Les 5: Een opeenvolging van koninkrijken

"In het visioen van de profeet wordt (God) gezien, hoe Hij een machtige heerser terneer werpt, en een ander aanstelt. Hij wordt geopenbaard als de vorst van het universum, die op het punt staat Zijn eeuwig koninkrijk op te richten, de Oude van dagen, de levende God, de Bron van alle wijsheid, de Heerser van het heden, en Hij die de toekomst openbaart." –Bijbelkommentaar, blz. 268. Zo vergaat alles, wat niet gegrond is in God.” –“Uit de opkomst en ondergang van volken, zoals dit wordt geschilderd in de boeken Daniël en de Openbaring, moeten we leren, hoe waardeloos uiterlijke en wereldse heerlijkheid is. Hoe volledig is Babel, met al haar pracht en praal, een pracht zoals onze wereld sedertdien niet meer heeft gezien, een pracht en heerlijkheid die voor de mensen uit die tijd zo blijvend was, van het toneel verdwenen! Het is vergaan ‘als een bloem in het gras'. Zo zijn ook Medo -Perzië, en de wereldrijken Griekenland en Rome verdwenen.” –Profeten en Koningen, blz. 336. Sabbat Bijbel Lessen, Jaargang 102, nr. 2 27

“De macht, uitgeoefend door elke heerser op aarde, is door de Hemel toebedeeld; en van zijn gebruik van de aldus geschonken macht, hangt zijn welslagen af. Voor ieder geldt het woord van de Goddelijke Wachter: ‘Ik gordde u, hoewel gij Mij niet kendet.’ (Jesaja 45:5). En voor een ieder bevatten de woorden, in het verleden tot Nebukadnezar gesproken, de levensles: ‘Doe uw zonden teniet door rechtvaardigheid, en uw ongerechtigheid door erbarming jegens ellendigen, of er misschien verlenging van uw rust wezen moge’ (Daniël 4:27). Deze dingen te begrijpen, te begrijpen dat ‘gerechtigheid een volk verhoogt’; dat ‘de troon door gerechtigheid wordt bevestigd’ en ‘geschraagd door liefde’ (Spreuken 14:34; 16:12; 20:28); de uitwerking van deze beginselen te erkennen in de openbaring van Zijn macht, die ‘koningen afzet en koningen aanstelt’ (Daniël 2:21), betekent, dat men de filosofie van de geschiedenis begrijpt. Alleen in het woord Gods wordt dit duidelijk naar voren gebracht. Hier wordt getoond, dat de kracht van volken, zowel als van personen, niet gevonden wordt in de kansen of bekwaamheden, die hen onoverwinnelijk schijnen te maken en evenmin in hun opgeblazen grootheid. Hun kracht wordt afgemeten naar de trouw, waarmede zij Gods doel in vervulling doen gaan.” –Karaktervorming, blz. 176-177.

“’Hij die traag is tot kwaadheid', zegt de wijze man, 'is beter dan de machtige; en hij, die zijn geest beheerst, dan hij, die een stad inneemt.' De man of vrouw, die zijn evenwichtigheid van geest bewaart, wanneer hij verzocht wordt om zijn woede te luchten, staat in het oog van God en de hemelse engelen hoger dan de meest beroemde generaal, die ooit een leger tot de overwinning voerde. Een gevierd keizer zei op zijn sterfbed: 'Onder al mijn overwinningen is er maar één, die mij nu alle troost verschaft, en dat is de overwinning die ik behaald heb over mijn eigen stormachtige humeur.' Alexander en Caesar vonden het gemakkelijker om de wereld omver te werpen dan zichzelf te beheersen. Na het veroveren van volk na volk vielen zij, de een 'het slachtoffer van onmatigheid, de ander van krankzinnige eerzucht’." –Hoe Leid Ik Mijn Kind, blz. 108-109.

“De paus was de tiran van de wereld geworden. Koningen en keizers bogen zich voor de bevelen van de paus in Rome. Het lot van de mensen, voor tijd en eeuwigheid, scheen in zijn handen te zijn… Maar 'de middagglans van het pausdom was het middernachtelijk duister van de wereld’… Eeuwenlang werd in Europa geen vooruitgang geboekt op het gebied van wetenschap, kunst of beschaving. De christenheid was het slachtoffer geworden van morele en intellectuele verlamming.” –De Grote Strijd, blz. 56-57.

“Zoals in de profetieën was voorzegd, wierp de pauselijke macht de waarheid neer. Gods wet werd met voeten getreden, terwijl de menselijke overleveringen en gebruiken werden geîrd. De kerken, die onder het gezag van het pausdom stonden, werden al vroeg verplicht de zondag te heiligen. Door de heersende dwalingen en het bijgeloof raakten velen, zelfs onder het ware volk van God, zó in de war dat ze, wel de Sabbat heiligden, maar ’s zondags ook niet werkten. Maar daar waren de katholieke leiders niet mee tevreden. Ze eisten niet alleen, dat de zondag gevierd werd, maar ook dat de Sabbat zou worden ontheiligd. Ze veroordeelden iedereen, die de Sabbat heiligde in de felste bewoordingen. Men kon Gods wet alleen in vrede gehoorzamen, als men voor de roomse macht vluchtte.” –De Grote Strijd, blz. 61-62.

