LES 5: 'Zo veroordeel Ik u ook niet'

“Al spoedig werd Hij (Christus) onderbroken. Een groep Farizeeën en Schriftgeleerden naderden Hem, een dodelijk verschrikte vrouw met zich meesleurend, die zij met harde, felle stemmen ervan beschuldigden, het zevende gebod te hebben overtreden.” –De Wens der Eeuwen, blz. 398.

“Hun voorgewende eerbied bedekte een listig uitgedachte samenzwering om Hem in het verderf te storten. Zij hadden de gelegenheid aangegrepen om zich van Zijn veroordeling te verzekeren, daar zij meenden, dat, welke beslissing Hij ook zou nemen, zij een kans zouden krijgen om Hem te beschuldigen. Indien Hij de vrouw zou vrijspreken, zouden ze Hem ervan kunnen beschuldigen, dat Hij de wet van Mozes verachtte. Indien Hij haar des doods schuldig zou verklaren, zou Hij bij de Romeinen beschuldigd kunnen worden, daar Hij Zich een gezag aanmatigde, dat alleen hun toekwam.” –De Wens der Eeuwen, blz. 398-399.

“Jezus zag een ogenblik het toneel aan, het bevende slachtoffer in haar schande, de hardvochtig uitziende hoogwaardigheidsbekleders, verstoken zelfs van elke menslievendheid. Hij wist met welke bedoeling dit geval tot Hem was gebracht. Hij las het hart, en kende het karakter en de levensgeschiedenis van iedereen in Zijn nabijheid. Deze mensen, die zich opwierpen als beschermers van het recht, hadden zelf hun slachtoffer tot zonde gebracht, om een strik voor Jezus te kunnen spannen. Zonder blijk te geven dat Hij hun vraag gehoord had, boog Hij Zich neer, en terwijl Hij Zijn ogen op de grond richtte, begon Hij in het stof te schrijven.” –De Wens der Eeuwen, blz. 399.

“De aanklagers waren verslagen. Nu was hun mantel van voorgewende heiligheid van hen afgescheurd, en zij stonden daar, schuldig en veroordeeld, in de tegenwoordigheid van de Oneindige Reinheid. Zij beefden uit vrees, dat de verborgen ongerechtigheid van hun leven openbaar gemaakt zou worden aan de schare; en één voor één slopen ze weg, met gebogen hoofden en neergeslagen ogen, en lieten hun slachtoffer achter bij de barmhartige Heiland.” –De Wens der Eeuwen, 399-400.

Wat moeten we allemaal in het algemeen leren van de woorden van Jezus tot de beschuldigers? Lukas 6:42.

“Er zijn mensen die voorbarig zijn in hun verlangen om dingen te hervormen, die volgens hen fout lijken. Ze denken, dat zij gekozen moeten worden om de plaats in te nemen van degenen, die fouten hebben gemaakt. Ze onderschatten, wat deze werkers hebben gedaan, terwijl anderen toekeken en kritiek leverden. Door hun daden zeggen zij: ‘Ik kan grote dingen doen. Ik kan het werk met succes voortzetten.’ Tegen degenen, die denken dat ze zo goed weten, hoe ze fouten kunnen voorkomen, heb ik de opdracht om te zeggen: 'Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt' (Matthéüs 7:1). U kunt op sommige punten fouten vermijden, maar op andere dingen kunt u ernstige blunders maken, die zeer moeilijk te verhelpen zouden zijn en die verwarring in het werk zouden brengen. Deze fouten kunnen meer kwaad doen dan, die uw broeders en zusters hebben gemaakt.” –Testimonies for the Church, vol. 7, blz. 279.

“De vrouw had voor Jezus gestaan, ineenkrimpend van angst. Zijn woorden: “Wie van u zonder zonde is, werpe het eerst de steen naar haar', hadden haar als een doodvonnis geklonken. Zij durfde haar ogen niet naar de Heiland op te slaan, maar wachtte zwijgend haar vonnis af. Vol verbazing zag ze haar beschuldigers sprakeloos en verward vertrekken; toen klonken de woorden van hoop in haar oren: 'Ook Ik veroordeel u niet. Ga heen en zondig niet meer'. Haar hart smolt weg en terwijl zij zich aan de voeten van Jezus wierp, snikte ze haar dankbare liefde uit en met bittere tranen bekende zij haar zonden.

Dit was voor haar het begin van een nieuw leven, een leven van reinheid en vrede, aan God gewijd. In het opheffen van deze gevallen ziel verrichtte Jezus een groter wonder dan in de genezing van de zwaarste lichamelijke ziekte; Hij genas de geestelijke ziekte, die tot de eeuwige dood leidt. Deze boetvaardige vrouw werd één van de trouwste volgelingen van Jezus. Met zelfopofferende liefde en toewijding toonde zij haar dankbaarheid voor Zijn vergevende genade. Voor deze dwalende vrouw had de wereld slechts minachting en hoon; maar de Zondeloze had medelijden met haar zwakheid en reikte haar de helpende hand. Terwijl de schijnheilige Farizeeën haar aanklaagden, gebood Jezus haar: 'Ga heen, en zondig niet meer'.” –De Weg tot Gezondheid, blz. 64.

