Les 9: Het aardse en het hemelse Heiligdom

“Bij de bouw van het heiligdom, als een woonstede voor God, werd Mozes onderwezen, dat hij alle dingen zou maken naar het beeld van de hemelse dingen. God riep hem op de berg te komen en openbaarde hem de hemelse dingen, en naar deze gelijkenis werd het heiligdom met al wat daar voor nodig was, gemaakt.

Op deze wijze openbaarde Hij aan Israël het heerlijk ideal van Zijn karakter, want Hij wilde hen tot Zijn woonstede maken. Het voorbeeld werd hun getoond op de berg, toen de wet hun werd gegeven vanaf de Sinaï.

Dat ideale karakter konden zij in eigen kracht niet verkrijgen. De Openbaring, hun op de Sinaï geschonken, kon hun alleen een indruk geven van hun gebrek en hun hulpeloosheid. Het heiligdom zou hen, door de offerdiensten, nog een andere les leren nl, de les van vergiffenis van zonde, en de macht door middel van de Verlosser, om gehoorzaamheid te leren ten einde te leven.” –Het Geloof Waardoor Ik Leef, blz. 192.

“De tabernakel was een symbool van Gods plan, dat door Christus in vervulling zou gaan: Het heerlijke bouwsel.” –Het Geloof Waardoor Ik Leef, blz. 192.

“In de eerste afdeling, het heilige, stonden de tafel der toonbroden, de kandelaar en het wierookaltaar. De tafel der toonbroden stond aan de noordkant. Met zijn omlijsting was de tafel met goud overtrokken. Op deze tafel moesten de priesters elke Sabbat twaalf broden plaatsen, in twee stapeltjes en deze besprenkelen met wierook. De broden, die weggenomen waren, en als heilig werden beschouwd, moesten door de priesters gegeten worden. Aan de zuidzijde stond de zevenarmige kandelaar, met zijn zeven lampen. De armen waren versierd met sierlijke bloemen in de vorm van amandelbloesems, en het geheel was vervaardigd uit massief goud. Omdat er geen vensters waren in de tabernakel, werden deze lampen nooit gedoofd, maar bleven dag en nacht branden. Voor het gordijn, dat het heilige scheidde van het heilige der heiligen, waar God Zich openbaarde, stond het gouden wierookaltaar. Op dit altaar moest de priester elke morgen en avond wierook branden; de hoornen werden bestreken met bloed van het zondoffer, en op de grote Verzoendag werd het altar besprenkeld met bloed. Het vuur op dit altaar werd door God Zelf ontstoken en werd als heilig berandende gehouden. Dag en nacht verspreidde de heilige wierook zijn geur door het heiligdom en zelfs ver buiten de tabernakel.” –Patriarchen en Profeten, blz. 310-312.

“Binnen het voorhangsel was het heilige der heiligen, waar zich het middelpunt bevond van de symbolische dienst van verzoening en bemiddeling, en dat de verbindende schakel vormde tussen hemel en aarde. In deze afdeling stond de ark, een kist van acaciahout, van binnen en van buiten overtrokken met goud, met een gouden lijst rond het deksel. Deze kist vormde de bewaarplaats voor de stenen tafelen, waarop God met eigen vinger de Tien Geboden had geschreven. Vandaar dat het de ark van Gods getuigenis, of de ark des verbonds werd genoemd, daar de Tien Geboden de basis vormden van het verbond tussen God en Israël.” –Patriarchen en Profeten, blz. 312.

“Eenmaal per jaar, op de Grote Verzoendag, ging de hogepriester het heilige der heiligen binnen om het heiligdom te reinigen. Door dit werk werd de jaarlijkse kringloop van de heiligdomsdienst afgesloten.” –Patriarchen en Profeten, blz. 319.

“Onze grote Hogepriester voltooide het offer van Zichzelf, toen Hij buiten de poort leed. Toen er een volmaakte verzoening gedaan was voor de zonden van het volk. Jezus is onze Voorspraak, onze Hogepriester, onze Middelaar. Onze huidige positie is daarom als die van de Israëlieten, staande in de voorhof, wachtend op en uitziend naar die gezegende hoop, de glorieuze verschijning van onze Heer en Verlosser Jezus Christus…

Toen de hogepriester de heilige plaats binnenging, die de plaats vertegenwoordigt waar onze Hogepriester nu pleit, en offers bracht op het altaar, werden er zonder verzoening geen waardevolle offers gebracht. Terwijl de hogepriester daar voorbede deed, moest ieder hart zich in berouw voor God buigen en om vergeving van overtreding smeken. Type ontmoette antitype in de dood van Christus, het Lam geslacht voor de zonden van de wereld. De grote Hogepriester heeft het enige offer gebracht, dat van enige waarde zal zijn…

In Zijn bemiddeling als onze Voorspraak heeft Christus de deugd van niemand nodig, de tussenkomst van niemand. Christus is de enige zondedrager, het enige zondeoffer. Gebed en belijdenis moeten alleen worden aangeboden aan Hem, die voor eens en voor altijd de heilige plaats is binnengegaan.” –That I May Know Him, blz. 73.

“Terwijl wij onze zonden belijden en pleiten voor de werkzaamheid van het verzoenende bloed van Christus, moeten onze gebeden naar de hemel opstijgen, geurend van de verdiensten van het karakter van onze Verlosser. Ondanks onze onwaardigheid moeten we altijd in gedachten houden, dat er Eén is, die de zonde kan wegnemen en de zondaar kan redden. Elke zonde, die met een berouwvol hart voor God wordt erkend, zal Hij verwijderen. Dit geloof is het leven van de gemeente.” –Testimonies to Ministers, blz. 93.

