Jezus verschijnt aan de discipelen

“Het eerste werk van Christus op aarde, na Zijn opstanding, was Zijn discipelen te overtuigen van Zijn onverminderde liefde en tedere zorg voor hen.” –

Aanvullende studie:: De Wens der Eeuwen, p. 692-706; Lessen uit het Leven van Alledag, blz. 19-21.

zo, — 16 nov

1. WONDER BIJ HET GRAF

A. Terwijl Maria Magdaléna huilde, bleef ze staan en keek in het graf. Wat zag ze daar?

Johannes 20:11–13.

Johannes 20:11: En Maria stond buiten bij het graf, wenende. Als zij dan weende, bukte zij in het graf; Johannes 20:12: En zag twee engelen in witte klederen zitten, een aan het hoofd, en een aan de voeten, waar het lichaam van Jezus gelegen had. Johannes 20:13: En die zeiden tot haar: Vrouw! wat weent gij? Zij zeide tot hen: Omdat zij mijn Heere weggenomen hebben, en ik weet niet, waar zij Hem gelegd hebben.

B. Aan wie en hoe openbaarde Jezus Zich het eerst?

Johannes 20:14–18.

Johannes 20:14: En als zij dit gezegd had, keerde zij zich achterwaarts, en zag Jezus staan, en zij wist niet, dat het Jezus was. Johannes 20:15: Jezus zeide tot haar: Vrouw, wat weent gij? Wien zoekt gij? Zij, menende, dat het de hovenier was, zeide tot Hem: Heere, zo gij Hem weg gedragen hebt, zeg mij, waar gij Hem gelegd hebt, en ik zal Hem wegnemen. Johannes 20:16: Jezus zeide tot haar: Maria! Zij, zich omkerende, zeide tot Hem: Rabbouni, hetwelk is gezegd: Meester. Johannes 20:17: Jezus zeide tot haar: Raak Mij niet aan, want Ik ben nog niet opgevaren tot Mijn Vader; maar ga heen tot Mijn broeders, en zeg hun: Ik vare op tot Mijn Vader en uw Vader, en tot Mijn God en uw God. Johannes 20:18: Maria Magdalena ging en boodschapte den discipelen, dat zij den Heere gezien had, en dat Hij haar dit gezegd had.

“Door haar tranen heen zag Maria de gestalte van een man, en denkend dat het de hovenier was, zei ze: 'Heer, als gij Hem hebt weggedragen, zeg mij dan, waar gij Hem hebt neergelegd, en ik zal Hem wegnemen’. Indien iemand meende, dat het graf van deze rijke man een te eervolle plaats was om Jezus te begraven, zou zij zelf in een plaats voor Hem voorzien. Er was een graf, dat door Christus' eigen stem was leeg geworden, het graf waar Lazarus had gelegen. Zou zij daar geen plaats vinden om haar Heere te begraven? Ze voelde, dat de zorg voor Zijn dierbaar, gekruisigd lichaam een grote troost zou zijn in haar smart.

Maar nu zei Jezus met Zijn eigen vertrouwde stem tot haar: ‘Maria.’ Nu wist ze, dat het geen vreemdeling was, die tot haar sprak, en toen ze zich omwendde, zag ze de levende Christus voor zich staan.” –

“Maria was de eerste, die bij het graf kwam na Zijn opstanding. Maria was de eerste, die een opgestane Heiland verkondigde." –

ma, — 17 nov

2. OP DE WEG NAAR EMMAÜS

A. Wat gebeurde er, terwijl twee discipelen van Christus op de weg waren naar het dorp Emmaüs?

Lukas 24:13–16.

Lukas 24:13: En zie, twee van hen gingen op denzelfden dag naar een vlek, dat zestig stadien van Jeruzalem was, welks naam was Emmaus; Lukas 24:14: En zij spraken samen onder elkander van al deze dingen, die er gebeurd waren. Lukas 24:15: En het geschiedde, terwijl zij samen spraken, en elkander ondervraagden, dat Jezus Zelf bij hen kwam, en met hen ging. Lukas 24:16: En hun ogen werden gehouden, dat zij Hem niet kenden.

