Les 9: Jezus stierf mijn dood

“Toen de Zoon van God de plaatsvervanger van de mens werd en de vloek droeg, die op de mens zal komen, beloofde Hij Zichzelf namens het ras om de eer van de wet van God te handhaven. De Vader heeft de wereld in de handen van Christus gegeven, opdat Hij door Zijn middelaarswerk de zondaar kan redden en de aanspraken van de wet volledig kan rechtvaardigen. Zijn opdracht was om de mensen te overtuigen van zonde, wat de overtreding van de wet is, en door de verdiensten van Zijn bloed, en door Zijn bemiddeling moest Hij hen weer tot gehoorzaamheid brengen. Door het offer van Christus kon de wet worden gehandhaafd en kon de zondaar vergeving ontvangen, niet alleen bevrijd van de macht van de zonde, maar vernieuwd ‘naar het evenbeeld van Hem, die hem geschapen heeft’. (Kolossensen 3:10).” –Bible Training School, 1 februari 1908.

“Zonder de verdiensten van het bloed van een gekruisigde en opgestane Verlosser kon de gevallen mens nooit voldoen aan de eisen van de wet.” –The Signs of the Times, 18 augustus 1890.

“We hebben nooit bekend gemaakt, noch in preken van onze predikanten, noch in de duizenden pagina’s van ons drukwerk, dat over de hele wereld verspreid is, dat er enige kracht in de wet is om de zondaar te redden. Integendeel, het is keer op keer herhaald door onze sprekers en schrijvers, dat de wet niet de macht heeft om de overtreder te verlossen van de gevolgen van zijn zonde.” –The Signs of the Times, 18 juli 1878.

“Wanneer de zondaar wordt overtuigd door het licht van de wet, dan heeft hij een werk te doen: berouw ten opzichte van God vanwege het overtreden van Zijn wet, en geloof ten opzichte van onze Heer Jezus Christus, de plaatsvervanger en borg van de zondaar. Dan kunnen vergiffenis en gratis redding van hem zijn. Maar Jezus Christus zal nooit iemand redden, die kennis heeft van de wet van God, maar leeft in overtreding ervan.” –The Signs of the Times, 7 maart 1878.

“Om de mens te verheffen moest Christus hem bereiken, waar hij was. Hij nam de menselijke natuur aan en droeg de zwakheden en ontaarding van het ras. Hij, die geen zonde kende, werd zonde voor ons. Hij vernederde Zich tot de diepste diepten van menselijk leed, opdat Hij bevoegd zou zijn om de mens te bereiken en hem uit de vernedering te halen, waarin de zonde hem had gestort.” –Selected Messages, bk . 1, blz. 268.

“De ongerechtigheid van mensen was op Christus gelegd; Hij werd als een overtreder gerekend, opdat Hij hen zou kunnen verlossen van de vloek van de wet… De terugtrekking van het goddelijke gelaat van de Heiland, in dit uur van opperste angst, doorboorde Zijn hart met een verdriet, dat nooit volledig door de mens kan worden begrepen. Elke pijn, die de Zoon van God aan het kruis doorstond, de bloeddruppels die van Zijn hoofd, Zijn handen en voeten vloeiden, de stuiptrekkingen van pijn die Zijn gestel teisterden, en de onuitsprekelijke angst die Zijn ziel vervulde bij het verbergen van Zijn Vaders gezicht van Hem, spreken tot de mens en zeggen: Het is uit liefde voor u, dat de Zoon van God erin toestemt, dat deze gruwelijke misdaden op Hem worden gelegd; voor u bederft Hij het domein van de dood, en opent de poorten van het Paradijs en het onsterfelijke leven… Hij, de zondedrager, ondergaat gerechtelijke straffen voor ongerechtigheid en wordt de zonde zelf voor de mens.” –The Spirit of Prophecy, vol. 3, blz. 162, 163.