“Ondanks duisternis tijdens de lange periode van pauselijke heerschappij is het licht der waarheid nooit helemaal uitgedoofd. In elke eeuw waren er gelovigen, die Christus als de enige Middelaar tussen God en de mensen aanvaardden, de Bijbel als de enige leefregel beschouwden en de ware Sabbat heiligden. Wij zullen nooit weten hoeveel de wereld aan hen te danken heeft. Ze werden als ketters gebrandmerkt. Hun motieven werden bestreden. Hun karakter werd beklad. Hun geschriften werden onderdrukt, vervalst of vernietigd. En toch volhardden ze. Van eeuw tot eeuw bewaarden ze hun geloof in al zijn reinheid, als een heilig erfdeel voor het nageslacht.” –De Grote Strijd, blz. 58. Sabbat Bijbel Lessen, Jaargang 102, nr. 2 29

"In de tabernakelen tempeldienst, die een voorafschaduwing van het offer en martelaarschap van Christus was, sloot de reiniging van het heiligdom door de hogepriester de jaarlijkse cyclus af. Door deze dienst werd het verzoeningswerk afgerond en werden de zonden van Israël uit het heiligdom verwijderd. Deze dienst was een beeld van het afsluitingswerk van onze Hogepriester in de hemel. Daar worden de zonden van Zijn volk, die in de hemelse boeken staan opgetekend, verwijderd en uitgedelgd." –De Grote Strijd, blz. 329.

“Zoals de zonden van het volk vroeger op het zondoffer werden overgedragen en door zijn bloed zinnebeeldig naar het heiligdom op aarde werden overgebracht, worden de zonden van de gelovigen, die hun schuld belijden, op Christus overgedragen en naar het heiligdom in de hemel overgebracht. Zoals de zinnebeeldige reiniging van het heiligdom op aarde plaats vond door het wegdoen van de zonden, die het verontreinigden, wordt het hemelse heiligdom gereinigd door het verwijderen van de zonden, die daar zijn opgetekend. Maar voordat dit kan gebeuren, moeten de boeken, waarin de zonden zijn opgetekend, worden onderzocht om uit te maken wie, door berouw over zijn zonden en door het geloof in Christus, in aanmerking komt voor de voorrechten van Christus’ verzoening. Het reinigen van het heiligdom in de hemel impliceert een onderzoekend oordeel. Dit werk moet worden gedaan, voordat Christus terugkomt om Zijn volk te verlossen; want wanneer Hij terugkeert, heeft Hij Zijn loon bij Zich ‘om een ieder te vergelden, naardat zijn werk is’ (Openbaring 22:12).” –De Grote Strijd, blz. 394-395.

“Het was Gabriël, de engel die in rang na de Zoon van God kwam, die de goddelijke boodschap aan Daniël bracht. Het was Gabriël, 'Zijn engel', die door Christus gezonden werd om de toekomst te openbaren aan de geliefde Johannes; en er wordt een zegen uitgesproken over hen, die de woorden der profetie lezen en horen, en bewaren hetgeen daarin geschreven staat. (Openbaring 1:3).” –De Wens der Eeuwen, blz. 189.

“In een ander gezicht werd verder licht gegeven op de gebeurtenissen, die komen zouden; en het was aan het slot van dit gezicht, dat Daniël een heilige hoorde spreken met een andere heilige, en de vraag werd gehoord: ‘Hoelang zal dit gezicht gelden?’ (Daniël 8:13). Het antwoord luidde: 'Tweeduizend driehonderd avonden en morgens; dan zal het heiligdom in rechten hersteld worden' (vers 14). Dit antwoord vulde hem met verwarring. Ernstig zocht hij de betekenis van dit gezicht. Hij begreep niet in welke verhouding de zeventigjarige ballingschap, waarover Jeremia had gesproken, stond ten opzichte van de drieëntwintighonderd jaar, die volgens de hemelse bode, zouden verlopen eer Gods heiligdom gereinigd kon worden. De engel Gabriël gaf hem een gedeeltelijke verklaring; toen de profeet echter de woorden hoorde: 'Het gezicht… ziet op een verre toekomst', werd hij ziek. ‘Ik, Daniël, was uitgeput en was enige dagen ziek’, schrijft hij. ‘Daarna stond ik op en verrichtte de dienst bij de koning; en ik was verbijsterd over het gezicht, maar niemand merkte het.’ (Verzen 26-27).” –Profeten en Koningen, blz. 338-339.