“Zij (de twee discipelen) keerden nu naar huis terug om te mediteren en te bidden. Bedroefd zetten ze hun late tocht voort, en spraken over de gebeurtenissen tijdens het verhoor en de kruisiging. Nooit tevoren waren ze zó volkomen ontmoedigd geweest. Zonder hoop en geloof wandelden zij voort in de schaduw van het kruis.

Zij waren nog niet ver gevorderd op hun reis, toen zich een vreemdeling bij hen aansloot, maar zij waren zó door hun droefheid en teleurstelling in beslag genomen, dat ze niet nauwkeurig op hem letten.” –

B. Beschrijf het gesprek dat volgde.

Lukas 24:17–24.

Lukas 24:17: En Hij zeide tot hen: Wat redenen zijn dit, die gij, wandelende, onder elkander verhandelt, en waarom ziet gij droevig? Lukas 24:18: En de een, wiens naam was Kleopas, antwoordende, zeide tot Hem: Zijt Gij alleen een vreemdeling te Jeruzalem, en weet niet de dingen, die dezer dagen daarin geschied zijn? Lukas 24:19: En Hij zeide tot hen: Welke? En zij zeiden tot Hem: De dingen aangaande Jezus den Nazarener, Welke een Profeet was, krachtig in werken en woorden, voor God en al het volk. Lukas 24:20: En hoe onze overpriesters en oversten Denzelven overgeleverd hebben tot het oordeel des doods, en Hem gekruisigd hebben. Lukas 24:21: En wij hoopten, dat Hij was Degene, Die Israel verlossen zou. Doch ook, benevens dit alles, is het heden de derde dag, van dat deze dingen geschied zijn. Lukas 24:22: Maar ook sommige vrouwen uit ons hebben ons ontsteld, die vroeg in den morgenstond aan het graf geweest zijn; Lukas 24:23: En Zijn lichaam niet vindende, kwamen zij en zeiden, dat zij ook een gezicht van engelen gezien hadden, die zeggen, dat Hij leeft. Lukas 24:24: En sommigen dergenen, die met ons zijn, gingen heen tot het graf, en bevonden het alzo, gelijk ook de vrouwen gezegd hadden; maar Hem zagen zij niet.

“Zij (de twee discipelen) beredeneerden de lessen, die Christus had gegeven, die ze niet schenen te kunnen begrijpen. Terwijl ze spraken over de gebeurtenissen, die hadden plaatsgevonden, verlangde Jezus hen te troosten. Hij had hun smart gezien; Hij begreep de tegenstrijdige, verwarrende ideeën, die de gedachte bijhen deed opkomen: Kan deze Man, Die toeliet, dat Hij zo werd vernederd, de Christus zijn? Zij konden hun smart niet bedwingen en weenden. Jezus wist, dat hun harten in liefde aan Hem waren verbonden, en Hij verlangde hun tranen af te wissen en hun vreugde en blijdschap te schenken. Maar eerst moest Hij hun lessen geven, die ze nooit zouden vergeten.” –

C. Hoe legde Jezus hun vriendelijk de profetieën uit?

Lukas 24:25–27.

Lukas 24:25: En Hij zeide tot hen: O onverstandigen en tragen van hart, om te geloven al hetgeen de profeten gesproken hebben! Lukas 24:26: Moest de Christus niet deze dingen lijden, en alzo in Zijn heerlijkheid ingaan? Lukas 24:27: En begonnen hebbende van Mozes en van al de profeten, legde Hij hun uit, in al de Schriften, hetgeen van Hem geschreven was.

