Les 10: De geliefde discipel

“Van nature bezat Johannes niet de beminnelijkheid van karakter, die hij later openbaarde. Zijn karakter vertoonde ernstige gebreken. Hij was niet alleen trots, zelfverzekerd en ambitieus, maar ongeduldig en wraakgierig, wanneer hij beledigd werd. Hij en zijn broer kregen de bijnaam 'zonen des donders'. Een slecht humeur, een verlangen naar wraak, en een geest van kritiek waren eigenschappenvan de geliefde discipel.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 392.

“Het is geen deel van de zending van Christus om mensen te dwingen Hem aan te nemen. Satan, zowel als de mensen, die hij beheerst, tracht het geweten geweld aan te doen. Onder het voorwendsel te ijveren voor gerechtigheid, brengen mensen, die verbonden zijn met boze engelen, soms lijden op hun medemensen, met de bedoeling hen te bekeren tot hun gedachten over de godsdienst. Maar Christus toont altijd genade, en tracht steeds hen te winnen door een openbaring van Zijn liefde. Hij kan geen deelgenoot toelaten in de ziel, en aanvaardt geen gedeelde dienst. Maar Hij begeert alleen een vrijwillig dienen, de gewillige overgave van het hart, dat door liefde wordt gedreven.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 393.

“Johannes had ooit een meningsverschil met verschillende van zijn broeders, over wie van hen de grootste zou zijn. Het was niet hun bedoeling, dat Jezus hun woorden zou horen. Doch Jezus las, wat in hun hart was en gebruikte deze gelegenheid om Zijn discipelen een les in nederigheid te geven. De vermaning was niet alleen bestemd voor deze kleine groep, die naar Zijn woorden luisterde, maar ook voor het welzijn van al Zijn volgelingen tot aan het einde der tijden. (Zie Markus 9:35)…

Zij, die de Geest van Christus bezitten, zullen er niet naar streven een plaats boven hun broeders in te nemen. Zij, die in eigen ogen klein zijn, zullen door God hooggeacht worden." –Het Geheiligde Leven, blz. 41–42.

“Ondanks het herhaalde onderricht van Christus over de aard van Zijn koninkrijk, koesterden de jonge discipelen nog de hoop op een Messias, die een troon en koninklijke macht zou aanvaarden in overeenstemming met de verwachting van het volk.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 393.

“Jakobus en Johannes ontmoetten iemand, die Jezus niet volgde, maar die duivelen uitwierp in Zijn naam. De discipelen verboden de man om dit te doen, en meenden, dat ze hier in hun recht stonden. Maar toen ze dit meedeelden aan Jezus, bestrafte Hij hen… Niemand, die zich op een of andere wijze vriendelijk betoonde jegens Christus, mocht weerhouden worden. De discipelen mochten geen bekrompen, enghartige geest openbaren, maar moesten dezelfde verreikende sympathie openbaren, die ze in hun Meester hadden gezien. Jakobus en Johannes hadden gedacht, dat ze door deze man te verbieden de eer van hun Meester voorstonden. Maar ze begonnen in te zien, dat ze afgunstig waren op hun eigen eer. Ze bekenden hun dwaling en aanvaardden de bestraffing.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 394–395.

“Maar dag aan dag, beschouwde hij (Johannes) in tegenstelling tot zijn eigen heftige geest, de zachtmoedigheid en verdraagzaamheid van Jezus, en hoorde Zijn lessen over nederigheid en geduld. Hij stelde zijn hart open voor de goddelijke invloed en werd niet alleen een hoorder, maar ook een dader van de woorden van de Heiland. Zijn ik werd verborgen in Christus. Hij leerde het juk van Christus op zich te nemen en Zijn last te dragen.

Jezus berispte Zijn discipelen, Hij waarschuwde hen en maande hen tot voorzichtigheid; maar Johannes en zijn broeders verlieten Hem niet; zij kozen Jezus, ondanks de berispingen. De Heiland trok Zich niet van hen terug om hun zwakheid en dwalingen. Tot het einde toe bleven ze Zijn beproevingen delen en de lessen van Zijn leven leren. Door Christus te zien, werden ze veranderd naar Zijn karakter.” –

“Er kunnen wel degelijk gebreken aanwezig zijn in iemands karakter, maar als deze een ware discipel van Jezus wordt, maakt de kracht der goddelijke genade van hem een nieuw schepsel. De liefde van Christus verandert en heiligt hem. Wanneer echter mensen voorgeven christenen te zijn, terwijl hun godsdienst hen in het dagelijks leven geen betere mannen en vrouwen maakt, levende vertegenwoordigers van Christus in houding en karakter, dan behoren ze Hem niet toe.” –Het Geheiligde Leven, blz. 41.

