LES 9: JEZUS EN DE BLINDE MAN

“De Joden geloofden algemeen, dat de zonde in dit leven werd gestraft. Iedere ziekte werd beschouwd als de straf voor een verkeerde daad, van de lijder zelf of van zijn ouders. Het is waar, dat alle lijden het gevolg is van de overtreding van Gods wet, maar deze waarheid was verdraaid. Satan, de aanstichter van de zonde en alle gevolgen daarvan, had de mensen ertoe gebracht ziekte en dood te beschouwen als zaken, die van God kwamen, als een straf die willekeurig werd toebedeeld ten gevolge van de zonde. Daarom had iemand over wie een ernstige ziekte of ramp was gekomen, bovendien nog de last te dragen, dat hij werd beschouwd als een groot zondaar.

Op deze wijze werd voor de Joden de weg bereid om Jezus te verwerpen. Hij, Die ‘onze ziekten op Zich genomen heeft, en onze smarten gedragen’ werd door de Joden beschouwd als een ‘geplaagde, een door God geslagene en verdrukte’; en zij verborgen hun gelaat voor Hem.” –De Wens der Eeuwen, blz. 409-410.

“Het geloof van de Joden wat betreft het verband tussen zonde en lijden, bestond ook bij de discipelen van Christus. Terwijl Jezus hun fout verbeterde, verklaarde Hij hun niet de oorzaak van de ziekte van de man, maar vertelde hun wat de uitkomst zou zijn. Door die ziekte zouden de werken Gods openbaar worden. ‘Zolang Ik in de wereld ben,’ zei Hij, ‘ben Ik het licht der wereld’. ” –De Wens der Eeuwen, blz. 410.

“Nadat Hij daarna de ogen van de blinde man gezalfd had, zond Hij hem heen om zich te wassen in het badwater Siloam, en het gezichtsvermogen van de man werd hersteld. Zo beantwoordde Jezus de vraag van de discipelen op een praktische wijze, zoals Hij gewoonlijk antwoord gaf op de vragen, die Hem uit nieuwsgierigheid werden gesteld. De discipelen werden niet aangemaand een gesprek te voeren over de vraag, wie er gezondigd of niet gezondigd had, maar om een begrip te krijgen van de kracht en genade van God, Die aan de blinde het gezicht had teruggegeven. Het was duidelijk, dat er geen geneeskracht in de aarde was, noch in het water, waarin de blinde man zich moest gaan wassen, maar dat die kracht in Christus was.” –De Wens der Eeuwen, blz. 410.

“De buren van de jongeman en zij, die hem tevoren, toen hij nog blind was, gekend hadden, zeiden: ‘Is hij dat, die zat te bedelen?’ Zij zagen hem twijfelend aan; want toen zijn ogen geopend werden, veranderde en verhelderde zijn gelaat, en hij geleek op een ander mens. De vraag ging van de een naar de ander. Sommigen zeiden: ‘Hij is het’; anderen. zeiden: ‘Neen, maar hij gelijkt op hem’. Maar hij, die deze grote zegen ontvangen had, sprak het verlossende woord over deze vraag door te zeggen: ‘Ik ben het’.” –De Wens der Eeuwen, blz. 410.

“De Farizeeën hoopten Jezus als een zondaar te kunnen aanmerken, zodat Hij niet de Messias zou zijn. Zij wisten niet, dat Hij, die de Sabbat had gemaakt en alle verplichtingen daarvan kende, de blinde man had genezen. Zij schenen verbazingwekkend ijverig te zijn voor het houden van de Sabbat, doch op diezelfde dag beraamden zij moordplannen.” –De Wens der Eeuwen, blz. 411.

“Zij (de Farizeeën) riepen zijn ouders en vroegen hun het volgende: ‘Is dit uw zoon, van wie gij zegt, dat hij blind geboren is?’

Daar was de man zelf, die verklaarde, dat hij blind was geweest en dat zijn gezichtsvermogen was hersteld; maar de Farizeeën wilden het bewijs, dat zij zelf zagen, liever ontkennen dan toegeven, dat zij dwaalden. Zo machtig is het vooroordeel, zo verwrongen de farizese gerechtigheid.” –De Wens der Eeuwen, blz. 411.

“Er zijn velen, die hun eigen verklaring toepassen op wat zij horen, waardoor de gedachte heel anders schijnt dan wat de spreker getracht heeft duidelijk te maken. Sommigen horen door hun eigen vooroordelen en vooringenomenheid, wat zij willen horen, zoals het hun het beste uitkomt, en vertellen het ook zo door.” –Getuigenissen voor de Gemeente 5, blz. 565.