“Denk na over de vernedering van Christus. Hij nam de gevallen, lijdende, menselijke natuur, ontaard en door zonde verontreinigd, op Zich. Hij nam onze smarten op Zich en droeg ons verdriet en onze schande. Hij verdroeg alle verzoekingen, waaraan mensen blootstaan. Hij verenigde het menselijke met het goddelijke; in een tempel van vlees woonde een goddelijke geest.” –Bijbelkommentaar, blz. 236.

“Het zou een bijna oneindige vernedering geweest zijn voor de Zoon van God om de menselijke natuur aan te nemen zelfs, toen Adam nog onschuldig in Eden vertoefde. Maar Jezus nam de menselijke gestalte aan op het ogenblik, dat het menselijk geslacht verzwakt was door vierduizend jaar zondigen. Evenals ieder kind van Adam aanvaardde Hij de gevolgen van de werking van de grote wet der erfelijkheid. Wat deze gevolgen waren, weten we uit de geschiedenis van Zijn aardse voorvaderen. Hij kwam met zo’n erfdeel om onze smarten en beproevingen te delen en ons een voorbeeld van een zondeloos leven te geven.” –De Wens der Eeuwen, blz. 29.

“Als Hij niet volledig mens was geweest, had Christus niet onze plaatsvervanger kunnen zijn. Hij kon in de menselijkheid niet die volmaaktheid van karakter hebben uitgewerkt, die het voorrecht van iedereen is om te bereiken. Hij was het licht en het leven van de wereld. Hij kwam naar deze aarde om namens mensen te werken, zodat ze niet langer onder de controle van satanische machten zouden staan. Maar hoewel Hij de menselijke natuur droeg, was Hij voor Zijn leven afhankelijk van de Almachtige. In Zijn menselijkheid legde Hij beslag op de goddelijkheid van God; en elk lid van de menselijke familie heeft het voorrecht om dit te doen. Christus deed niets, wat de menselijke natuur niet zou kunnen doen, als ze deel heeft aan de goddelijke natuur.” –The Signs of the Times, 17 juni 1897.

“Christus was werkelijk mens, en Hij leverde het bewijs van Zijn menselijkheid door een mens te worden. En toch was Hij God in het vlees.” –Bijbelkommentaar, blz. 550.

“Tegen een oneindige prijs, en door een proces, dat zowel voor engelen als voor mensen mysterieus is, nam Christus de menselijkheid aan. Zijn goddelijkheid verbergend, Zijn heerlijkheid terzijde leggend, werd Hij als baby geboren in Bethlehem. In het menselijk vlees leefde Hij de wet van God uit, opdat Hij de zonde in het vlees zou veroordelen, en tot hemelse wezens zou getuigen, dat de wet tot leven was verordineerd, om het geluk, de vrede en het eeuwige welzijn van allen, die gehoorzamen, te verzekeren.” –The Youth’s Instructor, 20 juli 1899.

“De maatstaf van gerechtigheid van de Heer blijft zo vast als Zijn eeuwige troon. Het is Zijn heilige wet, en omdat geen enkel voorschrift van deze wet veranderd kon worden om de mens in zijn gevallen toestand tegemoet te komen, stemde de Vader ermee in om Zijn eniggeboren Zoon te geven om te sterven. Om de wet af te schaffen? Neen; maar om de zondaar te redden. Het kruis van Golgotha is het onweerlegbare argument met betrekking tot de eeuwigheid van de wet van Jehova. Toen de grote Leraar Zijn bergrede hield, waarmee Hij de onveranderlijkheid van de wet van God aantoonde, legde Hij de wet uit, dat Hij Zichzelf gaf.” –The Review and Herald, 21 maart 1893.

