Les 5: Het Evangelie in het Oude Testament

“De belangrijke hervormingen en godsdienstige bewegingen, die Gods werk in de loop der eeuwen hebben bevorderd, vertonen een aantal opvallende gemeenschappelijke kenmerken. De beginselen van Gods handelen met de mens blijven altijd hetzelfde. Er zijn in de geschiedenis paralellen te vinden voor de belangrijke bewegingen van tegenwoordig en de ervaringen van de gemeente in het verleden zijn ook voor onze tijd van grote betekenis.” –De Grote Strijd, blz. 321.

“Elk deel van de Bijbel is ontstaan door de inspiratie van God en heeft zijn nut. Aan het Oude Testament moet niet minder aandacht geschonken worden dan aan het Nieuwe. Wanneer we het Oude Testament bestuderen, zullen we ervaren, dat levende fonteinen opspringen, waar de oppervlakkige lezer enkel een woestijn ontdekt.” –Karaktervorming, blz. 192.

“De mens zou het beeld van God dragen, zowel uiterlijk als innerlijk. Christus alleen is ‘het uitgedrukte beeld’ van de Vader; maar de mens werd geschapen naar het beeld van God. Zijn natuur was in overeenstemming met Gods wil. Zijn verstand was in staat goddelijke dingen te bevatten. Zijn genegenheden waren zuiver; zijn eetlust en hartstocht stonden onder de controle van het verstand. Hij was heilig en gelukkig in het dragen van Gods beeld en in volkomen gehoorzaamheid aan Zijn wil.” –Patriarchen en Profeten, blz. 20.

“Christus doet niets af van de eisen der wet. In niet mis te verstane taal houdt Hij hier gehoorzaamheid voor als voorwaarde tot het eeuwig leven, dezelfde voorwaarde die aan Adam werd gesteld, voor hij had gezondigd. De Heer verwacht nu niet minder van ons dan Hij van de mens in het paradijs verwachtte: volmaakte gehoorzaamheid, onbevlekte gerechtigheid. De eisen onder het genadeverbond zijn dezelfde als de eisen, die gesteld zijn in het paradijs, harmonie met Gods wet, die heilig, rechtvaardig en goed is.” –Lessen uit het Leven van Alledag, blz. 242-243.

“Door gehoorzaamheid aan Gods wet wordt de mens als door een omtuining omgeven, en zo wordt hij ver van het kwade gehouden. Hij, die deze door God opgeworpen omtuining op één punt neerhaalt, heeft de beschermende kracht daarvan doorbroken; immers, hij heeft een weg geopend, waarlangs de vijand kan binnenkomen, om te verwoesten en te gronde te richten.

Door het te wagen de wil van God op één punt te veronachtzamen, openden onze stamouders de sluisdeuren der ellende voor de wereld. En een ieder, die hun voorbeeld volgt, zal hetzelfde resultaat oogsten. De liefde van God ligt ten grondslag aan ieder gebod van Zijn wet, en hij, die van het Gebod afwijkt, bewerkt zijn eigen ongeluk en ondergang.” –Gedachten van de Berg der Zaligsprekingen, blz. 51.

“Velen die leren, dat Gods wet niet langer bindend is voor de mens, beweren dat men onmogelijk aan de eisen ervan kan voldoen. Maar als dit waar zou zijn, waarom werd Adam dan gestraft? De zonde van onze stamouders bracht schuld en verdriet over de wereld, en zonder Gods goedheid en barmhartigheid zou de mens aan de wanhoop zijn prijsgegeven. Laat niemand zichzelf bedriegen. ’Het loon, dat de zonde geeft, is de dood’ (Romeinen 6:23). Gods wet kan nu evenmin straffeloos overtreden worden als in de tijd, dat het vonnis werd uitgesproken over de vader van het mensdom.” –Patriarchen en Profeten, blz. 35.

“Zonder kennis van de wet hebben de mensen geen juist inzicht in de reinheid en heiligheid van God, of beseffen ze hun eigen schuld en onreinheid niet. Zij hebben geen juist zondebesef en denken, dat ze geen berouw hoeven te hebben. Daar ze hun hopeloze toestand als overtreders van Gods wet niet inzien, beseffen zij ook niet, dat ze het verzoenend bloed van Christus nodig hebben. De hoop op zaligheid wordt aangenomen zonder een totale vernieuwing van het denken of zonder een grondige verandering van levenswijze. Zo zijn er talloze oppervlakkige bekeringen en worden er veel mensen aan de gemeente toegevoegd, die nooit met Christus verbonden zijn geweest.” –De Grote Strijd, blz. 434.

