Les 7: Een verzegeld boek heropend

“De bekeerde ziel leeft in Christus. Zijn duisternis gaat voorbij en een nieuw en hemels licht schijnt in zijn ziel. 'Hij die zielen wint, is wijs.' 'En zij die wijs zijn, zullen stralen als de glans van het uitspansel; en zij die velen tot gerechtigheid brengen als de sterren, voor eeuwig en altijd.' Wat gedaan is door de samenwerking van mensen met God, is een werk, dat nooit zal vergaan, maar zal voortduren tot in de eeuwigheid. Hij die God tot zijn wijsheid maakt, die opgroeit tot de volle gestalte van een mens in Christus Jezus, zal voor koningen staan, voor de zogenaamde grote mannen van de wereld, en de lofprijzingen tonen van Hem, die hem uit de duisternis heeft geroepen tot Zijn wonderbaar licht. Wetenschap en literatuur kunnen in de verduisterde geest van de mens niet het licht brengen, dat het glorieuze evangelie van de Zoon van God kan brengen. Alleen de Zoon van God kan het grote werk doen van het verlichten van de ziel. Geen wonder dat Paulus uitroept: 'Want ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus, want het is de kracht van God tot behoud voor ieder die gelooft.' Het evangelie van Christus wordt een persoonlijkheid in hen, die geloven, en maakt hen tot levende brieven, bekend en gelezen door alle mensen.” –Fundamentals of Christian Education, blz. 199-200. Sabbat Bijbel Lessen, Jaargang 102, nr. 2 37

“Geëerd door mensen met de verantwoordelijke taak om te besturen en met de geheimen van grote wereldrijken, werd Daniël eveneens door God geëerd als Zijn vertegenwoordiger en kreeg hij vele openbaringen aangaande de toekomst. Zijn wonderbare profetieën, zoals deze staan vermeld in de hoofdstukken 7 tot 12 van het boek, dat zijn naam draagt, werden zelfs niet geheel door de profeet begrepen; maar eer zijn levenswerk werd afgesloten, kreeg hij de blijde belofte, dat hij in de eindtijd, in de laatste dagen van de wereldgeschiedenis, zou staan. Het werd hem niet vergund alles te begrijpen, wat God aangaande het goddelijk plan had geopenbaard… Naarmate wij het einde van de wereldgeschiedenis naderen, eisen de profetieën van Daniël onze bijzondere aandacht, omdat ze betrekking hebben op de tijd, waarin wij leven. De boodschappen van het laatste boek van het Nieuwe Testament moeten hiermee worden verbonden.” –Profeten en Koningen, blz. 335.

“De profetieën schetsen de opeenvolging van gebeurtenissen, die reiken tot het begin van het oordeel. Dit geldt vooral het boek Daniël. Toch moest Daniël op Gods bevel zijn profetieën, die betrekking hebben op ‘het laatste der dagen’ verborgen houden en verzegelen 'tot de eindtijd’. Pas in die tijd zou een boodschap over het oordeel worden verkondigd. Deze boodschap zou gebaseerd zijn op de vervulling van zijn profetieën. Over de eindtijd zegt de profeet Daniël: 'Velen zullen onderzoek doen, en de kennis zal vermeerderen.' (Daniël 12:4) … Sinds 1798 is het boek Daniël ontzegeld, is de kennis over de profetieën vermeerderd en hebben velen de plechtige boodschap, dat het oordeel nabij is, verkondigd. De Adventbeweging is zoals de Hervorming van de zestiende eeuw tegelijkertijd in verschillende christelijke landen ontstaan. Zowel in Europa als in Amerika werden mannen van geloof en gebed ertoe aangezet de profetieën te onderzoeken, en toen zij het geïnspireerde Woord bestudeerden, vonden zij daarin het overtuigend bewijs, dat ‘het einde aller dingen’ nabij was. In verschillende landen waren er op zichzelf staande groepen christenen, die alleen door het onderzoek van de Bijbel tot het geloof kwamen, dat de wederkomst van Christus nabij was.” –De Grote Strijd, blz. 332-333.

“De apostel Paulus heeft de eerste christengemeenten ervoor gewaarschuwd, dat ze de wederkomst van Christus niet in zijn dagen hoefden te verwachten. Hij zegt: ‘Laat niemand u misleiden, op welke wijze ook, want eerst moet de afval komen en de mens der wetteloosheid zich openbaren’ (2 Thessalonicensen 2:3). Pas na de grote afval en de lange heerschappij van de 'mens der wetteloosheid’ mochten de christenen de komst van de Heiland verwachten. De 'mens der wetteloosheid’, die ook 'de geheimenis der wetteloosheid’, 'de zoon des verderfs' en 'de tegenstander’ wordt genoemd, is het pausdom, dat volgens de profetie gedurende 1260 jaar zou heersen. Aan deze periode kwam een eind in 1798. De wederkomst van Christus kon dus niet vóór die tijd plaatsvinden. Paulus bestrijkt met zijn waarschuwing de hele periode van de christelijke bedeling tot het jaar 1798. Pas na die tijd zou de boodschap van Christus' wederkomst worden verkondigd.” –De Grote Strijd, blz. 333.

