Les 9: Als Wij Belijden

“Hij (God) wil niet, dat iemand verloren gaat, maar verlangt ernaar, dat iedereen tot berouw komt… Het zwaard van gerechtigheid viel op (Christus), opdat zij vrij zouden zijn. Hij stierf, opdat zij zouden leven.” –God’s Amazing Grace, blz. 326.

“Zonde van een persoonlijk karakter moet beleden worden aan Christus, de enige middelaar tussen God en mens… Elke zonde is een overtreding tegen God en moet door Christus aan Hem worden beleden. Elke openlijke zonde moet even openlijk beleden worden. Onrecht, dat een medemens is aangedaan, moet worden rechtgezet met degene, die gegriefd is. Als iemand, die op zoek is naar gezondheid, zich schuldig heeft gemaakt aan kwaadspreken, als hij onenigheid heeft gezaaid thuis, in de buurt of in de gemeente, en vervreemding en onenigheid heeft veroorzaakt, als hij door een verkeerde praktijk anderen tot zonde heeft gebracht, deze dingen moeten beleden worden voor God en voor degenen, die getroffen zijn.” –Gospel Workers, blz. 216-217.

“Zowel het verstand als het hart raken overtuigd. De zondaar krijgt een begrip van de rechtvaardigheid van God, en wordt er zich van bewust, hoe vreselijk het is met schuld en in een onreine toestand voor Hem te verschijnen, die de harten doorzoekt. Hij ziet de liefde van God en beseft, hoe prachtig heiligheid is en wat voor vreugde reinheid verschaft. Hij verlangt ernaar om gereinigd te worden en om opnieuw in contact te komen met de hemel.” –Schreden naar Christus, blz. 29.

“Dat berouw, dat door invloed van goddelijke genade in het hart is teweeggebracht, zal tot erkenning en verzaking van zonden leiden. Zodanig waren de vruchten die, zoals de apostel verklaarde, in het leven van de Corinthische gelovigen te zien waren.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 241.

“Het was door de belijdenis en het nalaten van zonde, door ernstig gebed en toewijding van henzelf aan God, dat de eerste discipelen zich voorbereidden op de uitstorting van de Heilige Geest op de Pinksterdag. Hetzelfde werk, alleen in grotere mate, moet nu worden gedaan.”–Testimonies to Ministers, blz. 507.

“Eer ze (de Israëlieten) ware vrede zouden vinden, moesten ze de zonden zien en belijden, waaraan ze schuldig waren.” –Patriarchen en Profeten, blz. 562.

“Ware schuldbelijdenis heeft altijd een specifiek karakter, en erkent de zonden bij name. Deze kunnen van een zodanige aard zijn, dat ze uitsluitend voor God gebracht mogen worden, het kunnen ook zonden zijn, die beleden moeten worden aan degenen, die erdoor gekwetst zijn; of ze kunnen zo algemeen van aard zijn, dat ze voor de gemeente moeten worden beleden. Alle schuldbelijdenissen moeten echter specifiek van aard zijn en de zonden, waaraan men zich schuldig heeft gemaakt, moeten bij name genoemd worden.” –Getuigenissen voor de Gemeente 5, blz. 519.

“Judas wierp zich nu aan de voeten van Jezus, erkende Hem als de Zoon van God en smeekte Hem Zichzelf te bevrijden. De Heiland maakte Zijn verrader geen verwijten. Hij wist, dat Judas geen berouw had; zijn belijdenis werd zijn schuldige ziel afgedwongen door een verschrikkelijk gevoel van verdoemenis en het vooruitzicht van een oordeel, maar hij gevoelde geen diepe, hartbrekende smart, dat hij de zondeloze Zoon van God had verraden en de Heilige Israëls had verloochend. Toch sprak Jezus geen woord van van veroordeling. Hij keek vol ontferming op Judas neer zei: Voor dit uur ben Ik in de wereld gekomen.” –De Wens der Eeuwen, blz. 630.

“Als de zonde het zedelijke onderscheidingsvermogen heeft vernietigd, ziet de zondaar zijn karaktergebreken niet, en beseft hij ook niet de zwaarte van het kwaad, dat hij doet. Als hij zich niet buigt voor de kracht van de Heilige Geest, die hem probeert te overtuigen, blijft hij voor een deel blind voor zijn zonden. Zijn schuldbelijdenis is niet oprecht en echt gemeend. Steeds als hij zijn schuld bekent, voegt hij er een verontschuldiging voor zijn handelwijze aan toe, met de verklaring dat, als er geen bepaalde omstandigheden waren geweest, hij datgene, waarvoor hij vermaand wordt, niet zou hebben gedaan.” –Schreden naar Christus, blz. 48.

“Door geloof en gebed kan iedereen aan de eisen van het evangelie voldoen. Niemand kan gedwongen worden om te zondigen. Hij moet er eerst zelf mee instemmen; de ziel moet van plan zijn de zondige daad te begaan, voordat hartstocht de rede kan domineren, of het kwaad over het geweten kan triomferen. Verleiding, hoe sterk ook, is nooit een excuus voor de zonde.” –Getuigenissen voor de Gemeente 5, blz. 146.

