Les 11: Waakzaam om God te verheerlijken

“Degenen, die in de vreze Gods werken om de gemeente van hindernissen te bevrijden en ernstige misstanden te corrigeren, opdat Gods volk de noodzaak mag inzien om zonde te verafschuwen en in reinheid te bloeien, en opdat de naam van God verheerlijkt mag worden, zullen altijd weerstand ondervinden van de ongewijden. Zefanja beschrijft aldus de ware toestand van deze groep en de verschrikkelijke oordelen, die over hen zullen komen.” –Testimonies for the Church, vol. 3, blz. 270-271.

“(Zie Zefanja 1:2-3, 8-18). Er zal een reeks van gebeurtenissen plaatsvinden, die aantoont, dat God de situatie in handen heeft. De waarheid zal in duidelijke, onmiskenbare taal verkondigd worden. Als volk moeten wij de weg voor de Heer bereiden onder de hoogste leiding, die van de Heilige Geest. Het evangelie moet in zijn zuiverheid gebracht worden. De stroom van levend water moet dieper en wijder worden in zijn loop. Uit alle beroepen, nabij en veraf, zullen mensen van achter de ploeg en uit gewone beroepen, die de gedachten zo bezighouden, weggeroepen worden, en zij zullen samen met ervaren mensen worden opgeleid. Doordat zij leren doeltreffend te werken, zullen zij de waarheid met kracht verkondigen. Door de meest wonderlijke werkingen van de goddelijke voorzienigheid zullen bergen van moeilijkheden uit de weg geruimd en in de zee geworpen worden. De boodschap, die zoveel betekent voor hen, die op aarde wonen, zal gehoord en begrepen worden. De mensen zullen weten, wat waarheid is. Voorwaarts, steeds verder voorwaarts zal het werk voortgang maken, totdat de hele aarde gewaarschuwd zal zijn, en dan zal het einde komen.“ –Getuigenissen voor de Gemeente 9, blz. 96.

“God verlangt van Zijn volk, dat zij zich reinigen van alle onreinheid van vlees en geest, en de heiligheid vervolmaken in de vreze des Heren. Allen, die onverschillig zijn en zich aan dit werk onttrekken, wachtend tot de Heer voor hen doet, wat Hij van henzelf verlangt, zullen tekortschieten, wanneer de zachtmoedigen der aarde, die Zijn oordelen hebben voltrokken, verborgen worden op de dag van de toorn des Heren.” –Testimonies for the Church, vol. 1, blz. 619.

“Op de dag des Heren, vlak voor de komst van Christus, zal God in Zijn toorn bliksemschichten uit de hemel zenden, die zich zullen verenigen met vuur op de aarde. De bergen zullen branden als een oven en verschrikkelijke lavastromen uitstorten, die tuinen en velden, dorpen en steden verwoesten; en terwijl ze hun gesmolten erts, rotsen en verhitte modder in de rivieren storten, zullen ze koken als een pot, en enorme rotsen uitstoten en hun gebroken stukken met onbeschrijfelijk geweld over het land verspreiden. Hele rivieren zullen opdrogen. De aarde zal in beroering raken, en overal zullen er vreselijke uitbarstingen en aardbevingen zijn. God zal de goddeloze bewoners van de aarde teisteren, totdat ze van de aarde zijn weggevaagd. De heiligen worden bewaard op aarde te midden van deze vreselijke onrust, zoals Noach bewaard werd in de ark ten tijde van de zondvloed.” –Spiritual Gifts, vol. 3, blz. 82-83.

“De hele hemel is betrokken, niet alleen bij de landen die dichtbij zijn en onze hulp nodig hebben, maar ook bij de landen die ver weg zijn. De hemelse wezens kijken toe en wachten erop, dat menselijke instanties diep geraakt worden door de behoeften van hun medearbeiders, die in verwarring en beproeving, in verdriet en nood verkeren.” –Testimonies for the Church, vol. 6, blz. 459.

