Les 8: Genageld aan Zijn Kruis

“In Eden richtte God het gedenkteken op van Zijn scheppingswerk, door Zijn zegen te verbinden aan de zevende dag. De Sabbat werd aan Adam, de vader en vertegenwoordiger van het mensdom, toevertrouwd. De waarneming ervan zou een daad van dankbare erkentelijkheid inhouden van allen, die de aarde bewonen, waardoor ze zouden zien, dat God hun Schepper en rechtmatige Heerser was en dat zij het werk Zijner handen waren en Zijn onderdanen. In dit opzicht was de instelling van de Sabbat volledig bedoeld als een herdenking, en bestemd voor alle mensen. Niets hierin was schaduwachtig of beperkt tot een bepaald volk.” –Patriarchen en Profeten, blz. 22.

“Gods volk, dat Hij roept als een bijzondere schat, was bevoorrecht met een tweeledig stelsel van wetten, de morele en de ceremoniële wet. De ene, die terugwees naar de schepping om de levende God, die de wereld had geschapen in herinnering te houden, waarvan de aanspraken bindend zijn voor alle mensen in elke bedeling en die bestaan zal voor tijd en eeuwigheid. De ander, die gegeven was vanwege de overtreding van de zedenwet en waarvan de gehoorzaamheid wees naar de slachtoffers en offeranden, die naar de toekomstige verlossing heenwezen. Elk van deze is duidelijk en verschilt van de andere.” –Bijbelkommentaar, blz. 502-503.

“Christus zelf had dit Joodse stelsel van aanbidding ingesteld, waarin door zinnebeelden en symbolen geestelijke en hemelse dingen werden afgebeeld. Velen vergaten de ware betekenis van deze offeranden; en de grote waarheid, dat alleen door Christus vergeving van zonden mogelijk is, ging aan hen voorbij. De vele offeranden, het bloed van stieren en bokken, kon de zonde niet wegnemen.” –Bijbelkommentaar, blz. 597-598.

“In elke offerande lag een les verborgen, benadrukt door elke ceremonie…, dat alleen door het bloed van Christus vergeving van zonden mogelijk is.” –Bijbelkommentaar, blz. 598.

“De dood van Christus voor de verlossing van de mens neemt de sluier weg en werpt een stroom van licht over het hele Joodse stelsel van de godsdienst, honderden jaren in het verleden. Zonder de dood van Christus was dit hele stelsel zinloos. De Joden verwerpen Christus en daarom is hun hele stelsel voor hen onbepaald, onverklaarbaar en onzeker. Zij hechten evenveel waarde aan schaduwachtige ceremoniën van zinnebeelden, die hun tegenbeeld hebben ontmoet, als aan de wet der tien geboden, die geen schaduw was, maar even werkelijk en blijvend als Gods troon.” –Bijbelkommentaar, blz. 506.

“Het offerstelsel werd door God ingesteld om de mens gedurig te herinneren aan de zonde om daardoor deze te belijden en geloof te tonen in de beloofde Verlosser. Het was bedoeld om het gevallen mensdom te doordringen van het feit, dat zonde dood veroorzaakt. Voor Adam was het offeren van het eerste slachtoffer een pijnlijke aangelegenheid. Hij moest het leven nemen, dat alleen God kon geven. Voor de eerste maal aanschouwde hij dood, en hij wist dat, wanneer hij God gehoorzaamd had, er nooit een mens of dier zou zijn gestorven. Toen hij het onschuldige offer doodde, beefde hij bij de gedachte, dat zijn zonde het leven kostte van het vlekkeloos Lam van God. Dit schouwspel bracht hem tot een levendiger besef van de grootte van zijn schuld, die alleen door de dood van Gods geliefde Zoon kon uitgedelgd worden. En hij verwonderde zich over de oneindige goedheid, die zulk een losprijs wilde betalen om de schuldigen te redden. Een ster van hoop verlichtte het duister van de verschrikkelijke toekomst, en verlichtte de wanhoop ervan.” –Patriarchen en Profeten, blz. 42.