“Jezus stierf om Zijn volk te redden van hun zonden, en verlossing in Christus betekent een einde maken aan de overtreding van de wet van God en vrij zijn van elke zonde; geen hart, dat met vijandschap tegen de wet van God wordt bewogen, is in harmonie met Christus, die op Golgotha heeft geleden om de wet voor het universum te rechtvaardigen en te verhogen.” –Faith and Works, blz. 95.

“We hebben een wonderbare vriend in Jezus, die kwam om Zijn volk te redden van de overtreding van de wet. Wat is zonde? De enige definitie van zonde is, dat het de overtreding van de wet is. Dan is hier Jezus Christus, die regelrecht binnenkomt en ons Zijn gerechtigheid verleent; we kunnen niet overwinnen in eigen kracht, maar door geloof in Hem. Als u in Jezus Christus zult geloven, zult u Hem vandaag hebben. U moet geloven, dat Hij nu uw Verlosser is en dat Hij u Zijn gerechtigheid toerekent, omdat Hij is gestorven en omdat Hij gehoorzaam is geweest aan iedere eis van die overtreden wet van God. Als u dit doet, zult u een reddende kennis van Jezus Christus hebben. Adam en Eva verloren Eden, omdat ze die wet overtraden, maar u zult de hemel verliezen, als u deze overtreedt.” –The Ellen G. White 1888 Materials, blz. 128.

“De toets van Abraham was de zwaarste, die een mens ooit kon ondergaan. Als hij daaronder bezweken was, zou hij nooit opgetekend hebben gestaan als de vader der gelovigen. Als hij van Gods gebod was afgeweken, zou de wereld een inspirerend voorbeeld van onwankelbaar geloof en gehoorzaamheid zijn kwijtgeraakt, zodat wij kunnen leren, dat niets te kostbaar is om aan God te geven. Als we elke gave beschouwen als eigendom van de Here, om voor Zijn werk te worden gebruikt, ontvangen we de zegen van de hemel. Geeft God het u toevertrouwde bezit terug, en u zal meer toevertrouwd worden. Houdt uw bezittingen voor uzelf, en u zult in dit leven geen loon ontvangen en uw beloning in de eeuwigheid mislopen.” –Bijbelkommentaar, blz. 23-24.

“De plek, waar de tempel was gebouwd, was reeds lang beschouwd als een gewijde plaats. Hier had Abraham, de vader der gelovigen, zijn bereidheid getoond om, in gehoorzaamheid aan Gods bevel, zijn enige zoon te offeren. Hier had God met Abraham het verbond vernieuwd, dat de heerlijke belofte van de komende Messias omvatte, die aan het mensdom was beloofd als het offer van de Zoon van de Allerhoogste.” –Profeten en Koningen, blz. 23.

“Dit verbond werd vernieuwd met Abraham in de belofte: ‘Met uw nageslacht zullen alle volken op aarde gezegend worden’ (Genesis 22:18). Deze belofte wees heen op Christus. Op deze wijze begreep Abraham het (zie Galaten 3:8, 16), en hij vertrouwde op Christus voor het vergeven van zijn zonden. Door dit geloof werd hij gerechtvaardigd. Het verbond met Abraham handhaafde ook het gezag van Gods wet.” –Patriarchen en Profeten, blz. 334.

“Abraham geloofde God. Hoe weten wij, dat hij geloofde? Zijn werken getuigen van de aard van zijn geloof en zijn geloof werd hem tot rechtvaardigheid gerekend.” –Bijbelkommentaar, blz. 603.

“Elke week gedurende hun langdurige omwandeling in de woestijn waren de Israëlieten getuigen van een drievoudig wonder, bedoeld om hen van de heiligheid van de Sabbat te doordringen: een dubbele hoeveelheid manna viel op de zesde dag, op de zevende dag viel niets, en de hoeveelheid, nodig voor de Sabbat, bleef zoet en onbedorven, terwijl alles wat in de loop van de week werd bewaard, bedierf.

In de omstandigheden, verbonden met het geven van het manna, hebben we een duidelijk bewijs, dat niet, zoals velen beweren, de Sabbat werd ingesteld bij de wetgeving op de Sinaï. Eer de Israëlieten aankwamen bij de Sinaï, begrepen ze, dat de Sabbat voor hen een verplichting was. Door de verplichting om elke vrijdag een dubbele hoeveelheid manna te verzamelen om dit klaar te maken voor de Sabbat, waarop geen manna zou vallen, werd de heiligheid van de rustdag voortdurend voor ogen gehouden. En toen sommigen van het volk op Sabbat uitgingen om manna te verzamelen, vroeg de Here: ‘Hoelang weigert gij Mijn geboden en wetten te onderhouden?’” –Patriarchen en Profeten, blz. 259.