Les 11: Geloofshelden

“Abel verstond de grote beginselen van het verlossingswerk. Hij zag zich als een zondaar, en hij zag zonde en de dood als de straf op de zonde, tussen zijn ziel en de omgang met God staan. Hij bracht het offerdier, het geofferde leven, en erkende op deze wijze de aanspraken van de wet, die geschonden was. Door het vergoten bloed zag hij heen naar het toekomstig offer, Christus, stervend aan het kruis op Golgotha; en in vertrouwen op de verzoening, die daar tot stand kwam had hij het getuigenis, dat hij rechtvaardig was, en dat zijn offer werd aanvaard.” –Patriarchen en Profeten, blz. 46.

“Abel koos geloof en gehoorzaamheid; Kaïn, ongeloof en opstand. Hier lag de kern van de zaak.

Kaïn en Abel stellen twee klassen voor, die in deze wereld tot het einde toe bestaan. Eén groep aanvaardt het aangewezen offer voor de zonde; de anderen vertrouwen op hun eigen verdiensten; hun offer maakt geen aanspraak op goddelijke tussenkomst, en kan daarom de mens nooit met God verzoenen. Alleen door de verdiensten van Jezus kunnen onze overtredingen vergeven worden.” –Patriarchen en Profeten, blz. 46-47.

“Terwijl Noach zijn waarschuwende boodschap aan de wereld bracht, getuigden zijn daden van zijn oprechtheid. Op deze wijze werd zijn geloof volmaakt en was het zichtbaar. Hij gaf aan de wereld een voorbeeld van het feit, dat hij God geloofde. Alles, wat hij bezat, besteedde hij voor de ark. Toen hij begon met de bouw van deze enorme boot op het land, kwamen er van her en der grote menigten om dat vreemde schouwspel te zien en te luisteren naar de ernstige, dringende woorden van de eigenaardige prediker. Elke hamerslag was een prediking tot het volk.” –Patriarchen en Profeten, blz. 64.

“De zonden, die oorzaak waren van Gods toorn ten tijde van de vloed, bestaan ook heden. Gods vrees is geweken uit de harten der mensen, en Zijn wet wordt met onverschilligheid en verachting beschouwd. De hedendaagse mensheid is even werelds als toen… God veroordeelde die mensen niet, omdat ze aten en dronken; Hij had hun de voortbrengselen van de aardbodem gegeven om te benutten. Hun zonde was, dat ze deze gaven gebruikten zonder de Gever dank te zeggen en zichzelf verlaagden door toe te geven aan hun eetlust. Het stond hun vrij te trouwen. God had het huwelijk ingesteld; het was één van de eerste dingen, die Hij instelde. Hij gaf speciale aanwijzingen omtrent deze instelling, en hulde deze in heiligheid en schoonheid; maar deze aanwijzingen had men vergeten, en het huwelijk werd misbruikt om hartstochten te bevredigen.

Een soortgelijke toestand bestaat ook nu. Datgene, wat op zichzelf goed is, wordt misbruikt. De eetlust wordt niet beteugeld. Belijdende volgelingen van Christus eten en drinken met de dronkaards, terwijl hun namen voorkomen op de ledenlijst van de kerk. Onmatigheid stompt de morele en geestelijke krachten af en baant de weg voor het toegeven aan lage hartstochten. Velen vinden het onnodig hun zinnelijke verlangens te beteugelen, en worden de slaven van hun hartstocht. Ze leven alleen voor werelds genot en zinnelust. Buitensporigheid komt in alle kringen voor. Oprechtheid wordt opgeofferd aan luxe en vertoon. Zij, die streven naar rijkdommen, verdraaien het recht en verdrukken de armen, en nog steeds worden zielen van mensen gekocht en verkocht. Bedrog, omkoperij en diefstal vinden overal plaats. De dagbladen staan vol berichten van moord, van misdaden die de schijn geven, dat alle menselijk gevoel zo geweken is.” –Patriarchen en Profeten, blz. 70-71.

“Jakob en Rebekka slaagden in hun opzet, maar ze gewonnen alleen moeite en verdriet door hun bedriegerij. God had gezegd, dat Jakob de zegen zou ontvangen, en Zijn woord zou in vervulling zijn gegaan, als ze in geloof hadden afgewacht, tot Hij voor hen zou werken. Maar evenals zovelen, die nu voorgeven kinderen van God te zijn, waren ze niet bereid de zaak aan Hem over te laten. Rebekka had bittere spijt, dat ze haar zoon een verkeerde raad gegeven had; het gevolg was, dat ze van hem gescheiden werd. Nooit zag ze hem weer. Vanaf het moment dat Jakob het eerstgeboorterecht ontving, werd hij door zelfverwijt gekweld. Hij had gezondigd tegen zijn vader, zijn broer, zijn eigen ziel en tegen God. In een kort ogenblik had hij iets gedaan, waarover hij zijn leven lang berouw zou hebben. In latere jaren stond dit toneel hem levendig voor de geest, toen de slechte handelwijze van zijn zonen zijn ziel terneerdrukte.” –Patriarchen en Profeten, blz. 152.