“Hij (God) zal u in Zijn feestzaal brengen, en Zijn banier boven u zal Zijn liefde zijn. (Hooglied 2:4). ‘Indien gij in Mijn wegen wandelt’, zegt de Here, ‘en de door Mij opgedragen taak waarneemt, dan zult gij zowel mijn huis richten als mijn voorhoven bewaken, en Ik zal u doen verkeren onder hen die hier staan’, de heilige engelen die Zijn troon omringen… Hemel en aarde zullen zich verenigen in het vreugdelied van de Vader: ‘Want Mijn zoon hier was dood en is weer levend geworden; hij was verloren en is gevonden’.” –Lessen uit het Leven van Alledag, blz. 122.

“De engelen van God, duizenden maal duizenden, en tienduizend maal tienduizend, zijn aangesteld om te dienen voor hen, die erfgenamen van de verlossing zullen zijn. Zij beschermen ons tegen het kwaad en dringen de machten der duisternis terug, die onze vernietiging nastreven. Hebben we geen reden om elk moment dankbaar te zijn, dankbaar zelfs wanneer er duidelijke moeilijkheden op ons pad zijn? De Heer Zelf is onze Helper. ‘Zing vrolijk, gij dochter Sions, juich, Israël; wees blijde, en spring op van vreugde van ganser harte, gij dochter Jeruzalems!’ ‘De Heere, uw God, is in het midden van u, een Held, Die verlossen zal; Hij zal over u vrolijk zijn met blijdschap; Hij zal zwijgen in Zijn liefde, Hij zal Zich over u verheugen met gejuich’ (Zefanja 3:14, 17). Dit is het getuigenis, dat de Heer van ons verlangt om uit te dragen aan de wereld. Zijn lof moet voortdurend in ons hart en op onze lippen zijn. Zo’n getuigenis zal invloed hebben op anderen. Terwijl we mensen proberen af te brengen van hun zelfzuchtige pogingen om geluk te verkrijgen, moeten we aan hen laten zien, dat we iets beters hebben dan wat zij zoeken.” –Testimonies for the Church, vol. 6, blz. 63-64.

“Beschouw dit punt met aandacht: Die het zuivere merkteken der waarheid ontvangen, dat in hen gewrocht wordt door de kracht van de Heilige Geest, zijn degenen, ‘die zuchten en uitroepen over al de gruwelen, die gedaan worden’ in de gemeente. Hun liefde voor reinheid en de eer en heerlijkheid Gods is van dien aard en zij hebben zo’n helder begrip van de buitengewone zondigheid der zonde, dat ze geschilderd worden als zijnde in doodsstrijd, onder zuchten en roepen.” –Uit de Schatkamer der Getuigenissen 1, blz. 345.

“De uitdrukking ‘Dit volk zegt’ is veelzeggend. Op het tijdstip, dat zij kansen hadden, hadden de Israëlieten zich niet bereidwillig getoond. Er wordt prompte gehoorzaamheid verwacht van hen, die door de Heere worden gekozen en geleid. Verontschuldigingen voor uitstel onteren God. En toch bedenken zij, die verkiezen hun eigen weg te gaan, vaak knap uitgedachte verontschuldigingen om zich te rechtvaardigen. Zo zeiden de Israëlieten, dat zij met bouwen waren begonnen, maar dat ze met hun werk waren gestopt vanwege de belemmeringen, die door hun vijanden waren bedacht. Volgens hen waren deze belemmeringen een aanduiding, dat de juiste tijd om te bouwen nog niet was aangebroken. Zij zeiden, dat de Heere met moeilijkheden tussenbeide was gekomen om hun overhaasten te bestraffen. Daarom verwees Hij in een onderhoud met Zijn profeet naar hen niet als ‘Mijn volk’, maar als ‘dit volk’. De Israëlieten hadden geen werkelijke verontschuldiging voor het feit, dat ze het werk aan de tempel lieten liggen. De tijd, waarin de ernstige tegenwerpingen naar voren werden gebracht, was juist de tijd, waarin ze met bouwen moesten doorgaan. Zij bezaten niet het geloof, dat de zekerheid is der dingen, die men hoopt, en het bewijs der zaken, die men niet ziet. Zij aarzelden om voorwaarts te gaan met geloof in de voorzieningen, die God zou treffen, omdat zij niet het eind van het begin af konden zien. Toen er moeilijkheden ontstonden, werden ze gemakkelijk van het werk afgebracht.” –Bijbelkommentaar, blz. 283.