In Zijn daad van vergiffenis schenken aan deze vrouw en haar bemoedigen een beter leven te gaan leiden, straalt het karakter van Jezus met de schoonheid van volmaakte gerechtigheid. Hoewel Hij de zonde niet vergoelijkt noch het gevoel van schuld vermindert, zoekt Hij niet te veroordelen, maar te behouden. De wereld had voor deze afgedwaalde vrouw slechts verachting en hoon; maar Jezus spreekt woorden van vertroosting en hoop.” –De Wens der Eeuwen, blz. 400.

“Jezus kent de omstandigheden van elke ziel. Hoe groter de schuld van de zondaar, hoe meer Hij de Verlosser nodig heeft. Zijn hart van goddelijke liefde en sympathie wordt het meest getrokken naar diegene, die het meest hopeloos verdwaald is geraakt in de strikken van de vijand. Met Zijn eigen bloed heeft Hij de bevrijdingspapieren van het menselijk geslacht ondertekend.” –De Weg tot Gezondheid, blz. 64-65.

“Omstandigheden hebben maar weinig te maken met wat de ziel ervaart. Het is de geest, die gekoesterd wordt, die kleur geeft aan al onze daden. Een man, die in vrede leeft met God en zijn medemens, kan zich niet ellendig voelen. Afgunst zal in zijn hart niet voorkomen, slechte gedachten zullen er niet plaatsvinden, er kan geen haat bestaan. Het hart, dat in harmonie is met God, wordt boven de ergernissen en smarten van dit leven uitgetild.” –Getuigenissen voor de Gemeente 5, blz. 399.

“Het was door het lijden, dat Jezus de trooster kon worden. In alle benauwdheid van de mens is ook Hij benauwd, en 'doordat Hijzelf in verzoekingen geleden heeft, kan Hij die, die verzocht worden, te hulp komen'. Jesaja 63:9; Hebreeën 2:18. Iedere ziel, die gemeenschap heeft gekregen aan Zijn lijden. heeft het voorrecht in dit dienstwerk te delen.” –Gedachten van de Berg der Zaligsprekingen, blz. 17.

“Als u het niet als een eer voelt om deel te hebben aan het lijden van Christus, als u geen last op uw ziel voelt voor degenen, die op het punt staan verloren te gaan; als u niet gewillig bent om u opofferingen te getroosten om geld uit te sparen voor het werk, dat gedaan moet worden, zal er voor u geen plaats zijn in het koninkrijk van God. Wij moeten bij elke stap, die wij doen, met Christus deelhebben aan Zijn lijden en zelfverloochening.” –Getuigenissen voor de gemeente 9, blz. 103.

“De kenmerken, die het meest nodig zijn om gekoesterd te worden door Gods geboden houdend volk, zijn geduld en lankmoedigheid, vrede en liefde. Wanneer liefde ontbreekt, wordt onherstelbaar verlies opgelopen.” –Testimonies for the Church, vol. 6, blz. 398-399.

“Houd er rekening mee,dat het herstelwerk onze last moet zijn. Dit werk moet niet op een trotse, opdringerige of autoritaire wijze worden gedaan. Zeg met uw houding niet: ‘Ik heb de macht, en ik zal die gebruiken’, terwijl u beschuldigingen uitstort over degene, die dwaalt. Doe uw herstel ‘in de geest van zachtmoedigheid; denkend aan uzelf, opdat ook gij niet in verzoeking komt’. Het werk, dat ons te doen staat voor onze broeders en zusters is niet om hen terzijde te schuiven, noch om hen in ontmoediging of wanhoop te drijven door te zeggen: ‘U hebt me teleurgesteld, en ik zal u niet proberen te helpen'. Hij, die zich opstelt als vol van wijsheid en kracht, en neerkijkt op iemand, die neerslachtig en verdrietig is en verlangt naar hulp, openbaart de geest van de Farizeeën en wikkelt zich in de mantel van zijn eigen zelfgecreëerde waardigheid. In zijn geest dankt hij God, dat hij niet is zoals andere mensen, en veronderstelt, dat zijn handelwijze prijzenswaardig is en dat hij te sterk is om in verzoeking te komen. Maar 'want zo iemand meent iets te zijn, daar hij niets is, die bedriegt zichzelf in zijn gemoed' (Vers 3).”

–Testimonies for the Church, vol. 6, blz. 398.

“Het is niet de volgeling van Christus die, met afgewende ogen, zich van de dwalende afkeert en hem zo ongehinderd zijn weg naar de ondergang laat vervolgen. Zij, die snel anderen beschuldigen en zich beijveren hen voor het gerecht te brengen, zijn dikwijls in hun eigen leven meer schuldig dan zij. De mensen haten de zondaar, terwijl zij de zonde liefhebben. Christus haat de zonde, maar heeft de zondaar lief. Dit zal de geest zijn van allen, die Hem volgen. Christelijke liefde is traag in het oordelen, neemt snel berouw waar, is bereid te vergeven, te bemoedigen, de afgedwaalde terecht te helpen op het pad der heiligheid en zijn voeten hierop te schragen.” –De Wens der Eeuwen, blz. 400-401.