Les 9: Veranderingen in karakter

“Toen Jezus voor de eerste maal aan de discipelen in de opperzaal verscheen, was Thomas niet bij hen. Hij hoorde de berichten van de anderen, en ontving overvloedige bewijzen, dat Jezus was opgestaan; maar somberheid en ongeloof vervulden zijn hart. Toen hij de discipelen over de heerlijke verschijningen van de verrezen Heiland hoorde spreken, dompelde dit hem in nog diepere wanhoop. Indien Jezus werkelijk uit de dood was verrezen, konden zij verder niet hopen op een letterlijk aards koninkrijk. En het wondde zijn ijdelheid te denken, dat de Meester Zich zou openbaren aan alle discipelen behalve aan hem. Hij was vastbesloten niet te geloven, en een week lang tobde hij over zijn rampzalige toestand, die nog donkerder scheen door de tegenstelling met de hoop en het geloof van de broeders…

Hij wilde niet zien door de ogen van zijn broeders, of een geloof koesteren, dat berustte op hun getuigenis. Hij had zijn Heere vurig lief, maar hij had toegestaan, dat naijver en ongeloof bezit namen van zijn geest en hart.” –

“Satan staat klaar om allerlei twijfels te suggereren, maar als u uw ogen in geloof zult openen, zult u voldoende bewijs voor geloof vinden. Maar God zal nooit alle oorzaken van twijfel van een mens wegnemen… Jezus prees nooit ongeloof; Hij prees nooit twijfels.” –Testimonies for the Church, vol. 4, blz. 232-233.

“Een aantal discipelen maakten nu de vertrouwde opperzaal tot hun tijdelijk tehuis, en ‘s avonds kwamen allen, behalve Thomas, daar samen. Op een avond besloot Thomas de anderen op te zoeken. Ondanks zijn ongeloof had hij een flauwe hoop, dat het goede nieuws waar was. Terwijl de discipelen hun avondmaaltijd gebruikten, spraken zij over de bewijzen, die Christus hun in de profetieën had gegeven. “Jezus kwam, ‘terwijl de deuren gesloten waren, en Hij stond in hun midden en zeide: Vrede zij u!“

Hij wendde Zich tot Thomas en zeide: “Breng uw vinger hier en zie Mijn handen en breng uw hand en steek die in Mijn zijde, en wees niet ongelovig, maar gelovig”. Deze woorden toonden aan, dat Hij op de hoogte was van de gedachten en woorden van Thomas. De twijfelende discipel wist, dat gedurende een week niet één van zijn metgezellen Jezus had gezien. Zij hadden de Meester niet over zijn ongeloof kunnen vertellen. Hij herkende Hem, Die voor hem stond, als zijn Here. Hij verlangde geen verder bewijs. Zijn hart sprong op van vreugde, en hij wierp zich aan de voeten van Jezus, terwijl hij uitriep: “Mijn Here en Mijn God!” –

“Sommigen, zo werd mij getoond, konden de gepubliceerde visioenen ontvangen, door de boom te beoordelen aan de hand van zijn vruchten. Anderen zijn als de twijfelende Thomas; zij kunnen de gepubliceerde Getuigenissen niet geloven, noch bewijs ontvangen door het getuigenis van anderen; maar moeten het zien en zelf het bewijs hebben. Zulke mensen mogen niet terzijde worden geschoven, maar moeten heel geduldig en met broederlijke liefde worden behandeld, totdat zij hun positie hebben gevonden en worden bevestigd voor of tegen. Als zij zich verzetten tegen de visioenen, waarvan zij geen kennis hebben; als zij hun verzet zo ver doorvoeren, dat zij zich verzetten tegen datgene, waarmee zij geen ervaring hebben, en zich ergeren, wanneer degenen, die geloven dat de visioenen van God zijn, erover spreken tijdens bijeenkomsten, en zich troosten met de instructie, die door middel van visioenen wordt gegeven, kan de gemeente weten, dat zij niet gelijk hebben. Gods volk moet niet ineenkrimpen en toegeven, en hun vrijheid niet opgeven aan zulke ontevredenen.” –Testimonies for the Church, vol. 1, blz. 328.

“Het geloof van Thomas zou voor Christus welgevalliger zijn geweest, indien hij gewillig was geweest te geloven op het getuigenis van zijn broeders. Indien de wereld nu het voorbeeld van Thomas zou volgen, dan zou niemand geloven en behouden worden; want allen, die Christus aannemen, moeten dat doen door het getuigenis van anderen.

Velen, die in twijfel zijn, verontschuldigen zichzelf door te zeggen, dat, indien zij de bewijzen zouden hebben, die Thomas van zijn metgezellen ontving, zij zouden geloven. Ze beseffen niet, dat ze niet alleen dat bewijs hebben, maar veel meer. Velen die, evenals Thomas deed, wachten tot alle reden tot twijfel is weggenomen, zullen nooit hun verlangen verwezenlijkt zien. Ze raken langzamerhand vast in hun ongeloof. Zij, die zichzelf eraan gewennen naar de sombere zijde te kijken, en te mopperen en te klagen, weten niet wat ze doen. Ze zaaien het zaad der twijfel, en ze zullen een oogst van twijfel binnenhalen. In een tijd, waarin geloof en vertrouwen uiterst belangrijk zijn, zullen velen op deze wijze bemerken, dat ze niet de macht hebben om te hopen en te geloven.