“Zoals het offer voor ons volledig was, zo zal ons herstel van de verontreiniging door zonde volledig zijn. Er is geen daad van goddeloosheid, die de wet zal verontschuldigen; er is geen ongerechtigheid, die aan haar veroordeling zal ontsnappen. Het leven van Christus was een volmaakte vervulling van elk voorschrift van de wet. Hij zei: ‘Ik heb de geboden van Mijn Vader bewaard’ (Johannes 15:10). Zijn leven is onze maatstaf voor gehoorzaamheid en dienstbaarheid.” –Testimonies for the Church, vol. 8, blz. 312.

“De vijandschap, gezet tussen het zaad van de slang en het zaad van de vrouw, was bovennatuurlijk. Met Christus was de vijandschap in zekere zin natuurlijk; in een andere zin was het bovennatuurlijk, omdat menselijkheid en goddelijkheid werden gecombineerd. En nooit werd de vijandschap zo sterk ontwikkeld als, toen Christus een bewoner van deze aarde werd. Nooit eerder was er een wezen op aarde geweest, dat de zonde met zo’n volmaakte haat haatte als Christus. Hij had zijn bedrieglijke, verdwaasde macht op de heilige engelen gezien, en al Zijn krachten werden er tegen ingezet.” –Selected Messages, bk. 1, blz. 254.

“Ieder kan op zijn terrein het christelijke karakter bereiken. Door het offer van Christus is een voorziening getroffen voor de gelovige om alle dingen te ontvangen, die dienen tot leven en godsvrucht. God roept ons op te streven naar het bereiken van de maatstaf van volmaaktheid, en Hij houdt ons het voorbeeld van Christus’ karakter voor ogen. De Heiland toonde in Zijn menselijkheid, die volmaakt was door een leven van voortdurende afwijzing van het kwade, door samenwerking met de Godheid het reeds in dit leven voor menselijke wezens mogelijk is om volmaaktheid van karakter te bereiken. Dit is Gods verzekering aan ons, dat wij een algehele overwinning kunnen behalen.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz, 387.

“Het waren niet alleen de knagende hongergevoelens, die Zijn lijden onuitsprekelijk zwaar maakten, maar het was de schuld van de zonden van de wereld, die zo zwaar op Hem (Christus) drukte. Hij, die geen zonde kende, was voor ons tot zonde gemaakt.” –Testimonies for the Church, vol. 3, blz. 372.

“De mens heeft een kracht buiten en boven zichzelf nodig om hem te herstellen naar de gelijkenis van God; maar omdat hij goddelijke hulp nodig heeft, maakt niet dat menselijke activiteit onbelangrijk is. Geloof van de kant van de mens is vereist; want het geloof werkt door liefde en zuivert de ziel. Het geloof legt beslag op de verdienste van Christus. Het is niet de bedoeling van de Heer, dat de menselijke kracht verlamd moet worden; maar door met God samen te werken, kan de kracht van de mens ten goede worden gebruikt. Het is niet Gods bedoeling, dat onze wil vernietigd zal worden; want juist door deze eigenschap moeten we het werk volbrengen, dat Hij wil dat we het doen, zowel thuis als er buiten.” –Selected Messages, bk. 1, blz. 375-376.

“De losprijs, die door Christus is betaald, is voldoende voor de verlossing van alle mensen; maar het zal alleen baten voor hen, die nieuwe schepselen in Christus Jezus worden, trouwe onderdanen van Gods eeuwigdurende koninkrijk. Zijn lijden zal de niet-berouwvolle, ontrouwe zondaar niet beschermen tegen straf. De mens moet samenwerken met goddelijke kracht en zijn menselijke inspanning leveren om de zonde te onderwerpen en volkomen in Christus te staan. Het werk van Christus was om de mens in zijn oorspronkelijke staat te herstellen, hem te genezen, door goddelijke kracht. Het is de taak van de mens om door geloof beslag te leggen op de verdiensten van Christus en samen te werken met de goddelijke agenten om een rechtschapen karakter te vormen.” –North Pacific Union Gleaner, 17 februari 1909.