Les 5: Vooroordelen overwinnen

“De armen moeten met evenveel belangstelling en aandacht worden behandeld als de rijken. De praktijk van het eren van de rijken en het kleineren en verwaarlozen van de armen is een misdaad in de ogen van God. Degenen, die omringd zijn met alle gemakken van het leven, of die door de wereld worden vertroeteld en verwend, omdat ze rijk zijn, hebben niet de behoefte aan sympathie en tedere aandacht zoals mensen, wier leven één lange strijd met armoede is geweest.” –Testimonies for the Church, vol. 4, blz. 551.

“Hoewel Christus rijk was in de hemelse hoven, werd Hij toch arm, zodat wij door Zijn armoede rijk zouden worden. Jezus eerde de armen door hun nederige toestand te delen. Uit de geschiedenis van Zijn leven moeten we leren, hoe we met de armen moeten omgaan.” –Testimonies for the Church, vol. 4, blz. 550.

“Sommigen voeren de plicht tot weldadigheid tot het uiterste door en doen de behoeftigen werkelijk pijn door te veel voor hen te doen. De armen doen niet altijd hun best. Hoewel ze niet mogen worden verwaarloosd en aan hun lot worden overgelaten, moeten ze wel geleerd worden zichzelf te helpen.

De zaak van God mag niet over het hoofd worden gezien, zodat de armen onze eerste aandacht kunnen krijgen. Christus gaf Zijn discipelen ooit een heel belangrijke les op dit punt. Toen Maria de olie over het hoofd van Jezus goot, hield de hebzuchtige Judas een pleidooi ten behoeve van de armen, terwijl hij mopperde over wat hij als geldverspilling beschouwde. Maar Jezus rechtvaardigde deze daad door te zeggen: ‘Laat af van haar….Zij heeft een goed werk aan Mij gedaan’. ‘Alwaar dit Evangelie gepredikt zal worden in de gehele wereld, daar zal ook tot haar gedachtenis gesproken worden’. Hierdoor wordt ons geleerd, dat Christus geëerd moet worden in de toewijding van het beste van ons wezen. Als onze hele aandacht gericht zou zijn op het lenigen van de behoeften van de armen, zou Gods zaak verwaarloosd worden. Geen van beiden zal lijden als Zijn rentmeesters hun plicht doen, maar de zaak van Christus moet op de eerste plaats komen.” –Testimonies for the Church, vol. 4, blz. 550–551.

“Degenen, die hun genegenheid en interesse aan een of twee mensen koppelen en deze bevoordelen ten nadele van anderen, mogen hun positie in de dienst geen dag behouden. Deze ongeheiligde partijdigheid voor bijzondere mensen, die misschien de voorliefde behagen, tot verwaarlozing van anderen, die gewetensvol en Godvrezend zijn, en in Zijn ogen van meer waarde, is beledigend voor God. Dat wat God waardeert, moeten wij waarderen. Het sieraad van een zachtmoedige en stille geest acht Hij van hogere waarde dan uiterlijke schoonheid, uiterlijke versiering, rijkdom of wereldse eer.” –Testimonies for the Church, vol. 3, blz. 24.

“God heeft u voor mensen en engelen erkend als Zijn kind; bid, dat gij geen smaad moge brengen over ‘de goede naam, welke over u aangeroepen is’ (Jakobus 2:7). God zendt u in deze wereld als Zijn vertegenwoordiger. In iedere daad in uw leven moet u de Naam van God openbaar maken. Deze bede doet een beroep op u, dat u Zijn karakter moet bezitten. U kunt Zijn naam niet heiligen, u kunt Hem niet aan de wereld tonen, indien niet gij in leven en karakter het leven en karakter van God openbaart. Dit kunt ge alleen doen door het aanvaarden van de genade en gerechtigheid van Christus.” –Gedachten van de Berg der Zaligsprekingen, blz. 95.

“Bestudeer zorgvuldig het goddelijk-menselijk karakter en vraag steeds: ‘Wat zou Christus doen, als Hij in mijn plaats was?’ Dit zou de maatstaf van onze plicht moeten zijn. Plaats uzelf niet nodeloos in het gezelschap van lieden, die door hun praktijken uw bedoelingen om goed te doen verzwakken, of een smet brengen op uw geweten. Doe onder vreemden, op straat, in vervoer, of in huis niets, dat in het minst met het kwade van doen heeft. Doe elke dag iets ter verbetering, het mooier maken en veredelen van het leven, dat Christus met Zijn eigen bloed gekocht heeft.

Handel altijd volgens beginsel, nooit uit impuls. Temper de natuurlijke onstuimigheid van uw aard door zachtheid en bescheidenheid. Sta uzelf geen lichtvaardigheid toe, noch beuzelingen. Laat geen lage moppen over uw lippen komen. Zelfs gedachten mogen niet toegestaan worden de vrije teugel te gaan. Zij moeten beheerst worden, gevangen gehouden worden tot gehoorzaamheid van Christus. Dan zullen zij door de genade van Christus rein en zuiver worden.