Door Zijn optreden tegenover Thomas gaf Jezus een les aan Zijn volgelingen. Zijn voorbeeld toont aan, hoe wij mensen moeten behandelen wier geloof zwak is en die hun twijfel tot iets belangrijks maken. Jezus overstelpte Thomas niet met verwijten en Hij ging ook niet met hem redetwisten. Hij openbaarde Zichzelf aan de twijfelaar. Thomas was bijzonder onredelijk geweest door voorwaarden te stellen voor zijn geloof, maar Jezus brak alle hindernissen af door Zijn overvloedige liefde en tegemoetkomendheid. Ongeloof wordt zelden door redetwisten overwonnen. Het wordt daardoor eerder in een verdedigende positie gebracht, en vindt nieuwe steun en verontschuldigingen. Maar laat Jezus, in Zijn liefde en genade, geopenbaard worden als de gekruisigde Heiland, dan zal van veler lippen die eens onwillig waren, de belijdenis van Thomas worden gehoord: “Mijn Here en mijn God!” –

“God vraagt nooit van ons om iets te geloven zonder ons voldoende gegevens te verschaffen om ons geloof op te baseren. Zijn bestaan, Zijn karakter, de waarheid van Zijn Woord kunnen wij verstandelijk aanvaarden. Er zijn talloze dingen, die daarvan getuigenis afleggen. Toch heeft God nooit de mogelijkheid tot twijfel weggenomen. Ons geloof moet gebaseerd zijn op goede argumenten, maar kan niet proefondervindelijk worden bewezen.” –Schreden naar Christus, blz. 127.

“En Jezus had een bedoeling met de opdracht, het net aan de rechterzijde uit te werpen. Aan die kant stond Hij, op de oever. Dat was de kant van het geloof. Indien zij in verbondenheid met Hem zouden werken, wanneer Zijn goddelijke kracht zich verbond met hun menselijke krachtinspanning, dan kon het niet missen of zij zouden succes hebben." –

“Petrus had eens verklaard: 'Al zouden allen aanstoot aan U nemen, ik nooit!' (Matthéüs 26:33. Maar nu schatte hij zichzelf op juistere wijze: 'Ja, Heer’, zei hij, 'Gij weet, dat ik U liefheb’. Hier klinkt geen heftige verzekering, dat zijn liefde groter is dan de liefde van zijn broeders. Hij geeft over zijn toewijding niet zijn eigen mening te kennen…

Drie maal had Petrus openlijk zijn Heere verloochend, en drie maal dreef Jezus hem ertoe zijn liefde en trouw te verzekeren, door aan te dringen met die scherpe vraag, die als een van weerhaken vorrziene pijl zijn gewonde hart raakte. Voor de discipelen, die daar samen waren, openbaarde Jezus de diepte van Petrus' berouw en toonde Hij aan, hoe volkomen vernederd de eens zo zelfverzekerde discipel was.” –

“Hij (Petrus) stond altijd klaar om anderen te verbeteren en zijn mening te uiten, vooraleer hij een helder begrip had van zichzelf, of van hetgeen hij wilde zeggen. Maar de bekeerde Petrus was geheel anders. Hij behield zijn vroegere geestdrift, maar de genade van Christus temperde zijn voortvarendheid. Hij was niet langer onbesuisd, zelfvoldaan en tevreden met zijn eigen oordeel, maar kalm, beheerst en bereid iets te leren. Hij kon zowel de lammeren als de schapen de kudde van Christus weiden.” –

“Toen hij (Petrus) dit zei, wist hij nog niet, naar welke hoogten en diepten de voeten van Christus zouden voorgaan. Petrus had gefaald, toen de beproeving kwam, maar hij zou opnieuw een gelegenheid hebben om zijn liefde voor Christus te bewijzen. Om hem kracht te geven voor de laatste beproeving van zijn geloof, openbaarde de Heiland hem zijn toekomst. Hij vertelde hem, dat, nadat hij een dienstig leven zou hebben geleid, wanneer ouderdom zijn kracht zou aantasten, Hij metterdaad zijn Heiland zou volgen…

Jezus maakte … Petrus de buitengewone wijze van zijn dood bekend. Hij voorzegde zelfs, dat hij zijn handen zou uitstrekken aan het kruis. Opnieuw zei Hij tot Zijn discipel: 'Volg Mij'. Petrus was niet ontmoedigd door de openbaring. Hij was gewillig op welke wijze ook voor zijn Heer te sterven.” –

“Als Jood en vreemdeling werd Petrus veroordeeld om gegeseld en gekruisigd te worden. In het vooruizicht van deze vreselijke dood dacht de apostel aan zijn grote zonde, toen hij Jezus in de ure van Diens verhoor in de steek had gelaten. Terwijl hij toen terugschrok voor het kruis, beschouwde hij het nu als een eer om zijn leven te geven voor het evangelie, met het gevoel, dat het voor hem, die zijn Meester eenmaal had verloochend, een te grote eer was om te sterven als eens zijn Meester stierf. Petrus had oprecht berouw getoond over zijn zonde, en Christus had hem vergeven, zoals blijkt uit de verheven opdracht om de schapen en de lammeren van de kudde te hoeden. Maar hij kon het zichzelf niet vergeven. Zelfs niet de gedachte aan de zielsangst van het laatste vreselijke gebeuren kon de bitterheid van zijn verdriet en berouw wegnemen. Als een laatste gunst verzocht hij zijn beulen om hem aan het kruis te nagelen met het hoofd naar beneden. Het verzoek werd toegestaan, en op deze wijze stierf de grote apostel Petrus.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 391.