“Velen leven in zelfbedrog, en komen tot plannen, waarmee de Heer niets te maken heeft. Maar de enige veilige koers, die moet worden gevolgd, is het woord van de Heer gehoorzamen. In plaats van dit te doen, stellen velen voor om prachtige dingen te doen. Zij vinden het gemakkelijker om iets groots voor de toekomst te plannen dan zich van het ik te ontdoen, zich over te geven aan het hart, de geest en de wil van God, en zich te onderwerpen om gevormd te worden door die macht, die kan scheppen en vernietigen. Laat de jongeren hun motieven kritisch onderzoeken, door te bidden en de Schriften te onderzoeken, en te zien of hun eigen wil en neigingen niet afleiden van Gods vereisten.” –The Youth’s Instructor, 23 maart 1893.

“De bestraffing van de profeet trof het hart van David; zijn geweten werd wakker geschud; hij zag zijn schuld in haar ware grootte. Zijn ziel boog zich neer in berouw voor God.” –Patriarchen en Profeten, blz. 658-661.

“Davids berouw was oprecht en diepgaand. Hij trachtte zijn misdaad niet te vergoelijken. Zijn gebed werd niet geïnspireerd door de wens aan Gods oordelen te ontkomen. Maar hij zag de grootte van zijn overtreding tegen God; hij zag de onreinheid van zijn hart; hij verafschuwde zijn zonde. Hij bad niet alleen om vergiffenis, maar ook om een nieuw hart. David gaf zich niet wanhopig over. In Gods beloften aan berouwvolle zondaars zag hij de zekerheid van zijn vergiffenis en aanneming.” –Patriarchen en Profeten, blz. 664.

“Zoals Nathan tegenover David deed, zo verborg Christus Zijn raak antwoord onder de sluier van een gelijkenis. Hij legde Zijn gastheer de last op, zijn eigen oordeel uit te spreken. Simon had de vrouw, die hij verachtte, tot zonde gebracht. Zij was bijzonder slecht door hem behandeld. Door de twee schuldenaars in de gelijkenis werden Simon en de vrouw voorgesteld. Het was niet Jezus’ bedoeling te leren, dat twee personen zich in verschillende mate verplicht moeten voelen, want ieder was dankbaarheid schuldig, die nooit terugbetaald kon worden. Maar Simon had het gevoel, dat hij rechtvaardiger was dan Maria, en Jezus wenste, dat hij zag, hoe groot zijn schuld werkelijk was. Hij wilde hem tonen, dat zijn schuld in werkelijkheid groter was dan de schuld van haar, evenveel groter als de schuld van vijfhonderd penningen groter was dan de schuld van vijftig schelling.

Simon begon zichzelf nu in een nieuw licht te zien… Hij werd beschaamd, en besefte, dat hij in tegenwoordigheid was van Iemand, Die hoger stond dan hijzelf…

Simon was ontroerd door de zachtmoedigheid van Jezus, dat Hij hem niet openlijk voor de ogen van zijn gasten bestrafte… De geduldige vermaning overtuigde hem van zijn ongelijk. Hij zag de grootheid van de schuld, die hij bij zijn Here had. Zijn hoogmoed werd vernederd, hij kreeg berouw, en de trotse Farizeeër werd een nederige, zelfopofferende discipel.” –De Wens der Eeuwen, blz. 491, 492.

“Een dergelijk berouw kunnen we niet in eigen kracht opbrengen; dat komt alleen door Christus, die naar de hemel is opgestegen en Zijn gaven aan de mensen uitdeelt.” –Schreden naar Christus, blz. 31.

“Als u uw eigen zondigheid bemerkt, probeer dan niet eerst uzelf te verbeteren. Hoeveel mensen zijn er niet, die menen, dat ze niet goed genoeg zijn om tot Christus te komen. Verwacht u, dat u door uw eigen pogingen beter zult kunnen worden? ‘Kan een Ethiopiër zijn huid veranderen, of een panter zijn vlekken? Dan zoudt gij ook in staat zijn goed te doen, gij, die gewend zijt, kwaad te doen’ (Jeremia 13:23). Wij kunnen alleen hulp vinden bij God. Wij moeten niet wachten tot onze overtuiging sterker wordt, totdat zich een betere gelegenheid voordoet, of op opwellingen van heiligheid. We kunnen uit onszelf niets beginnen. We moeten tot Christus gaan, precies zoals we zijn.” –Schreden naar Christus, blz. 36-38.

“Berouw, evenals vergeving, is de gave van God door Christus. Het is door de invloed van de Heilige Geest, dat wij overtuigd zijn van zonde en onze behoefte aan vergeving voelen. Niemand anders dan de berouwvolle wordt vergeven; maar het is de genade van God, die het hart berouwvol maakt. Hij is bekend met al onze zwakheden en gebreken, en Hij zal ons helpen.” –Selected Messages, bk. 1, blz. 353.