“Indien Hij (Christus) eerst Zichzelf aan hen had bekend gemaakt, dan zouden hun harten tevredengesteld zijn geweest. In de volheid van hun vreugde zouden ze naar niets anders meer hebben gehongerd. Maar het was noodzakelijk, dat zij het getuigenis konden verstaan, dat van Hem in de symbolen en profetieën van het Oude Testament werd gegeven. Hierop moest hun geloof gegrond zijn. Christus verrichtte geen wonder om hen te overtuigen, maar het was Zijn eerste werk om de Schriften te verklaren. Zij hadden Zijn dood beschouwd als de vernietiging van al hun hoop. Nu toonde Hij uit de profeten aan, dat dit juist het krachtigste bewijs voor hun geloof was.” –

di, — 18 nov

3. HARTEN BRANDENDE

A. Welk voorstel deden de twee discipelen, toen het leek ,alsof Jezus Zijn reis langs Emmaüs zou voortzetten?

Lukas 24:28–29.

Lukas 24:28: En zij kwamen nabij het vlek, daar zij naar toegingen; en Hij hield Zich, alsof Hij verder gaan zou. Lukas 24:29: En zij dwongen Hem, zeggende: Blijf met ons; want het is bij den avond, en de dag is gedaald. En Hij ging in, om met hen te blijven.

“Indien de discipelen niet verder op hun uitnodiging hadden aangedrongen, dan hadden ze niet hebben geweten, dat hun reisgenoot de opgestane Heere was. Christus dringt Zijn gezelschap nooit aan iemand op. Hij stelt belang in de mensen, die Hem nodig hebben. Vol blijdschap zal Hij het nederigste huis binnengaan en het deemoedigste hart verheugd maken. Maar indien de mensen te onverschillig zijn om aan de hemelse Gast te denken, of Hem te vragen bij hen te blijven, dan gaat Hij verder. Op deze wijze lijden velen een groot verlies. Zij kennen Christus niet beter dan de discipelen, toen Hij met hen wandelde op de weg.” –

B. Hoe en wanneer konden de twee discipelen uiteindelijk de opgestane Heiland herkennen, en hoe moeten wij een soortgelijke vreugde ervaren?

Lukas 24:30–32.

Lukas 24:30: En het geschiedde, als Hij met hen aanzat, nam Hij het brood, en zegende het, en als Hij het gebroken had, gaf Hij het hun. Lukas 24:31: En hun ogen werden geopend, en zij kenden Hem; en Hij kwam weg uit hun gezicht. Lukas 24:32: En zij zeiden tot elkander: Was ons hart niet brandende in ons, als Hij tot ons sprak op den weg, en als Hij ons de Schriften opende?

“De eenvoudige avondmaaltijd van brood is spoedig gereed. Het wordt voor de gast geplaatst, Die Zijn plaats heeft ingenomen aan het hoofd van de tafel. Nu strekt Hij Zijn handen uit om het voedsel te zegenen. De discipelen deinzen verwonderd terug. Hun metgezel spreidt Zijn handen uit, precies zoals hun Meester dat placht te doen. Ze kijken nog eens, en zie, in Zijn handen ontwaren zij de indrukken van de spijkers. Beiden roepen tegelijk uit: Het is de Heere Jezus! Hij is opgestaan uit de dood!

Zij staan op om zich aan Zijn voeten te werpen en Hem te aanbidden, maar Hij is uit hun gezicht verdwenen. Ze kijken naar de plaats, die was ingenomen door Iemand, wiens lichaam kortgeleden in het graf had gelegen, en zeggen tot elkander: 'Was ons hart niet brandende in ons, terwijl Hij onderweg tot ons sprak en ons de Schriften opende?'” –

“Velen vragen naar de levende God en verlangen naar Zijn tegenwoordigheid. Laat Gods Woord tot het hart spreken. Laat degenen, die alleen maar overlevering en menselijke meningen hebben gehoord, de stem van Hem ontdekken, die de ziel eeuwig leven kan bieden…

Als de gelovigen uit Oud Testamentische tijden zulk een duidelijk getuigenis brachten van trouw, moeten zij die door de eeuwen heen zoveel ilicht hebben ontvangen, niet nog duidelijker van de macht der waarheid getuigen?” –Profeten en Koningen, blz. 384.

wo, — 19 nov

4. IJVER OM DE BOODSCHAP TE DELEN

A. Wat deden de twee discipelen in Emmaüs meteen, toen ze Jezus herkenden?

Lukas 24:33–35.

