Les 13: Het einde voorzegd

“Toen zag ik, dat de zeven laatste plagen spoedig uitgegoten zullen worden op degenen, die geen schuilplaats hebben, en dat de wereld er toch niet meer acht op sloeg, dan zij zouden doen op zoveel druppels water, die op het punt stonden te vallen. Ik werd toen in staat gesteld om het vreselijke gezicht van de zeven laatste plagen, de toorn Gods, te verduren. Ik zag, dat Zijn toorn vreselijk en ontzettend was, en dat, indien Hij Zijn hand zou uitstrekken, of die in toorn zou opheffen, de bewoners van de wereld zijn zonden, alsof zij nooit geweest waren, of zouden lijden aan ongeneeslijke zweren en uitterende plagen, die over hen zouden komen, en waarvan zij niet zouden verlost, maar erdoor uitgeroeid worden.” –Eerste Geschriften, blz. 67-68.

“De ongelovigen hebben de genadetijd laten voorbijgaan. De Geest van God, tegen Wie ze zich hardnekkig hebben verzet, heeft zich ten slotte teruggetrokken. Ze worden niet meer beschermd door genade en staan weerloos tegenover de Boze. Satan zal dan ‘de tijd van grote benauwdheid’ over de bewoners van de aarde laten komen. Wanneer de engelen de stormwinden van de menselijke hartstocht niet meer tegenhouden, zullen alle elementen van strijd en verderf worden ontketend. De verwoesting van de hele wereld zal nog rampzaliger zijn dan die van Jeruzalem in het verleden.” –De Grote Strijd, blz. 568.

“Weldra werden onze ogen op het oosten gericht, want er was een kleine, zwarte wolk verschenen, ongeveer zo groot als de hand van een man, en wij wisten allen, dat dit het teken van de Zoon des mensen was. In plechtige stilte staarden wij allen op naar de wolk, terwijl hij nader kwam, en lichter, heerlijker en steeds heerlijker werd, totdat het een grote witte wolk was. De onderkant van de wolk geleek op vuur; een regenboog was over de wolk, en rondom waren tienduizend engelen, die een allerheerlijkst lied zongen; en op de wolk was de Zoon des mensen gezeten. Zijn haar was wit en krullend en viel op Zijn schouders af; en op Zijn hoofd waren veel kronen. Zijn voeten hadden de gelijkenis van vuur; in Zijn rechterhand was een scherpe sikkel; in Zijn linkerhand een zilveren bazuin. Zijn ogen waren gelijk een vurige vlam, die Zijn kinderen door en door onderzocht. Toen werden alle aangezichten bleek, en van degenen, die God verworpen hadden, werden zij donker. Toen riepen wij allen uit: ‘Wie zal bestaan? Is mijn kleed vlekkeloos?’ De engelen staakten hun gezang, en er was een ogenblik van vreselijke stilte, en daarna sprak Jezus: ‘Die rein van handen, en zuiver van hart zijn, die zullen kunnen bestaan; Mijn genade is u genoeg.’ Op deze woorden verhelderden onze aangezichten en blijdschap vervulde ieder hart. En de engelen sloegen een hogere noot aan en zongen opnieuw, terwijl de wolk steeds nader bij de aarde kwam.” –Eerste Geschriften, blz. 7.

“Door de zonde is het goddelijke in de mens ontaard en bijna geheel verdwenen. Christus is echter gekomen om te herstellen, wat verloren ging. Hij zal onze vernederde lichamen veranderen en ze gelijkvormig maken aan Zijn verheerlijkt lichaam. Het sterfelijke, vergankelijke lichaam, ontdaan van Zijn heerlijkheid en eens bezoedeld door de zonde, wordt volmaakt, schoon en onsterfelijk… Engelen 'zullen Zijn uitverkorenen verzamelen uit de vier windstreken, van het ene uiterste der hemelen tot het andere.' Heilige engelen brengen kleine kinderen naar hun moeder terug. Vrienden, die lange tijd door de dood waren gescheiden, worden herenigd, om nooit meer uit elkaar te gaan, en varen onder het zingen van vreugdeliederen op ten hemel naar de Stad Gods.” –De Grote Strijd, blz. 595.

"De aarde zal duizend jaar lang de woonplaats van Satan en zijn engelen zijn. Hij zal op de aarde moeten blijven en zal geen toegang hebben tot andere werelden om degenen, die nooit zijn gevallen, te kwellen." –De Grote Strijd, blz. 608. Sabbat Bijbel Lessen, Jaargang 102, nr. 2 69

“Tijdens ‘de duizend jaren’ tussen de eerste en de tweede opstanding vindt het oordeel over de ongelovigen plaats. Volgens de apostel Paulus zal dit oordeel na de wederkomst van Christus plaatshebben… Daniël zegt, dat toen de Oude van dagen kwam, 'recht verschaft werd aan de heiligen des Allerhoogste' (Daniël 7:22). In die tijd heersen de verlosten als koningen en priesters van God … Tijdens ‘de duizend jaren zullen de heiligen de wereld oordelen’ zoals Paulus voorzegde' (1 Korinthe 6:2). Samen met Christus zullen ze de ongelovigen oordelen door hun daden met het Wetboek, de Bijbel, te vergelijken. Ze zullen over elk geval afzonderlijk recht spreken op grond van de daden van de betrokkenen. Dan wordt de straf, die de ongelovigen moeten krijgen, vastgesteld ‘naardat hun werken zijn’ en naast hun naam in ‘het boek des doods’ opgetekend.

