Les 1: Jezus, Simon en Maria

“Simon van Bethanië werd tot de discipelen van Jezus gerekend. Hij was een van de weinige Farizeeën, die zich openlijk hadden aange-sloten bij de volgelingen van Christus. Hij erkende Jezus als Leraar, en hoopte, dat Hij de Messias zou zijn, maar hij had Hem niet aan-genomen als Heiland. Zijn karakter was niet veranderd; zijn beginselen waren dezelfde gebleven.” –

“Simon was genezen van melaatsheid, en dit had hem tot Jezus getrokken. Hij verlangde zijn dankbaarheid te tonen, en bij het laatste bezoek van Christus aan Bethanië richtte hij een maaltijd aan voor de Heiland en Zijn discipelen.” –

“Dit feestmaal bracht vele Joden te zamen. Er heerste in die tijd veel opwinding in Jeruzalem. Christus en Zijn zending trokken meer aandacht dan ooit tevoren. Zij die naar het feest gekomen waren, sloegen Zijn bewegingen nauwlettend gade, en sommigen van hen de-den dat met onvriendelijke blikken.”–

“Maria luisterde ernstig naar ieder woord, dat over Jezus’ lippen kwam. Jezus had haar, in Zijn genade, haar zonden vergeven, Hij had haar geliefde broer uit het graf doen komen, en het hart van Maria was vol dankbaarheid. Zij had Jezus horen spreken over Zijn nade-rende dood, en in haar oprechte liefde en smart verlangde zij Hem eer te bewijzen. Tegen een groot persoonlijk offer had ze een kruik ‘echte, kostbare nardusmirre’ gekocht, waarmede ze Zijn lichaam wilde zalven. Maar nu verklaarden velen, dat Hij tot koning gekroond zou worden. Haar smart werd verkeerd in vreugde, en zij was vol verlangen om de eerste te zijn, die haar Here zou eren. Zij brak de kruik zalf en goot de inhoud over het hoofd en de voeten van Jezus; terwijl ze daarna wenend neerknielde en Zijn voeten bevochtigde met haar tranen, droogde zij ze af met haar lange, losse haar.” –

“Ze (Maria) had getracht opzien te vermijden, en haar handelingen zouden onopgemerkt hebben kunnen blijven, maar de mirre vervulde de kamer met zijn geur en maakte haar daad bekend aan allen, die aanwezig waren. Judas nam haar deze daad zeer kwalijk. In plaats van te wachten wat Christus erover zou zeggen, begon hij zich te beklagen tegen de mensen, die in zijn buurt waren, en een blaam te wer-pen op Christus, dat Hij zulk een verkwisting toeliet. Op listige wijze deed hij veronderstellingen, die waarschijnlijk ontevredenheid zouden veroorzaken..” –

“Judas was penningmeester van de discipelen, en uit hun kleine voorraad had hij heimelijk voor zijn eigen gebruik genomen, en zo had hij hun geldmiddelen tot een droevig beetje verkleind. Hij was fel om alles, wat hij kon be-machtigen, in de beurs te stoppen. Dikwijls maakte men gebruik van het geld in de beurs om de armen te helpen; en wanneer er iets gekocht werd waarvan Judas meende dat het niet volstrekt noodzakelijk was, placht hij te zeg-gen: Waarom deze verkwisting? Waarom is het geld dat hiervoor is besteed, niet gedaan in de beurs, die ik draag voor de armen? Nu was de daad van Maria zulk een opmerkelijke tegenstelling met zijn zelfzucht, dat hij be-schaamd stond; en zoals zijn gewoonte was, probeerde hij een waardig motief te vinden voor zijn bezwaar tegen haar gave. Hij wendde zich tot de discipelen en vroeg: ‘Waarom is deze mirre niet voor driehonderd schellingen verkocht en aan de armen gegeven?’ Maar dit zeide hij niet, omdat hij zich om de armen bekommerde, maar omdat hij een dief was en als beheerder der kas de inkomsten wegnam. Judas had geen hart voor de armen. Indien de zalf van Maria verkocht, en de opbrengst daarvan onder zijn beheer was gekomen, zouden de armen er geen voordeel van hebben gehad.” –

“Judas had een hoge dunk van zijn eigen leiderscapaciteiten. Hij meende, dat hij als beheerder van gelden ver verheven was boven zijn medediscipelen, en hij had ervoor gezorgd, dat zij hem in hetzelfde licht zagen. Hij had hun vertrouwen gewonnen en had een grote in-vloed op hen. Zijn vermeende medelijden met de armen misleidde hen, en zijn listige verdachtmaking maakte, dat zij wantrouwend keken naar de toewijding van Maria.”–

“Maria hoorde de woorden van kritiek. Haar hart beefde in haar. Zij was bevreesd, dat haar zuster haar zou berispen om haar verkwis-ting. Ook de Meester zou kunnen denken, dat zij zorgeloos was. Zij stond op het punt zich zonder verdediging of verontschuldiging stil te verwijderen.” –De Wens der Eeuwen, 486.

