Les 12: ‘Komt dan, laat ons samen richten’

“De voorwaarden van het ‘oude verbond’ waren: Gehoorzaam en leef: ‘De mens, die ze doet, zal daardoor leven’ (Ezechiël 20:11; Leviticus 18:5); maar ‘vervloekt is hij, die de woorden van deze wet niet metterdaad volbrengt’ (Deuteronomium 27:26). Het ‘nieuwe verbond’ was gegrond op ‘betere beloften’, de belofte van vergiffenis van zonden en van Gods genade om het hart te vernieuwen en het in harmonie te brengen met de beginselen van Gods wet. ‘Dit is het verbond, dat Ik met het huis van Israël sluiten zal na deze dagen, zegt het woord des Heeren: Ik zal Mijn wet in hun binnenste leggen en in hun hart schrijven… Ik zal hun ongerechtigheid vergeven, en ik zal hun zonde niet meer gedenken’ (Jeremia 31:33-34).” –Patriarchen en Profeten, blz. 336.

“Op het moment, dat Adam bezweek voor Satans verleiding en precies datgene deed, waarvan God had gezegd, dat hij het niet moest doen, stond Christus, de Zoon van God, tussen de levenden en de doden en zei: ‘Laat de straf op Mij vallen. Ik zal in de plaats van de mens staan. Geef hem een andere beproeving’. Overtreding plaatste de hele wereld onder de doodstraf. Maar in de hemel werd een stem gehoord, die zei: ‘Ik heb een losprijs gevonden’. Hij, die geen zonde kende, werd tot zonde gemaakt voor de gevallen mens. ‘God had de wereld zo lief, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.’ Christus legde Zijn koninklijke mantel en koninklijke kroon af en gaf Zijn bevel over de hele hemel op. Hij bekleedde Zijn goddelijkheid met menselijkheid, opdat Hij alle zwakheden zou dragen en alle verleidingen van de mensheid zou kunnen doorstaan. Hij was een Man van smarten en vertrouwd met leed. Hij werd verwond om onze overtredingen en verbrijzeld om onze ongerechtigheden. De kastijding van onze vrede was op Hem, en met Zijn striemen zijn wij genezen. Om onzentwil werd Hij arm, opdat wij door Zijn armoede rijk zouden worden. Voor ons verliet Hij de aanbidding van de engelen voor de beledigingen en uitscheldingen van een menigte, die door de priesters en heersers tot waanzin werd gegeseld.” –The Signs of the Times, 27 juni 1900.

“Het plan voor onze verlossing was niet een latere overweging, niet een plan dat opgesteld werd na de val van Adam. Het was een openbaring van ‘de geheimenis, eeuwenlang verzwegen’ (Romeinen 16:25). Het was een openbaring van de beginselen, die van eeuwigheid af de grondslag van Gods troon zijn geweest. Van den beginne aan wisten Christus en God van de val van Satan, en van de val van de mens door de misleidende macht van de afvallige. God bestemde het niet zo, dat er zonde moest komen, maar Hij voorzag het bestaan van de zonde, en Hij trof voorzieningen om die verschrikkelijke omstandigheid tegemoet te treden. Zo groot was Zijn liefde voor de wereld, dat Hij Zich verbond om Zijn eniggeboren Zoon te geven, “opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe’ (Johannes 3:16).” –De Wens der Eeuwen, blz. 11.

“Onze natuurlijke neigingen, tenzij gecorrigeerd door de Heilige Geest van God, hebben de zaden van morele dood in zich. Tenzij we levendig verbonden worden met God, kunnen we de onheilige gevolgen van eigenliefde, genotzucht en verleiding om te zondigen niet weerstaan.” –Testimonies for the Church, vol. 8, blz. 315-316.

“Sedert het evangelie voor de eerste maal was gepredikt, toen in Eden werd verklaard, dat het Zaad van de vrouw de kop van de slang zou vermorzelen, was Christus verhoogd als de weg, de waarheid en het leven. Hij was de weg, toen Adam leefde, toen Abel het bloed van het geslachte lam, waardoor het bloed van de Verlosser werd voorgesteld, voor Gods aangezicht bracht. Christus was de weg, waardoor de patriarchen en profeten werden gered. Hij is de enige weg, die ons de toegang tot God biedt.” –De Wens der Eeuwen, blz. 582.

“De dood van Christus aan het kruis maakte de ondergang zeker van hem, die het geweld des doods heeft en de aanstichter van de zonde was. Als Satan vernietigd is, zal er niemand meer zijn, die tot het kwade verleidt; de verzoening hoeft nooit herhaald te worden; en er zal geen gevaar bestaan voor een nieuwe opstand in Gods universum. Datgene, wat alleen met succes kan weerhouden om in deze wereld van duisternis te zondigen, zal ook de zonde in de hemel verhinderen. De betekenis van de dood van Christus zal ingezien worden door verlosten en engelen. De gevallen mens zou geen tehuis in het paradijs kunnen hebben zonder het Lam, dat geslacht is van de grondlegging der wereld. Zullen wij daarom het kruis van Christus niet hoog houden? De engelen bewijzen eer en heerlijkheid aan Christus, want zelfs zij zijn niet veilig, als ze niet zien naar het lijden van Gods Zoon. Door de doeltreffendheid van het kruis worden de hemelse engelen bewaard voor afval. Zonder het kruis zouden zij evenmin veilig zijn voor het kwaad, zoals het geval was met de engelen vóór de val van Satan. De volmaaktheid van de engelen in de hemel schoot tekort. Menselijke volmaaktheid schoot tekort in Eden, het paradijs van gelukzaligheid. Allen, die verlangen naar veiligheid op aarde of in de hemel, moeten zien op het Lam van God.” –Bijbelkommentaar, blz. 393.