“Christus en Zijn volgelingen oordelen over Satan en zijn boze engelen. Paulus zegt in dit verband: ‘Weet gij niet, dat wij over engelen oordelen zullen?’ (Vers 3). En volgens Judas heeft Hij ‘de engelen, die aan hun oorsprong ontrouw werden en hun eigen woning verlieten, voor het oordeel van de grote dag met eeuwige banden onder donkerheid bewaard gehouden.’ (Judas 6).” –De Grote Strijd, blz. 609.

“Aan het einde van ‘de duizend jaren’ vindt de tweede opstanding plaats. De goddelozen zullen dan uit de doden opstaan en voor God verschijnen voor de voltrekking van 'het vonnis, dat in de boeken staat opgetekend…’ En Jesaja zegt over de goddelozen: 'En zij zullen bijeengebracht worden, zoals men gevangenen bijeenbrengt in een kuil, en zij zullen opgesloten worden in een kerker, en na vele dagen zullen zij bezocht worden. ' (Jesaja 24:22).” –De Grote Strijd, blz. 609-610.

"De goddelozen worden met wortel en tak definitief uitgeroeid. Satan is de wortel, en zij (zijn volgelingen) de takken. De straf is voltrokken. Het recht heeft zijn loop gehad. De hemel en de aarde zijn daar getuigen van geweest en verkondigen Gods rechtvaardigheid." –De Grote Strijd, blz. 620.

“Het verlossingswerk zal volkomen zijn. Op de plaats, waar de zonde overvloedig was, zal Gods genade nog veel overvloediger zijn. De aarde zelf, het terrein, waarvan Satan beweert, dat het van hem is, zal niet alleen vrijgekocht, maar ook verheerlijkt worden. Onze kleine wereld, die onder de vloek der zonde, de enige donkere plek in Zijn heerlijke schepping is, zal boven alle werelden in Gods heelal worden geëerd. Hier, waar de Zoon van God heeft gewoond in het menselijk vlees, waar de Koning der heerlijkheid leefde, en leed en stierf, hier zal, wanneer Hij alle dingen nieuw zal maken, de tent onder de mensen zijn, 'en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn, en hun God zijn.' En wanneer door de eeuwen heen de verlosten zullen wandelen in het licht van de Here, zullen zij Hem prijzen voor Zijn onuitsprekelijke Gave, ‘Immanuel, 'God met ons’.” –De Wens der Eeuwen, blz. 15.

"In de hemel kan er geen lijden zijn. Er zullen geen tranen, geen begrafenissen, en geen tekenen van rouw meer zijn… In de Stad Gods zal er geen nacht zijn. Niemand zal rust nodig hebben of ernaar verlangen. Men zal nooit genoeg krijgen van het doen van Gods wil en het loven van Zijn naam. We zullen altijd de koelte van de eeuwige morgen voelen. 'En zij hebben geen licht van een lamp of het licht der zon van node’. (Openbaring 22:5). Het licht van de zon zal worden vervangen door een lichtglans, die niet verblindt, maar toch oneindig helderder is dan de zon op haar hoogtepunt.” –De Grote Strijd, blz. 622.

“In de Bijbel wordt de erfenis van de verlosten 'een vaderland' genoemd. (Hebreeën 11:14-16). Daar leidt de hemelse Herder Zijn kudde naar de rivier met ‘het water des levens’. De ‘boom des levens’ geeft elke maand zijn vrucht, en de bladeren van de boom zijn ‘tot genezing der volkeren’. De rivieren stromen altijd, en hun water is helder als kristal. Op hun oevers staan bomen, die zorgen voor schaduw op het pad van de verlosten. De uitgestrekte vlakten gaan over in prachtige heuvels, en de bergen van God verheffen hun hoge toppen. Op deze weidse vlakten en op de oevers van deze stromen van levend water zullen Gods kinderen, die zo lang als pelgrims hebben rondgezworven, eeuwig wonen.“ –De Grote Strijd, blz. 621. Sabbat Bijbel Lessen, Jaargang 102, nr. 2 71

“De Here Zelf openbaarde aan Zijn dienstknecht de verborgenheden van dit boek, en het is Zijn bedoeling, dat ze geopend zullen zijn voor studie van een ieder. De waarheden in dit boek worden gericht tot een ieder, die leeft in de laatste dagen der wereldgeschiedenis, zowel als tot hen, die leefden in de dagen van Johannes. Sommige van de tonelen, die in deze profetie worden afgebeeld, behoren reeds tot het verleden. Andere vinden nu plaats. Sommige tonen het eind van de grote strijd tussen de machten der duisternis en de Vorst des hemels, en andere openbaren de overwinning en vreugde der verlosten op de nieuwe aarde. Laat niemand denken, dat het zinloos is om dit boek te bestuderen, omdat elk symbool in de Openbaring verklaard kan worden. Hij, die deze verborgenheden aan Johannes openbaarde, zal aan de ijverige zoeker naar waarheid een voorsmaak van hemelse dingen schenken. Wie zijn hart opent om de waarheid te ontvangen, zal in staat zijn haar leerstellingen te verstaan, en zal de zegeningen ontvangen, die beloofd zijn aan hen, die de woorden dezer profetie horen, en bewaren de dingen, die herin geschreven zijn.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 425-426.

“De roep van Christus tot de dorstige ziel gaat nog steeds uit, en spreekt ons met nog grotere kracht aan dan hen, die Hem in de tempel hoorden op die laatste dag van het feest. De fontein staat open voor allen. Aan de vermoeiden en verslagenen wordt de verkwikkende dronk van het eeuwig leven aangeboden. Nog roept Jezus: 'Indien iemand dorst heeft, hij kome tot Mij en drinke'.” –De Wens der Eeuwen, blz. 392.