“Met ernstig geroep en tranen legde hij (Jakob) zijn gebeden voor aan God. Plotseling greep een krachtige hand hem beet… Terwijl hij zo om zijn leven streed, drukte het gevoel van zijn schuld zwaar op hem; zijn zonden stonden hem voor de geest, en stonden tussen hem en God in. Maar in deze vreselijke strijd herinnerde hij zich de beloften van God, en heel zijn hart ging in smeking naar God uit… Het was Christus, 'de Engel des verbonds’, die Zich aan Jakob had geopenbaard. De patriarch was invalide en leed felle pijn, maar hij wilde zijn greep niet loslaten. Berouwvol en gebroken klemde hij zich vast aan de Engel: 'Hij weende en smeekte Hem om genade’ (Hosea 12:4), en bad om een zegen. Hij moest de zekerheid hebben, dat zijn zonden vergeven waren. Lichamelijke pijn kon zijn geest niet afbrengen van dit doel. Zijn vastbeslotenheid nam toe, zijn geloof werd ernstiger en volhardender, tot het einde toe. De Engel trachtte zich te bevrijden en zei: ‘Laat Mij gaan, want de dageraad is gekomen’, maar Jakob gaf ten antwoord: 'Ik laat U niet gaan, tenzij Gij mij zegent’. Als dit een aanmatigende eis was geweest, zou Jacob op dat moment zijn verteerd; maar hier sprak de overtuiging van iemand, die zijn eigen onwaardigheid belijdt en toch rekent op de trouw van een God, die vasthoudt aan zijn verbond.

Jakob ’streed met de engel en overwon’ (Hosea 12:4). Door vernedering, berouw en overgave van zichzelf overwon deze zondige, dwalende sterveling de Majesteit des hemels. Hij had bevend beslag gelegd op Gods beloften, en het hart vol oneindige Liefde kon geen weerstand bieden aan de smeekbede van de zondaar.” –Patriarchen en Profeten, blz. 168.

“Aan de kinderloze vrouw van Manoach verscheen de Engel des Heren met de boodschap, dat ze een zoon zou ontvangen, door wie God Israël zou verlossen. Met het oog hierop onderrichtte de Engel haar over haar leefwijze, en over de behandeling van het kind… Vanaf zijn jeugd kreeg het kind dezelfde beperkingen opgelegd, met de toevoeging dat zijn haar niet afgeknipt mocht worden; want hij zou aan God gewijd worden vanaf zijn geboorte als een Nazireeër.” –Patriarchen en Profeten, blz. 509.

“Juist bij het bereiken van de mannelijke leeftijd, de tijd, dat hij aan zijn goddelijke zending gehoor moest geven, de tijd dat hij meer dan ooit trouw had moeten zijn aan God, verbond Simson zich met de vijanden van Israël. Hij vroeg zich niet af of hij God beter verheerlijken kon door zijn verbintenis met het voorwerp van zijn liefde, of dat hij zich daar plaatste, waar hij niet kon beantwoorden aan het doel, dat door zijn leven bereikt kon worden. Aan allen, die in de eerste plaats trachten God te eren, heeft Hij wijsheid beloofd; maar er is geen belofte voor hen, die erop uit zijn zichzelf te behagen.” –Patriarchen en Profeten, blz. 511.

“Velen houden sterke hartstochten abusievelijk voor een sterk karakter, maar in werkelijkheid is iemand, die zich door zijn hartstochten laat beheersen, een zwakkeling. De ware grootheid van een mens wordt afgemeten naar de kracht van de gevoelens, die hij beheerst, niet naar de gevoelens, waardoor hij beheerst wordt…

Zij, die op het pad der plicht met verzoeking in aanraking komen, kunnen verzekerd zijn, dat God hen wil beschermen; maar als iemand zich opzettelijk blootstelt aan verleiding, zal hij vroeg of laat vallen.

Satan doet zijn uiterste best om juist hen, die door God bedoeld zijn als werktuigen voor een bijzonder werk, te doen afdwalen. Hij valt ons aan op onze zwakke punten, probeert door de gebreken in het karakter zeggenschap over de gehele mens te krijgen; en hij weet, dat hij zal slagen, als men vasthoudt aan deze gebreken.” –Patriarchen en Profeten, blz. 517-518.

“In lijden en vernedering, een sport voor de Filistijnen, leerde Simson meer van zijn eigen zwakheid kennen dan hij ooit tevoren had geweten; en zijn beproevingen brachten hem tot berouw.” –Conflict and Courage, blz. 136.

“Maar ook deze (van Jakob) genegenheid zou aanleiding worden tot moeilijkheden en verdriet. Op een niet verstandige wijze toonde Jakob zijn voorkeur voor Jozef, en dit wekte de afgunst van de andere zonen op. Als Jozef het verkeerde gedrag van zijn broers zag, deed dit hem verdriet; zachtmoedig waagde hij het hen erop te wijzen, maar dit wekte alleen maar hun haat en afkeer op. Hij kon niet verdragen,dat ze tegen God zondigden, en hij legde de zaak voor aan zijn vader, in de hoop dat diens gezag hen ertoe zou brengen zich te veranderen.” –Patriarchen en Profeten, blz. 178.

“Een slaaf worden was erger dan de dood. In doodsangst deed hij (Jozef) een beroep op elk van zijn broers, maar tevergeefs… Terwijl ze zich verhardden tegen zijn smeekbeden, gaven ze hem over in de handen van de heidense handelaars.” –Patriarchen en Profeten, blz. 180.

“Het leven van Jozef is een beeld van het leven van Christus…

Jozef werd door zijn slavernij in Egypte de redder van het geslacht van zijn vader. Dit feit verminderde echter de schuld van zijn broers niet. Zo werd Jezus, die door Zijn vijanden aan het kruis genageld werd, de Verlosser en Redder van het gevallen mensdom, en Heerser over heel de wereld. Maar de misdaad van Zijn moordenaars was in Gods oog even afschuwelijk, alsof Gods voorziening niet de gebeurtenissen had geleid tot Zijn eigen heerlijkheid en het bestwil van de mens.” –Patriarchen en Profeten, blz. 206-207.