Wij behoeven een voortdurend besef van de veredelende macht van zuivere gedachten. De enige zekerheid voor iedere ziel is zuiver denken…

Kweek de gewoonte aan goed van anderen te spreken. Houdt de goede eigenschappen van degenen met wie u omgang hebt in gedachten, en kijk zo min mogelijk naar hun fouten en mislukkingen.” –De Weg tot Gezondheid, blz. 121–122.

“Veel predikanten beweren, dat Christus door Zijn dood de wet heeft afgeschaft, en dat de mensen voortaan de eisen van Gods wet niet meer hoeven na te komen. Sommigen zeggen, dat Gods wet een verschrikkelijk juk is en stellen de slavernij van de wet tegenover de vrijheid, die het evangelie schenkt.

Maar dat was niet het standpunt van de profeten en apostelen over Gods heilige wet. David zei: ‘Dan zal ik wandelen op ruime baan, want ik zoek Uw bevelen’ (Psalm 119:45). De apostel Jacobus, die na de dood van Christus schreef, noemde de Tien Geboden ‘de koninklijke wet’ en ‘de volmaakte wet, die der vrijheid’ (Jakobus 2:8; 1:25). De Ziener van Patmos sprak een halve eeuw na Christus’ dood een zegen uit: ‘Zalig zijn zij, die Zijn geboden doen, opdat hun macht zij aan de boom des levens en zij door de poorten mogen ingaan in de stad’ (Openbaring 22:14).” –De Grote Strijd, blz. 432.

“Wanneer iemand zich aan Christus overgeeft, wordt de geest onder de controle van de wet gebracht; maar het is de koninklijke wet, die vrijheid brengt aan iedere gevangene. Door één met Christus te worden, wordt de mens vrij. Onderwerping aan de wil van Christus betekent herstel tot het volmaakte menszijn.

Gehoorzaamheid aan God is vrijheid van slavernij der zonde, bevrijding van menselijke hartstochten en impulsen. De mens kan overwinnaar zijn over zichzelf, over zijn eigen neigingen, overwinnaar over overheden en machten, en ‘de wereldbeheersers dezer duisternis’, en over de ‘boze geesten in hemelse gewesten’ (Efeze 6:12).” –De Weg tot Gezondheid, blz. 101.

“Wij mogen beweren volgelingen van Christus te zijn. Wij mogen voorgeven elke waarheid in Gods Woord te geloven, maar dit alles zal onze naaste niet helpen, tenzij ons geloof in ons dagelijks leven zichtbaar is. Onze belijdenis mag nog zo hoogstaand zijn, wijzelf noch onze medemensen zullen erdoor gered worden, tenzij wij christenen zijn. Een juist voorbeeld betekent voor de wereld meer dan alles wat wij zeggen.” –Lessen uit het Leven van Alledag, blz. 237.

“Jonge mensen hebben een aangeboren liefde voor vrijheid; hun hart gaat uit naar een zekere ongebondenheid; en nu moeten zij begrijpen, dat deze onschatbare zegeningen slechts genoten kunnen worden door gehoorzaamheid aan de wet van God. Deze wet is de bewaarder van ware vrijheid. Zij omlijnt en verbiedt die dingen, welke ontaarding en slavernij teweeg brengen, en zo verleent ze aan hen, die gehoorzaam zijn, bescherming tegen de macht van het kwaad.

De Psalmist zegt: ‘Dan zal ik wandelen op ruime baan, want ik zoek Uw bevelen’. ‘Uw getuigenissen zijn mijn verlustiging, zij zijn mijn raadslieden’ (Psalm 119:45, 24).

In onze pogingen het verkeerde te verbeteren, moeten wij ons hoeden voor de neiging tot vitterij of kritiek. Aanhoudende berisping doet verwarring ontstaan, maar brengt geen verandering teweeg. Bij vele jonge mensen, en vooral bij degenen, die erg gevoelig zijn, belemmert een atmosfeer van onsympathieke kritiek de ontwikkeling van de geest, zoals een ijzige wind een beletsel is voor de bloemen om zich te ontvouwen…

Een berisping heeft alleen zin, wanneer de overtreder er toe gebracht kan worden, dat hij zijn fout inziet en hij gewillig is daarin verbetering te brengen. Wanneer dit is bereikt, moet hij gewezen worden op de bron van vergiffenis en kracht. Men moet er naar streven, dat hij zijn zelfrespect behoudt en dat hij opnieuw moed en hoop krijgt.

Dit is het beste, maar ook het moeilijkste werk, dat ooit aan menselijke wezens werd toevertrouwd. Het vereist bijzondere takt, fijngevoeligheid, kennis van de menselijke natuur, en een hemels geloof en geduld, bereidheid te werken, te waken en te wachten. Er is geen belangrijker werk dan dit.” –Karaktervorming, blz. 293–294.