“De Farizeeën hadden nog één hoop, en dat was: de ouders van de man bevreesd te maken. Met schijnbare oprechtheid vroegen zij: ‘Hoe kan hij dan nu zien?’ De ouders vreesden zich aan verdenking bloot te stellen; immers was verklaard, dat een ieder, die Jezus als de Christus zou erkennen, ‘uit de synagoge zou worden verbannen’, dat wil zeggen, zij zouden voor dertig dagen van de synagoge buitengesloten worden. Gedurende deze tijd kon geen kind worden besneden en geen dode worden betreurd in het huis van de overtreder. Het vonnis werd beschouwd als een grote ramp; en indien dit faalde om berouw op te wekken, volgde een nog veel zwaardere straf. Het grote werk, dat aan hun zoon gedaan was, had de ouders overtuigd, maar zij antwoordden: ‘Wij weten, dat dit onze zoon is, en dat hij blind geboren is; maar hoe hij nu kan zien, weten wij niet; en wie zijn ogen geopend heeft, wij weten het niet: vraagt het hemzelf, hij heeft zijn leeftijd, hij zal voor zichzelf spreken’. Zo schoven zij alle verantwoordelijkheid van zichzelf op hun zoon af; want zij durfden Christus niet te belijden.” –De Wens der Eeuwen, blz. 411-412.

“Sta vast en doe nooit iets verkeerds, liever dan een lafaard genoemd te worden. Laat geen hoon, geen bedreigingen, geen spottende opmerkingen u ertoe aanzetten uw geweten in het minst te schenden.” –Fundamentals of Christian Education, blz. 93.

“Een echt christelijk karakter moet gekenmerkt worden door een vast doel, een ontembare vastberadenheid, die niet gevormd of onderworpen kan worden door aarde of hel. Hij die niet blind is voor de aantrekkingskracht van wereldse eer, onverschillig is voor bedreigingen en onbewogen blijft door verleidingen, zal, geheel onverwacht voor zichzelf, omvergeworpen worden door Satans listen.” –Testimonies for the Church, vol. 4, blz. 543-544.

“Wij zullen de bitterste tegenstand ontmoeten van de Adventisten, die de wet van God tegenstaan. Maar even als de bouwers van de muren van Jeruzalem, moeten wij ons niet laten hinderen of ons van ons werk laten afhalen door brieven, door boodschappers, die met ons willen twisten of strijden, of wel door intimiderende bedreigingen, het verkondigen van leugens, of welke listen ook, waartoe Satan zal aanporren.” –Uit de Schatkamer der Getuigenissen 1, blz. 448.

“Wanneer de strijd zich uitbreidt naar nieuwe gebieden en de mensen worden bepaald bij Gods overtreden wet, zal Satan in actie komen. De kracht, waarmee de boodschap wordt verkondigd, zal haar tegenstanders razend maken. De geestelijkheid zal bijna bovenmenselijke inspanningen doen om het licht buiten te houden om te vermijden, dat het op hun kudde zou schijnen. Ze zullen alle middelen, waarover ze beschikken aangrijpen om een discussie over deze uiterst belangrijke punten te onderdrukken. De Kerk zal een beroep doen op de sterke hand van de Staat. Katholieken en Protestanten zullen hierbij eendrachtig samenwerken. Wanneer de beweging om de zondagsviering verplicht te stellen met meer stoutmoedigheid en vastberadenheid zal optreden, zal de wet worden ingeroepen tegen hen, die Gods geboden bewaren. Men zal aan sommige mensen invloedrijke posities en aan anderen beloningen en voordelen aanbieden om hen ertoe te bewegen hun geloof op te geven. Maar ze zullen vastberaden antwoorden: ‘Bewijs aan ons aan de hand van Gods Woord, dat wij dwalen’. Dat was ook de houding van Luther in gelijkwaardige omstandigheden. Zij, die voor de rechtbank worden gedaagd, zullen de waarheid met overtuiging verdedigen en sommigen, die hun getuigenis horen, zullen op hun beurt alle geboden Gods gaan onderhouden. Zo zal het licht opgaan voor duizenden, die de waarheid anders nooit zouden hebben gehoord.” –De Grote Strijd, blz. 561-562.

“Zij (de apostelen) konden niet worden weerhouden, noch lieten zij zich door bedreigingen vrees aanjagen.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 36.