“Johannes streefde ernaar de gelovigen te doen begrijpen, welke verheven voorrechten hun deel zouden zijn door de uitoefening van de geest van liefde. Deze verlossende macht zou, als zij het hart vervulde, elk ander motief beheersen en de bezitter ervan verheffen boven de verderfelijke invloeden van de wereld. En wanneer deze liefde vrij spel werd gelaten en de stuwende macht in het leven zou worden, zou hun geloof en vertrouwen in God en in Zijn handelwijze met hen volledig zijn. Ze zouden dan tot Hem kunnen komen in volle geloofsverzekerdheid, wetende dat Hij hen alles zou geven, wat ze voor hun tijdelijk en eeuwig welzijn nodig hadden.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 402–403.

“De Heer heeft Zijn gemeente grote zegeningen geschonken. Rechtvaardigheid eist, dat zij deze talenten met rente teruggeeft. Naarmate de schatten van de waarheid, die haar zijn toevertrouwd, toenemen, nemen haar verplichtingen ook toe. In plaats van met deze gaven te woekeren en voorwaarts te gaan naar volmaaktheid, heeft zij hetgeen met eerdere ervaringen was opgedaan losgelaten. De verandering in haar geestelijke toestand is geleidelijk en bijna onmerkbaar gekomen. Naarmate zij zocht naar de lof en vriendschap van de wereld, werd haar geloof zwakker, verslapte haar ijver, en ging haar vurige toewijding over in een dood formalisme. Iedere stap in de richting van de wereld was een stap verder van God weg. Naarmate trots en wereldse ambitie gekoesterd werden, verdween de geest van Christus, en kwamen rivaliteit, verdeeldheid en twist binnen om de gemeente te verwarren en te verzwakken.” –Getuigenissen voor de Gemeente 5, blz. 195–196.

“Het is voor een verstand, dat beheerst wordt door etafgunst en strijd, onmogelijk om de diepe geestelijke waarheden van Gods woord te begrijpen.” –¬Guigenissen voor de Gemeente 5, blz. 196.

“In Gods plan is geen plaats voor zelfzuchtige wedijver.” ¬–

“Christenen moeten het als hun godsdienstige plicht beschouwen een geest van afgunst of wedijver te onderdrukken. Zij zouden zich verblijden over de goede naam of de voorspoed van hun geloofsgenoten, zelfs wanneer hun eigen karakter of succes daarbij in de schaduw komt te staan. Het waren trots en ambitie, die in het hart van Satan werden gekoesterd, die hem uit de hemel verbanden. Dit kwaad is diep geworteld in onze gevallen natuur, en als het niet wordt verwijderd, zal het alle goede en edele eigenschappen overschaduwen, en als verderfelijke vrucht daarvan afgunst en strijd voortbrengen.

Wij moeten streven naar echte goedheid in plaats van grootsheid. Zij, die de geest van Christus bezitten, zullen een nederige dunk van zichzelf hebben. Zij zullen zich inzetten voor de zuiverheid en voorspoed van de gemeente, en liever bereid zijn hun eigen belangen en wensen op te offeren dan verdeeldheid onder hun geloofsgenoten te veroorzaken.” –Getuigenissen voor de Gemeente 5, blz. 197.

“In onze onderwijsinstellingen moest een invloed worden uitgeoefend, die de invloed van de wereld zou tegenwerken, en geen aanmoediging bieden tot toegeeflijkheid aan eetlust, aan zelfzuchtige bevrediging van de zinnen, trots, ambitie, liefde voor kleding en vertoon, liefde voor lof en vleierij, en het streven naar hoge beloningen en eer als beloning voor goede geleerdheid. Dit alles moest in onze scholen worden ontmoedigd. Het zou onmogelijk zijn deze dingen te vermijden en hen toch naar de openbare scholen te sturen, waar ze dagelijks in contact zouden komen met datgene, wat hun moraal zou verontreinigen. Overal ter wereld was er zo'n grote verwaarlozing van een goede thuisopleiding, dat de kinderen, die op de openbare scholen werden aangetroffen, grotendeels losbandig en doordrenkt van ondeugd waren.

Het werk, dat wij als volk in deze zaak moesten doen, was het stichten van een school en het werk doen, dat Jezus Christus, vanuit de wolkkolom, had opgedragen als het werk van Zijn volk: onze kinderen en jongeren trainen en opvoeden om de geboden van God te respecteren. De openlijke minachting van de wereld voor de wet van God verontreinigde de moraal van hen, die beweerden de wet van God te houden. Maar wij worden opgeroepen om het voorbeeld van Abraham te volgen. Over hem heeft de Heer gezegd: 'Ik ken hem, dat hij zijn kinderen en zijn huis na hem zal gebieden, en zij zullen de weg van de Heer bewaren, om gerechtigheid en recht te doen.'

Abraham moest zijn land en het huis van zijn vader verlaten en in een vreemd land verblijven om de nieuwe orde der dingen in zijn huishouden succesvol te introduceren.” –Fundamentals of Christian Education, blz. 286.