Lukas 24:33: En zij, opstaande ter zelfder ure, keerden weder naar Jeruzalem, en vonden de elven samenvergaderd, en die met hen waren; Lukas 24:34: Welke zeiden: De Heere is waarlijk opgestaan, en is van Simon gezien. Lukas 24:35: En zij vertelden, hetgeen op den weg geschied was, en hoe Hij hun bekend was geworden in het breken des broods.

“Maar nu ze dit grote nieuws te vertellen hebben, kunnen ze niet blijven zitten praten. Hun vermoeidheid en honger zijn verdwenen. Ze laten hun maaltijd onaangeroerd staan, en vol vreugde gaan ze onmiddellijk op weg over het pad, waarlangs ze gekomen zijn, zich haastende om het nieuws te gaan vertellen aan de discipelen in de stad. Op sommige gedeelten is de weg niet veilig, maar zij klimmen over de steile gedeelten, uitglijdend over de gladde rotsen. Zij zien niet en weten niet, dat zij de beschermd worden door Hem, Die met hen langs deze weg is gegaan. Met hun pelgrimsstaf in de hand haasten zij zich voort, verlangend nog sneller te gaan dan zij al wagen. Zij geraken het spoor bijster, maar vinden het weer terug. Soms hard lopend, soms struikelend, reppen zij zich voort, terwijl hun ongeziene Metgezel de gehele weg dicht naast hen blijft.

De nacht is donker, maar de Zon der Gerechtigheid schijnt over hen. Hun harten springen op van vreugde. Het lijkt hun, alsof ze in een nieuwe wereld zijn. Christus is een levende Heiland. Zij treuren niet langer over Hem als over een dode. Christus is opgestaan, steeds weer herhalen ze dat. Dit is de boodschap, die zij aan de treurenden brengen. Zij moeten het heerlijke verhaal vertellen van de wandeling naar Emmaüs. Zij moeten vertellen wie Zich onderweg bij hen voegde. Zij brengen de belangrijkste boodschap, die ooit aan de wereld werd gegeven, een boodschap van blijde tijding, waarvan de hoop van het menselijk geslacht voor tijd en eeuwigheid afhangt.” –

B. Wat gebeurde er onverwachts, terwijl de meeste discipelen van Christus zich in de bovenzaal in Jeruzalem bevonden?

Lukas 24:36–40;

Lukas 24:36: En als zij van deze dingen spraken, stond Jezus Zelf in het midden van hen, en zeide tot hen: Vrede zij ulieden! Lukas 24:37: En zij verschrikt en zeer bevreesd geworden zijnde, meenden, dat zij een geest zagen. Lukas 24:38: En Hij zeide tot hen: Wat zijt gij ontroerd, en waarom klimmen zulke overleggingen in uw harten? Lukas 24:39: Ziet Mijn handen en Mijn voeten; want Ik ben het Zelf; tast Mij aan, en ziet; want een geest heeft geen vlees en benen, gelijk gij ziet, dat Ik heb. Lukas 24:40: En als Hij dit zeide, toonde Hij hun de handen en de voeten.

Johannes 20:19–21.

Johannes 20:19: Als het dan avond was, op denzelven eersten dag der week, en als de deuren gesloten waren, waar de discipelen vergaderd waren om de vreze der Joden, kwam Jezus en stond in het midden, en zeide tot hen: Vrede zij ulieden! Johannes 20:20: En dit gezegd hebbende, toonde Hij hun Zijn handen en Zijn zijde. De discipelen dan werden verblijd, als zij den Heere zagen. Johannes 20:21: Jezus dan zeide wederom tot hen: Vrede zij ulieden, gelijkerwijs Mij de Vader gezonden heeft, zende Ik ook ulieden.