“Simon, de gastheer, was onder de invloed geraakt van de kritiek van Judas op het geschenk van Maria, en hij was verwonderd over het optreden van Jezus. Zijn farizeïsche trots was gewond....

“Door Simon te genezen van zijn melaatsheid, had Christus hem van een zekere dood gered. Maar ... Omdat Christus deze vrouw toe-stond tot Hem te naderen, omdat Hij haar niet vol verontwaardiging afwees, als iemand wier zonden te groot waren om vergeven te worden, omdat Hij niet toonde, dat Hij besefte, dat zij een gevallen vrouw was, kwam Simon in de verleiding om te denken dat Hij geen profeet was.” –

“Hij (Simon) besefte niet, dat Gods Zoon moest handelen op Gods manier, met ontferming, tederheid en genade. Het was Simons manier om geen aandacht te schenken aan de boetvaardigheid van Maria. Haar daad, het kussen van de voeten van Christus en het zalven daarvan met mirre, verergerden zijn hardvochtigheid. Hij dacht, dat, indien Christus een profeet was, Hij zondaren zou herkennen en bestraffen…

Zoals Nathan tegenover David deed, zo verborg Christus Zijn raak antwoord onder de sluier van een gelijkenis. Hij legde Zijn gastheer de last op, zijn eigen oordeel uit te spreken. Simon had de vrouw, die hij verachtte, tot zonde gebracht. Zij was bijzonder slecht door hem behandeld. Maar Simon had het gevoel, dat hij rechtvaardiger was dan Maria, en Jezus wenste, dat hij zag, hoe groot zijn schuld werkelijk was. Hij wilde hem tonen, dat zijn schuld in werkelijkheid groter was dan de schuld van haar.” –

“Simon begon zichzelf nu in een nieuw licht te zien. Hij zag nu, hoe Maria beschouwd werd door Iemand, Die meer was dan een profeet. Hij zag, dat Christus met een scherpe, profetische blik in haar hart de liefde en toewijding had gezien. Hij werd beschaamd, en besefte, dat hij in tegenwoordigheid was van Iemand, Die hoger stond dan hijzelf.” –

“Terwijl Maria een zondares was wier zonden waren vergeven, was hij een zondaar wiens zonden niet vergeven waren. De strenge regel van gerechtigheid, die hij tegen haar had willen inbrengen, veroordeelde hemzelf.

Simon was ontroerd door de zachtmoedigheid van Jezus, dat Hij hem niet openlijk voor de ogen van zijn gasten bestrafte. Hij was niet behandeld op de manier, waarop hij Maria had willen behandeld zien. Hij zag, dat Jezus niet zijn schuld aan anderen wilde openbaar ma-ken, maar door een juiste voorstelling van de zaak zijn geest trachtte te overtuigen, en door een medelijdende vriendelijkheid zijn hart te onderwerpen. Een strenge veroordeling zou Simon verhard hebben tegen berouw, maar een geduldige vermaning overtuigde hem van zijn ongelijk. Hij zag de grootheid van de schuld, die hij bij zijn Here had. Zijn hoogmoed werd vernederd, hij kreeg berouw, en de trotse Farizeeër werd een nederige, zelfopofferende discipel.” –

“Maria was beschouwd als een groot zondares, maar Christus kende de omstandigheden, die haar leven hadden gevormd. Hij had iedere vonk van hoop in haar hart kunnen uitblussen, maar Hij deed het niet. Het was Hij, die haar uit wanhoop en ondergang had opgeheven. Zevenmaal had zij gehoord, hoe Hij de boze geesten, die haar hart en haar geest beheersten, bestrafte. Zij had gehoord, hoe Hij luid tot de Vader riep om harentwille. Zij wist, hoezeer de zonde Zijn onbevlekte reinheid kwetst, en in Zijn kracht had zij overwonnen.” –