Les 1: Gods boodschap door Jakobus

“Johannes, de zoon van Zebedeüs, was één van de eerste twee discipelen, die Jezus waren gevolgd. Hij en zijn broer Jacobus behoorden tot de eerste groep mensen, die alles verlaten hadden om Hem te dienen. Met blijdschap hadden zij hun huis en vrienden achtergelaten om bij Hem te kunnen zijn; zij hadden met Hem gewandeld en met Hem gesproken; zij waren bij Hem geweest in de huiselijke beslotenheid en tijdens de openbare bijeenkomsten. Hij had hun angsten tot zwijgen gebracht, en hen uit gevaren verlost, hun lijden verlicht, hen getroost in hun verdriet, en met geduld en liefderijkheid had Hij hun onderricht gegeven, tot hun harten verbonden schenen te zijn met het Zijne, en in het vuur van hun liefde verlangden zij het dichtst bij Hem te zijn in Zijn koninkrijk.” –De Wens der Eeuwen, blz. 473–474.

“Bij de ingang van de hof liet Jezus Zijn discipelen achter, op drie na, en verzocht hen voor zichzelf en voor Hem te bidden. Met Petrus, Jacobus en Johannes ging Hij een afgezonderd gedeelte in. Deze drie discipelen waren de metgezellen, die het nauwst met Christus waren verbonden… In Zijn grote strijd verlangde Christus hen in Zijn nabijheid te hebben. Dikwijls hadden ze de nacht in dit afgelegen oord met Hem doorgebracht.” –De Wens der Eeuwen, blz. 600.

“Bij iedere mogelijke gelegenheid nam Johannes zijn plaats in naast de Heiland, en Jakobus wenste geëerd te worden met een nauwe relatie met Hem.

Hun moeder was een volgelinge van Christus, en had Hem openlijk met haar bezittingen gediend. Met de liefde en eerzucht van een moeder voor haar zoons begeerde zij voor hen de meest eervolle plaats in het nieuwe koninkrijk. Zij moedigde hen daarom aan een verzoek hiertoe in te dienen.

De moeder met haar zonen kwamen samen tot Jezus, en vroegen Hem, of Hij een verzoek, waarop zij hun hart gezet hadden, wilde inwilligen.

‘Wat wilt gij, dat Ik u doen zal?’ vroeg Hij.

De moeder antwoordde: ‘Zeg, dat deze mijn twee zonen mogen zitten, één aan Uw rechterzijde en één aan Uw linkerzijde in Uw koninkrijk’.

Jezus behandelt hen liefderijk en berispt hen niet om hun zelfzucht, dat zij trachten voorrang te willen hebben boven hun broeders. Hij doorziet hun hart, Hij weet, hoe sterk zij aan Hem gehecht zijn. Hun liefde is niet louter een menselijke toegenegenheid; ofschoon deze liefde bezoedeld is door de aardsheid van haar menselijk kanaal, is ze een uitvloeisel van de fontein van Zijn eigen verlossende liefde. Hij wil niet berispen, maar versterken en louteren. Hij zei: ‘Kunt gij de beker drinken, die Ik drink, of met de doop gedoopt worden, waarmede Ik gedoopt word?’ Zij herinneren zich Zijn geheimzinnige woorden, die wezen op beproeving en lijden, maar toch antwoordden zij vol vertrouwen: ‘Wij kunnen het’. Zij zouden het zich tot de hoogste eer rekenen, hun trouw te bewijzen door in alles, wat hun Heere zal overkomen, te delen.

‘De beker, die Ik drink, zult gij drinken en met de doop, waarmede Ik gedoopt word, zult gij gedoopt worden’, zei Hij; vóór Hem een kruis in plaats van een troon, twee misdadigers als Zijn metgezellen aan Zijn rechter- en aan Zijn linkerhand.” –De Wens der Eeuwen, blz. 474.

“Johannes en Jacobus zouden met hun Meester delen in het lijden; de een was de eerste van de broederen, die door het zwaard zou omkomen, de ander zou het langst van allen inspanning, schande en vervolging moeten dragen.” –De Wens der Eeuwen, blz. 474–475.

“Daar was Levi-Mattheüs, de tollenaar, geroepen uit een druk, aan Rome ondergeschikt leven; Simon de ijveraar, de onbuigzame vijand van Caesars macht; de onstuimige, zelfvoldane, meevoelende Petrus, met Andreas, zijn broer; Judas de Judeeër, beschaafd, bekwaam, maar onoprecht van geest; Filippus en Thomas, trouw en ernstig, maar traag van hart om te geloven; Jacobus de jongere en Judas, de onder de broeders niet zo op de voorgrond tredend, maar mannen van kracht, positief zowel in hun fouten als in hun deugden; Nathanaël, een kind in oprechtheid en vertrouwen; en de eerzuchtige zonen van Zebedeüs, toch met een vriendelijke aard.” –Karaktervorming, blz. 85.