“Een treffend voorval van de gevolgen van het inhouden der vrijwillige gaven voor het werk van God, vinden we in de dagen van de profeet Haggaï… De Joden begonnen met de herbouw van de tempel des Heeren; maar toen ze tegenstand ondervonden van hun vijanden, stopten ze met het werk.” –Patriarchen en Profeten, blz. 478.

“Ze (Het overblijfsel) durfden de herhaalde waarschuwing, dat hun voorspoed en zegen van God afhankelijk waren van strikte gehoorzaamheid aan de gegeven instructies niet te veronachtzamen. Zodra zij besloten te handelen naar de woorden des Heeren, veranderden Zijn berispingen in bemoediging. Welk een genadige God hebben wij!” –Bijbelkommentaar, blz. 284.

“Na de verwoesting van de tempel door Nebukadnezar werd hij ongeveer vijfhonderd jaar voor de geboorte van Christus herbouwd door een volk, dat uit een levenslange ballingschap was teruggekeerd naar een woest en bijna verlaten land. Er waren onder hen oude mannen, die de heerlijkheid van Salomo’s tempel hadden gezien en weenden bij de grondlegging van het nieuwe bouwwerk, omdat het zo veel minder was dan het eerste. De overheersende stemming is heel goed beschreven door de profeet: ‘Wie onder u is overgebleven, die dit huis in zijn vroegere heerlijkheid gezien heeft? Hoe ziet gij het nu? Is het niet, daarbij vergeleken, als niets in uw ogen?’ (Haggaï 2:3; Ezra 3:12). Toen werd de belofte gegeven, dat de heerlijkheid van ‘het laatste huis’ groter zou zijn dan die van het eerste. Maar de tweede tempel heeft de eerste niet geëvenaard in heerlijkheid. Hij werd ook niet gewijd door de zichtbare tekenen van Gods tegenwoordigheid, zoals de eerste tempel. Er was geen openbaring van bovennatuurlijke kracht bij zijn inwijding. Het pas opgerichte heiligdom werd niet vervuld door Gods aanwezigheid. Er daalde geen vuur uit de hemel neer om het offer op het altaar te verteren. Er was geen wolk der heerlijkheid meer tussen de cherubs in het heilige der heiligen; de ark, het verzoendeksel en de tafelen der getuigenis werden er niet meer gevonden. Geen stem klonk uit de hemel om de vragende priester Gods wil bekend te maken. Eeuwenlang hadden de Joden tevergeefs getracht aan te tonen op welke wijze Gods belofte, door Haggaï gegeven, was vervuld. Maar hoogmoed en ongeloof verblindden hun geest, zodat ze de ware betekenis van de woorden van de profeet niet begrepen. De tweede tempel werd niet geëerd met de wolk van Gods heerlijkheid, maar met de levende tegenwoordigheid van Iemand in wie de volheid van de Godheid lichamelijk woonde, Iemand, die God Zelf was, geopenbaard in het vlees. ‘De Wens aller heidenen’ was werkelijk tot Zijn tempel gekomen, toen de Man van Nazareth leerde en genas in de heilige voorhoven. De tweede tempel overtrof de eerste in heerlijkheid door de tegenwoordigheid van Christus, en daardoor alleen.” –De Grote Strijd, blz. 21-22.