“Hij bracht zijn toehoorders door de typen en schaduwen van de ceremoniële wet naar Christus, naar Zijn kruisiging, Zijn priesterschap en het heiligdom van Zijn bediening, het grote thema, dat zijn schaduw terug had geworpen in het Joodse tijdperk. Hij, als de Messias, was het tegenbeeld van alle offeranden. De apostel toonde aan, dat volgens de profetieën en de universele verwachting van de Joden, de Messias van het geslacht van Abraham en David zou zijn. Vervolgens traceerde hij Zijn afstamming van de grote patriarch Abraham, via de koninklijke psalmist. Hij bewees vanuit de Schrift, wat het karakter en de werken van de beloofde Messias zouden zijn, en ook Zijn ontvangst en behandeling op aarde, zoals getuigd door de heilige profeten. Vervolgens toonde Hij aan, dat deze voorspellingen ook waren vervuld in het leven, de bediening en de dood van Jezus, en daarom dat Hij inderdaad de Verlosser van de wereld was.” –Sketches From the Life of Paul, blz. 103-104.

“De Zoon van God is het middelpunt van het grote verlossingsplan, dat alle bedelingen omvat. Hij is het ‘Lam dat geslacht is vanaf de grondlegging der wereld’. Hij is de Verlosser van de gevallen zonen en dochters van Adam in alle tijdperken van de menselijke proeftijd… Christus is de kern of het lichaam, dat zijn schaduw terugwerpt in vroegere bedelingen. Toen Christus stierf, hield de schaduw op. Bij de dood van Christus werd het bijzondere systeem afgeschaft, maar de wet van God, wiens overtreding het verlossingsplan noodzakelijk had gemaakt, werd versterkt en eervol gemaakt. Het evangelie was een goede tijding van grote vreugde voor Adam, Noach, Abraham en Mozes; want het bood hun een komende Verlosser aan.” –The Signs of the Times, 20 februari 1893.

“Jeruzalem was de hoofdstad van de Joden, en daar werd de grootste exclusiviteit en onverdraagzaamheid gevonden. De Joodse christenen, die in het zicht van de tempel woonden, zouden natuurlijk toestaan, dat hun geest terugkeerde naar de bijzondere voorrechten van de Joden als natie. Toen ze zagen, dat het christendom afweek van de ceremoniën en tradities van het Jodendom, en merkten, dat de bijzondere heiligheid, waarmee de Joodse gebruiken waren bekleed, spoedig uit het oog verloren zou worden in het licht van het nieuwe geloof, werden velen verontwaardigd tegenover Paulus, als iemand die deze verandering in grote mate had veroorzaakt… Sommigen waren ijverig voor de ceremoniële wet.” –Sketches From the Life of Paul, blz. 71.

“Er schijnt nu een helderder en heerlijker licht op de christen. Degenen, die vóór de komst van Christus leefden, zagen in geloof uit naar Zijn komst, maar wat zij door geloof moesten vatten, is zekerheid voor ons; want wij weten, dat Christus is gekomen, zoals voorzegd door de profeten. Het is net zo essentieel voor ons om geloof te hebben in onze Verlosser, die naar de aarde kwam en als ons offer stierf, als het was voor de Ouden om te geloven in een komende Verlosser, vertegenwoordigd door hun offeranden en offers.” –The Signs of the Times, 20 februari 1893.

“Christus wilde aan Zijn discipelen een inzetting nalaten, die voor hen zou doen, wat zij juist nodig hadden, die zou dienen om hen los te maken van de vormen en ceremoniën, waarmee ze zich tot dan toe hadden beziggehouden en die door het aannemen van het evangelie niet langer van kracht waren. Het voortzetten van deze riten zou een belediging voor Jehova betekenen.” –Bijbelkommentaar, blz. 406.

“De boodschappers van het kruis moeten zich wapenen met waakzaamheid en gebed, in geloof moedig voorwaarts gaan, en steeds arbeiden in de naam van Jezus. Zij moeten Christus verhogen als de Bemiddelaar in het hemelse heiligdom, de Ene naar wie alle offers van de Oudtestamentische periode heenwezen, en door wiens zoenoffer de overtreders van Gods wet vrede en vergeving kunnen vinden.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 171.