“Christus werd verkeerd begrepen door Zijn broeders; want Hij was niet zoals zij. Hij werkte om elk geval van lijden dat Hij zag te verlichten, en Hij was altijd succesvol. Hij had weinig geld om te geven, maar Hij gaf vaak Zijn eigen eenvoudige voedsel aan degenen, van wie Hij dacht, dat ze het meer nodig hadden dan Hijzelf. Zijn broeders waren van mening, dat Zijn invloed de hunne verre teniet deed; want toen zij hardvochtig spraken tegen de arme, ontaarde zielen met wie zij in contact kwamen, zocht Christus juist dezen op en sprak woorden van bemoediging tot hen. Als Hij in de familiekring niet meer kon doen, zou Hij zo stil en in het geheim mogelijk de ellendige wezens, die Hij probeerde te helpen, de beker koud water geven en aan hen dan Zijn eigen maaltijd in handen geven.” –This Day With God, blz. 59.

“Jacobus schijnt bij deze gelegenheid te zijn uitgekozen om het besluit, dat door de raad was genomen, openbaar te maken. Het was zijn beslissing, dat de ceremoniële wet, en in het bijzonder de inzetting der besnijdenis, niet aan de heidenen zou worden opgelegd, of hun zelfs maar zou worden aanbevolen. Jacobus probeerde zijn broeders ervan te overtuigen, dat de heidenen, wanneer zij zich tot God wendden, een grote omkeer in hun leven hadden ondergaan en dat de grootste voorzichtigheid in acht moest worden genomen om hen met verwarrende en twijfelachtige kwesties van minder belang te verontrusten, waardoor zij in het navolgen van Christus ontmoedigd zouden worden.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 144–145.

“Jacobus presideerde de raadsvergadering, en zijn uiteindelijke beslissing luidde: ‘Daarom ben ik van oordeel, dat men hen, die zich uit de heidenen tot God bekeren, niet verder moet lastig vallen.’

Hiermee eindigde de discussie. Bij dit voorval zien we een weerlegging van het dogma der Rooms-Katholieke Kerk, dat Petrus het hoofd der gemeente was. Alle pausen, die beweren de opvolger van Petrus te zijn, hebben voor hun aanspraken geen schriftuurlijke grondslag. Niets in het leven van Petrus geeft recht tot de bewering, dat hij als de plaatsvervanger van de Allerhoogste boven zijn broeders was verheven. Wanneer degenen, die de opvolgers van Petrus heten te zijn, zijn voorbeeld hadden nagevolgd, zouden zij er altijd mee tevreden zijn geweest om op gelijke voet met hun broeders te staan.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 144,

“De Heiland droeg het evangeliewerk niet aan Petrus persoonlijk op. Een tijd nadien, toen Hij de woorden, die hier tot Petrus gesproken werden, herhaalde, paste Hij ze rechtstreeks toe op de gemeente. En in wezen werd hetzelfde ook gesproken tot de twaalven als vertegenwoordigers van al de gelovigen. Indien Jezus aan een van de discipelen een bijzondere macht en een bijzonder gezag gegeven zou hebben boven de andere discipelen, zouden we niet lezen, hoe dikwijls zij streden over de vraag, wie de meeste zou zijn. Zij zouden zich hebben onderworpen aan de wens van hun Meester, en degene, die Hij verkozen had, zouden ze geëerd hebben.” –De Wens der Eeuwen , blz. 359–360.

“Onder het Israël van God zouden velen gerekend worden, die geen kinderen van Abraham zouden zijn naar het vlees.” –Profeten en Koningen, blz. 226.

“Het leven van Christus vestigde een godsdienst zonder kasten, een godsdienst, waardoor Jood en heiden, en vrijen en slaven, verbonden worden tot een algemene broederschap, met gelijke rechten voor God.” –Getuigenissen voor de Gemeente 9, blz. 184.

“Het christendom kweekt een nauwe verbintenis tussen meester en knecht, koning en onderdaan, de evangeliedienaar en de ontaarde zondaar, die in Christus reiniging van zonden heeft verkregen.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 339.

“Spoedig hoorden we de stem van God als vele wateren, die ons de dag en het uur van Jezus’ komst gaven. De levende heiligen, 144.000 in getal, kenden en begrepen de stem, terwijl de goddelozen dachten, dat het de donder en een aardbeving was…

De 144.000 waren allemaal verzegeld en volmaakt verenigd. Op hun voorhoofd stonden de woorden God, Nieuw Jeruzalem en een glorieuze ster met daarin de nieuwe naam van Jezus. Over onze gelukkige, heilige toestand waren de goddelozen woedend en wilden met geweld op ons af stormen om de handen aan ons te slaan en ons in de gevangenis te werpen, als we de hand zouden uitstrekken in de naam van de Heer, vielen zij hulpeloos op de grond. Toen wist de synagoge van Satan, dat God ons had liefgehad, die elkaars voeten konden wassen en de broeders met een heilige kus konden begroeten, en zij aanbaden aan onze voeten.” –Testimonies for the Church, vol. 1, blz. 59.