“Zeg tot de Heer: Mijn ongerechtigheden hebben scheiding gemaakt tussen mij en mijn God. O Heer, vergeef mijn overtredingen. Wis mijn zonden uit het boek van Uw gedachtenis. Prijs Zijn heilige naam, er is vergeving bij Hem, en u kunt bekeerd en veranderd worden.” –Testimonies to Ministers, blz. 98.

“Het bloed van Christus is doeltreffend, maar het moet voortdurend worden toegepast.

Evenals het in vroeger tijd nodig was, dat de onreinen werden gereinigd door het sprengen van bloed, is het even noodzakelijk voor degenen, die leven te midden van de gevaren van de laatste dagen en blootgesteld zijn aan de verzoekingen van Satan, om het bloed van Christus dagelijks op hun hart toegepast te hebben.” –Het Geloof Waardoor Ik Leef, blz. 200.

“Het verbond der genade werd voor het eerst met de mens gesloten in het paradijs, toen na de zondeval de belofte werd gegeven, dat het zaad der vrouw de kop van de slang zou verbrijzelen. Dit verbond biedt alle mensen vergiffenis en de hulp van Gods genade voor latere gehoorzaamheid door het geloof in Christus. Tevens beloofde het eeuwig leven op voorwaarde van trouw aan Gods wet. Op deze wijze hebben de aartsvaders de hoop der zaligheid ontvangen.

Dit verbond werd vernieuwd met Abraham in de belofte: 'Met uw nageslacht zullen alle volken op aarde gezegend worden' (Genesis 22:18). Deze belofte wees heen op Christus. Op deze wijze begreep Abraham het (zie Galaten 3:8, 16), en hij vertrouwde op Christus voor het vergeven van zijn zonden. Door dit geloof werd hij gerechtvaardigd. Het verbond met Abraham handhaafde ook het gezag van Gods wet. De Heere verscheen aan Abraham en zei: 'Ik ben God, de Almachtige, wandel voor Mijn aangezicht en wees onberispelijk' (Genesis 17:1). Gods getuigenis aangaande Zijn trouwe dienstknecht luidde: 'Abraham heeft naar Mij geluisterd en Mijn dienst in acht genomen: Mijn geboden, Mijn inzettingen en Mijn wetten' (Genesis 26:5). En de Heere zei tot hem: 'Ik zal Mijn verbond oprichten tussen Mij en tussen u en uw nageslacht in hun geslachten, …’

Hoewel dit verbond gemaakt is met Adam, en met Abraham vernieuwd werd, kon het eerst bij de dood van Christus bekrachtigd worden. Het had bestaan op grond van Gods belofte vanaf de tijd, dat voor het eerst over het verlossingsplan gesproken was; door geloof was het aanvaard; toch werd het een nieuw verbond genoemd, toen het door Christus bekrachtigd werd. Gods wet vormde de basis van dit verbond, dat bestond uit een schikking om de mensen opnieuw in harmonie te brengen met Gods wil, door hen daar te brengen, waar ze aan Gods wet konden gehoorzamen.” –Patriarchen en Profeten, blz. 333-334.

“Hoor, hoe hij (Paulus) het werk van de Verlosser als de grote Hogepriester van mensen duidelijk maakt, van Hem, die door het offer van Zijn eigen leven voor allen verzoening van zonde heeft gebracht, en daarna Zijn ambt in het hemels heiligdom heeft aanvaard. Paulus gaf zijn toehoorders te kennen, dat de Messias, op wiens komst zij hadden gewacht, reeds was gekomen; dat Zijn dood het tegenbeeld was van alle heilige offeranden, en dat Zijn dienst in het hemelse heiligdom zijn schaduw terugwierp en de dienst van het Joodse priesterschap verklaarde.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 182.

“De Heer wil, dat wij het grote verlossingsplan op prijs zullen stellen, dat wij ons grote voorrecht beseffen als kinderen van God, en dankbaar en gehoorzaam in Zijn oog wandelen. Hij wil, dat wij Hem dienen in een nieuw leven, dat wij elke dag blij zijn. Hij wil, dat in ons hart dank opwelt, omdat onze namen geschreven staan in het boek des levens van het Lam, omdat we al onze zorgen werpen op Hem, die voor ons zorgt. Hij zegt, dat wij ons moeten verblijden, omdat wij het erfdeel van de Heer zijn, omdat de gerechtigheid van Christus het witte kleed van Zijn heiligen is, omdat wij de gezegende hoop op de spoedige komst van onze Heiland bezitten.” –Lessen uit het Leven van Alledag, blz182.

“Wij zijn pelgrims en vreemdelingen, die wachten op, hopen op en bidden voor die gezegende hoop: de glorieuze verschijning van onze Heer en Heiland Jezus Christus. Als we dit geloven en het in ons praktische leven brengen, tot welke krachtige actie zouden dit geloof en deze hoop dan inspireren; wat een vurige liefde voor elkaar; wat een zorgvuldig heilig leven voor de heerlijkheid van God; en in ons respect voor de vergoeding van de beloning, welke duidelijke scheidslijnen zouden er tussen ons en de wereld zichtbaar zijn.

De waarheid, dat Christus komt, moet iedere geest voorgehouden worden.” –Evangelism, blz. 220.