedenken om Hem te vernederen en te pijnigen. Hij gaf Zijn leven om de wereld te redden. Ik voel me vereerd, dat ik om Zijnentwil mag lijden’… Deze woorden bleven niet zonder uitwerking, en Johannes werd uit de ketel gehaald door dezelfde mensen, die hem erin gegooid hadden… Op bevel van de keizer werd Johannes verbannen naar het eiland Patmos… Hier, dachten zijn vijanden, zou zijn invloed niet langer merkbaar zijn, en zou hij ten slotte sterven door ontbering en ellende.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 414.

“Patmos, een kaal, rotsachtig eilandje in de Egeïsche Zee, was door de Romeinse regering uitgekozen als verbanningsoord voor misdadigers. Maar voor Gods dienstknecht werd dit sombere oord de poort des hemels. Hier, afgesloten van de drukte van het leven, en van de arbeid van zijn vroegere jaren, had hij gemeenschap met God en Christus en met hemelse engelen, en van hen ontving hij aanwijzingen voor de gemeente in de toekomst. De gebeurtenissen, die zouden plaatsvinden aan het einde der wereldgeschiedenis, werden voor hem blootgelegd. En daar schreef hij de visioenen neer, die hij van God ontving.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 414-417.

“Johannes kreeg kracht om te bestaan in tegenwoordigheid van zijn verheerlijkte Heer. Toen werden voor zijn verbaasde ogen de heerlijkheden des hemels geopend. Hem werd vergund de troon van God te aanschouwen, en over de strijd op aarde heenziende, zag hij die in het wit geklede schare van verlosten. Hij hoorde de muziek van hemelse engelen, en de overwinningsliederen van hen, die overwonnen hadden door het bloed van het Lam en door het woord hunner getuigenis. In de openbaring, die hij ontving, werd het ene toneel na het andere ontvouwd van de ervaringen van Gods volk, en de geschiedenis van de kerk werd voorzegd tot het einde van de tijd. In vormen en symbolen werden onderwerpen van de grootste betekenis aan Johannes geopenbaard. Hij moest deze neerschrijven, opdat het volk van God uit zijn tijd zowel als in latere eeuwen een duidelijk begrip zou hebben van de gevaren en conflicten, die voor hen lagen.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 425.

“Deze openbaring werd gegeven tot leiding en vertroosting van de gemeente in heel het christelijke tijdperk. Toch hebben godsdienstige leiders verklaard, dat het een gesloten boek is, en dat men de geheimen ervan niet kan verstaan. Daarom hebben velen zich afgewend van het profetisch verslag, en hebben zij geweigerd om tijd en studie te wijden aan zijn verborgenheden. Maar God wil niet, dat Zijn volk dit boek aldus beschouwt.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 425. Sabbat Bijbel Lessen, Jaargang 102, nr. 2 45

"De namen van de zeven gemeenten zijn symbolisch voor de kerk in de verschillende perioden van het christelijk tijdperk. Het getal zeven duidt volmaaktheid aan en wil zeggen, dat de boodschappen reiken tot de tijd van het einde, terwijl de gebruikte symbolen de toestand van de kerk aangeven tijdens verschillende perioden in de wereldgeschiedenis." –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 426.

“De gemeente was gebrekkig en had behoefte aan strenge vermaning en kastijding. Johannes werd geïnspireerd om boodschappen van vermaning, bestraffing en dringend smeken te richten op hen, die hun hoop op zaligheid in gevaar brachten door de grondbeginselen van het evangelie uit het oog te verliezen. Maar altijd worden de woorden van vermaning, die God laat zenden, gesproken in tedere liefde, met de belofte van vrede voor iedere berouwvolle gelovige.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 427-428.