“Hoewel dit verbond gemaakt is met Adam, en met Abraham vernieuwd werd, kon het eerst bij de dood van Christus bekrachtigd worden. Het had bestaan op grond van Gods belofte vanaf de tijd, dat voor het eerst over het verlossingsplan gesproken was; door geloof was het aanvaard; toch werd het een nieuw verbond genoemd, toen het door Christus bekrachtigd werd.” –Patriarchen en Profeten, blz. 334.

“Het verbond met Abraham werd bekrachtigd door het bloed van Christus, en het wordt het ‘tweede’ of ‘nieuwe’ verbond genoemd, omdat het bloed, waarmee het bekrachtigd werd, later vergoten werd dan het bloed van het eerste verbond. Dat het nieuwe verbond van kracht was ten tijde van Abraham blijkt uit het feit, dat het toen bevestigd werd door de belofte en door de eed van God, de ‘twee onveranderlijke dingen, waarbij het onmogelijk is, dat God liegen zou’ (Hebreeën 6:18).” –Patriarchen en Profeten, blz. 334.

“Zijn woord is plechtig beloofd. De bergen zullen wijken, en de heuvels zullen worden verwijderd, maar Zijn goedertierenheid zal niet wijken van Zijn volk, noch zal het verbond van Zijn vrede worden verwijderd. Zijn stem wordt gehoord: ‘Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde’ (Jeremia 31:3). ‘Met eeuwige goedertierenheid zal Ik Mij over u ontfermen’ (Jesaja 54:8). Hoe verbazingwekkend is deze liefde, dat God Zich verwaardigt om alle reden voor twijfel en onzekerheid weg te nemen van menselijke angsten en zwakheden en de bevende hand vastgrijpt, die in geloof naar Hem is uitgestoken; en Hij helpt ons om op Hem te vertrouwen door veelvuldige verzekeringen en zekerheden. Hij heeft met ons een bindende overeenkomst gesloten op voorwaarde van onze gehoorzaamheid, en Hij komt ons tegemoet in ons eigen begrip van de dingen. Wij denken, dat een belofte of toezegging van onze medemensen, indien vastgelegd, toch een garantie behoeft. Jezus heeft al deze vreemde angsten het hoofd geboden en Hij heeft Zijn belofte bevestigd met een eed: ‘Waarin God, die overvloediger de erfgenamen van de belofte de onveranderlijkheid van zijn raad wilde tonen, deze door een eed bekrachtigde…’ Wat kon onze Heer meer doen om ons geloof in Zijn beloften te versterken?” –That I May Know Him, blz. 262.

“De wet, die op de stenen tafelen was gegrift, wordt door de Heilige Geest op de tafelen van het hart geschreven. In plaats van te trachten onze eigen gerechtigheid te bewerken, aanvaarden we de gerechtigheid van Christus. Zijn bloed is een verzoening voor onze zonden. Zijn gehoorzaamheid wordt ons toegerekend. Dan zal het hart, dat door de Heilige Geest vernieuwd is, de vruchten van de Geest voortbrengen. Door de genade van Christus zullen we leven in gehoorzaamheid aan Gods wet, die in ons hart geschreven staat. Bezield met de Geest van Christus zullen we wandelen, zoals Hij gewandeld heeft. Door de profeet zei Hij van Zichzelf: ‘Ik heb lust om Uw wil te doen, mijn God; Uw wet is in mijn binnenste’ (Psalm 40:9). En toen Hij op aarde leefde, zei Hij: ‘De Vader heeft Mij niet alleen gelaten; want Ik doe altijd, wat Hem behaagt’ (Johannes 8:29).

“De apostel Paulus laat duidelijk de verhouding zien, die onder het nieuwe verbond bestaat tussen geloof en de wet. Hij zegt: ‘Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede met God door onze Heer Jezus Christus’. ‘Stellen wij dan door het geloof de wet buiten werking? Volstrekt niet; veeleer bevestigen wij de wet’. ‘Want wat de wet niet vermocht, omdat zij zwak was door het vlees’, hij kon de mens niet rechtvaardigen, omdat deze in zijn zondige staat niet in staat was de wet te houden, ‘God heeft door Zijn eigen Zoon te zenden in een vlees, aan dat der zonde gelijk, en wel om de zonde, de zonde veroordeeld in het vlees; opdat de eis der wet vervuld zou worden in ons, die niet naar het vlees wandelen, doch naar de Geest’ (Romeinen 5:1; 3:31; 8:3-4).” –Patriarchen en Profeten, blz. 336.