“Zij (de twee discipelen) gaan naar de opperzaal, waar Jezus de uren van de laatste avond vóór Zijn dood heeft doorgebracht… Ze bemerken, dat de deur van de zaal zorgvuldig is gegrendeld. Ze kloppen om te worden binnengelaten, maar er komt geen antwoord. Alles is stil. Dan noemen ze hun namen. De deur wordt voorzichtig geopend, zij gaan binnen, en ongezien gaat nog Iemand met hen naar binnen. Dan wordt de deur weer gegrendeld om spionnen te weren…

Zie, een Ander voor hen staat. Ieders oog wordt op de Vreemdeling gericht. Niemand heeft geklopt om te worden binnengelaten. Geen voetstap is gehoord. De discipelen zijn geschrokken en vragen zich af wat dit betekent. Dan horen zij een stem, die geen andere is dan de stem van hun Meester. Helder en duidelijk komen de woorden over Zijn lippen: 'Vrede zij met u’.” –

do, — 20 nov

5. EEN TAAK TOEVERTROUWD

A. Welke verantwoordelijkheid plaatste Jezus op de gemeente met betrekking tot de mgang met zonde en zondaars?

Johannes 20:22–23.

Johannes 20:22: En als Hij dit gezegd had, blies Hij op hen, en zeide tot hen: Ontvangt den Heiligen Geest. Johannes 20:23: Zo gij iemands zonden vergeeft, dien worden zij vergeven; zo gij iemands zonden houdt, dien zijn zij gehouden.

“Voordat de discipelen hun officiële plichten konden vervullen in verband met de gemeente, blies Christus Zijn Geest op hen. Hij vertrouwde hun de meest geheiligde waarheid toe…

Maar op de gemeente als organisatie legt Hij de verantwoording voor de afzonderlijke leden. Tegenover degenen, die in zonde vallen, heeft de gemeente een plicht te waarschuwen, te onderrichten en, indien mogelijk, te herstellen. “Wederleg, bestraf en bemoedig”, zegt de Here, “met alle lankmoedigheid en onderrichting” (2 Timótheüs 4:2). Treed getrouw op tegen verkeerde werken. Waarschuw iedere ziel, die zich in gevaar bevindt. Laat niemand zichzelf misleiden. Noem de zonde bij zijn ware naam. Verkondig wat God gezegd heeft betreffende liegen, Sabbatschending, stelen, afgodendienst en andere verkeerde dingen. “Wie dergelijke dingen bedrijven, zullen het koninkrijk Gods niet beërven” (Galaten 5:21). Indien zij volharden in de zonde, wordt het oordeel, dat gij aan de hand van Gods Woord hebt uitgesproken, in de hemel bevestigd. Door de zonde te verkiezen, verloochenen zij Christus; de gemeente moet tonen, dat zij haar goedkeuring niet hecht aan hun daden, anders zal zij zelf haar Here oneer aandoen. Zij moet over de zonde zeggen, wat God daarover zegt. Zij moet deze behandelen, zoals God heeft voorgeschreven, en haar optreden wordt in de hemel bekrachtigd. Hij, die het gezag van de kerk minacht, minacht het gezag van Christus Zelf.

Maar er is ook een lichter zijde aan dit beeld. “Wie gij hun zonden kwijtscheldt, die zijn ze kwijtgescholden”. Laat deze gedachte worden hooggehouden. Laat, bij het werken voor de dwalenden, ieders oog op Christus gericht zijn. Laten de herders op tedere wijze zorgen voor de kudde uit de weide des Heren. Laten ze tot de dwalende spreken over de vergevende genade van de Heiland. Laten ze de zondaar aanmoedigen om berouw te tonen en te geloven in Hem, Die kan vergeven.” –

Les 8: Jezus verschijnt aan de discipelen