“In de dertiende eeuw werd het vreselijkste werktuig van het pausdom in gebruik genomen: de Inquisitie. De vorst van de duisternis werkte samen met de leiders van de pauselijke hiërarchie. In hun geheime beraadslagingen beheersten Satan en zijn engelen de geesten van mensen, terwijl ongemerkt een engel van God in hun midden was, en het vreselijke verslag van hun schandelijke besluiten opmaakte en de geschiedenis optekende van daden, die te vreselijk zijn om door de ogen van mensen te worden gezien. 'Het grote Babylon’ was 'dronken van het bloed der heiligen'. De verminkte lichamen van miljoenen martelaren riepen tot God om wraak op deze afvallige macht… De toestand van de wereld onder de Rooms-katholieke heerschappij was een verschrikkelijke en treffende vervulling van de woorden van de profeet Hosea… 'Er is geen trouw, geen liefde en geen kennis Gods in het land. Vloeken, liegen, moorden, stelen, en echtbreken! Men pleegt geweld, bloedbad volgt op bloedbad.' (Hosea 4:6, 1-2). Dat waren de gevolgen van het verbieden van Gods Woord.” –De Grote Strijd, blz. 56,57. Sabbat Bijbel Lessen, Jaargang 102, nr. 2 39

“De machtige engel, die Johannes onderrichtte, was niemand minder dan Christus. Het feit, dat Hij Zijn rechtervoet op de zee en Zijn linkervoet op de aarde zette, laat zien welk aandeel Hij heeft in de slottonelen van de grote strijd tegen Satan. Deze positie geeft Zijn oppermacht en gezag over de gehele aarde te kennen… Johannes ziet, hoe het boekje ontsloten wordt. Dan hebben de profetieën van Daniël hun juiste plaats in de boodschappen van de drie engelen, die aan de wereld gegeven zullen worden. Het openen van het boekje was de boodschap met betrekking tot de tijd… Deze tijd, die de engel onder het uiten van een plechtige eed verkondigt, is niet het einde van deze wereldgeschiedenis, of van de genadetijd, maar van de profetische tijd, die aan de wederkomst van onze Here zou voorafgaan. Dat wil zeggen, dat de mensen geen andere boodschap over een bepaalde tijd zullen krijgen. Na deze tijdsperiode, die … tot 1844 zou duren, is er geen bepaalde profetische tijd meer aangegeven. De langste tijdrekening reikt tot de herfst van 1844. De positie van de engel, met de ene voet op de zee en de andere op de aarde, duidt de verbreiding aan van de verkondiging van de boodschap. Deze zal grote zeeën oversteken en zal verkondigd worden in andere landen, ja, aan de gehele wereld." –Bijbelkommentaar, blz. 661-662.

"Het begrijpen van de waarheid, de blijde aanvaarding van de boodschap, wordt voorgesteld door het eten van het boekje. De waarheid met betrekking tot de tijd van de wederkomst van onze Heer was voor ons een kostbare boodschap." –Bijbelkommentaar, blz. 662.

“Het vastgestelde tijdperk was verstreken en Christus was niet verschenen om Zijn volk te verlossen. Zij, die met oprecht geloof en vol liefde naar hun Verlosser hadden uitgekeken, waren bitter teleurgesteld. En toch werden Gods plannen uitgevoerd. Hij onderzocht de harten van de mensen, die zeiden, dat ze op Jezus wachtten… Maar Jezus en de hemelse heerscharen keken vol liefde en medelijden naar de beproefde en getrouwe, maar teleurgestelde gelovigen. Als de sluier, die de zichtbare van de onzichtbare wereld scheidt, weggeschoven had kunnen worden, zou men engelen hebben gezien, die tot deze standvastige gelovigen kwamen om hen tegen de pijlen van Satan te beschermen.” –De Grote Strijd, blz. 349-350.

“De 'tijd van benauwdheid, zoals er niet geweest is', zal binnenkort aanbreken. Dan zal ons geestelijk leven een peil moeten hebben bereikt, dat we nog niet hebben. Velen zijn trouwens te onverschillig om zoiets mee te maken. Vaak schijnt ‘de benauwdheid’ groter dan ze achteraf blijkt te zijn. Deze regel gaat echter niet op voor de crisis, die voor de deur staat. Zelfs de beste beschrijving kan geen volledig beeld geven van de ernst van de beproeving. In die crisis moet iedereen onafhankelijk voor God staan. 'Al waren Noach, Daniël en Job daar, 'zo waar Ik leef, luidt het woord van de Heere HEERE, zij zouden zoon noch dochter redden. Zij zouden door hun gerechtigheid alleen zichzelf redden’. (Ezechiël 14:20). We moeten nú, terwijl onze Hogepriester nog verzoening voor ons doet, ernaar streven volmaakt te worden in Christus. De Heiland heeft zelfs niet door een gedachte toegegeven aan de kracht van de verleiding. Satan vindt in het hart van de mens altijd wel iets, waar hij vat op heeft of een zondig verlangen, dat gekoesterd wordt, waardoor hij kan verleiden. Maar Christus kon van Zichzelf zeggen: 'De overste der wereld komt en heeft aan Mij niets' (Johannes 14:30). Satan kon in de Zoon van God niets vinden, dat hem ook maar een kans gaf op de overwinning. Christus had de geboden van Zijn Vader bewaard en er was in Hem geen enkele zonde, waarvan Satan zou kunnen profiteren. In deze toestand zullen ook degenen, die in de tijd der benauwdheid stand willen houden, moeten verkeren.” –De Grote Strijd, blz. 574-575.