Het Oude Verbond - Print versie

“God zag, wat er in het kamp gaande was. Hij zag, dat het volk, zelfs terwijl de goddelijke heerlijkheid nog op de Sinaï rustte, had toegegeven aan de verleidingen van Satan, en een samenzwering smeedde tegen de regel, die zij hadden beloofd te gehoorzamen.” –The Youth’s Instructor, 21 november 1901.

ZONDAG — 12 maart

1. Slavernij verwart de gedachten

A. Hoe was de toestand van Israël gedurende een aantal jaren, en hoe beïnvloedde die situatie hun kennis van God en Zijn wetten?

Exodus 20:1-2;

Exodus 20:1: Toen sprak God al deze woorden, zeggende: Exodus 20:2: Ik ben de HEERE uw God, Die u uit Egypteland, uit het diensthuis, uitgeleid heb.

Deuteronomium 5:15.

Deuteronomium 5:15: Want gij zult gedenken, dat gij een dienstknecht in Egypteland geweest zijt, en dat de HEERE, uw God, u van daar heeft uitgeleid door een sterke hand en een uitgestrekten arm; daarom heeft u de HEERE, uw God, geboden, dat gij den sabbatdag houden zult.

“Gedurende hun slavernij had het volk in grote mate de kennis van God en van de beginselen van het verbond met Abraham verloren. Toen Hij hen uit Egypte bevrijdde, wilde God aan hen Zijn macht en Zijn barmhartigheid bekendmaken, opdat ze ertoe gebracht zouden worden Hem lief te hebben en te vertrouwen. Hij bracht hen naar de Rode Zee, waar ontkomen onmogelijk scheen, toen ze door de Egyptenaren achtervolgd werden, opdat ze zouden beseffen, hoe hulpeloos ze waren zonder Gods hulp; en toen bevrijdde Hij hen. Op deze wijze werden ze vervuld met liefde en dankbaarheid jegens God en met vertrouwen in Zijn macht om hen te helpen. Hij had hen aan Zich verbonden als hun Bevrijder uit tijdelijke dienstbaarheid.

Maar ze moesten een belangrijker les leren. Toen ze leefden te midden van afgoderij en verderf, hadden ze geen juiste voorstelling van Gods heiligheid, van de zondigheid van hun eigen hart, hun volstrekte onbekwaamheid om uit zichzelf gehoorzaam te zijn aan Gods wet, en hun behoefte aan een Zaligmaker. Dit alles moesten ze nog leren.” –Patriarchen en Profeten, blz. 334-335.

B. Waar bracht God hen heen, opdat zij de heiligheid en oprechtheid van Zijn wet zouden begrijpen?

Exodus 19:1,

Exodus 19:1: In de derde maand, na het uittrekken der kinderen Israels uit Egypteland, ten zelfden dage kwamen zij in de woestijn Sinai.

Exodus 19:5-6.

Exodus 19:5: Nu dan, indien gij naarstiglijk Mijner stem zult gehoorzamen, en Mijn verbond houden, zo zult gij Mijn eigendom zijn uit alle volken, want de ganse aarde is Mijn; Exodus 19:6: En gij zult Mij een priesterlijk koninkrijk, en een heilig volk zijn. Dit zijn de woorden, die gij tot de kinderen Israels spreken zult.

MAANDAG — 13 maart

2. De zondigheid van zonde

A. Hoe reageerden de Israëlieten op beloften van zegeningen, zelfs nadat zij de wet begrepen, toen deze door God werd uitgesproken?

Exodus 19:8;

Exodus 19:8: Toen antwoordde al het volk gelijkelijk, en zeide: Al wat de HEERE gesproken heeft, zullen wij doen! En Mozes bracht de woorden des volks weder tot den HEERE.

Exodus 24:3.

Exodus 24:3: Als Mozes kwam en verhaalde aan het volk al de woorden des HEEREN, en al de rechten, toen antwoordde al het volk met een stem, en zij zeiden: Al deze woorden, die de HEERE gesproken heeft, zullen wij doen.

“Het volk besefte niet de zondigheid van hun eigen hart, omdat ze zonder Christus onmogelijk Gods wet konden houden; ze waren dan ook direct bereid met God een verbond aan te gaan. Met het gevoel, dat ze hun eigen gerechtigheid konden bewerken, zeiden ze: ‘Alles wat de Heer gesproken heeft, zullen wij doen’ (Exodus 24:7). Ze hadden gezien, hoe de wet in ontzagwekkende majesteit was verkondigd en beefden van ontzetting aan de voet van de berg; en toch verstreken er slechts enkele weken, voor ze hun verbond met God verbraken, en zich bogen voor een gegoten beeld. Ze konden niet rekenen op de gunst van God op grond van een verbond, dat ze hadden verbroken; en nu ze hun eigen zondigheid en hun behoefte aan vergiffenis zagen, kwamen ze ertoe te verlangen naar een Heiland, die in het verbond met Abraham was geopenbaard en die in de offerdiensten werd afgebeeld. Nu werden ze door geloof en liefde met God verbonden als hun Bevrijder van de slavernij der zonde. Nu waren ze in staat de zegeningen van het nieuwe verbond op prijs te stellen.” –Patriarchen en Profeten, blz. 335.

B. Wat waren de voorwaarden van dit verbond?

Deuteronomium 27:26;

Deuteronomium 27:26: Vervloekt zij, die de woorden dezer wet niet zal bevestigen, doende dezelve! En al het volk zal zeggen: Amen.

Ezechiël 20:11;

Ezechiël 20:11: Daar gaf Ik hun Mijn inzettingen, en maakte hun Mijn rechten bekend, dewelke, zo ze een mens doet, zal hij door dezelve leven.

Leviticus 18:5.

Leviticus 18:5: Ja, Mijn inzettingen en Mijn rechten zult gij houden; welk mens dezelve zal doen, die zal door dezelve leven; Ik ben de HEERE!

C. Wat konden ze, net als onze natuurlijke toestand, niet begrijpen?

Jeremia 17:9;

Jeremia 17:9: Arglistig is het hart, meer dan enig ding, ja, dodelijk is het, wie zal het kennen?

Jesaja 1:5-6;

Jesaja 1:5: Waartoe zoudt gij meer geslagen worden? Gij zoudt des afvals des te meer maken; het ganse hoofd is krank, en het ganse hart is mat. Jesaja 1:6: Van de voetzool af tot het hoofd toe is er niets geheels aan hetzelve; maar wonden, en striemen, en etterbuilen, die niet uitgedrukt noch verbonden zijn, en geen derzelve is met olie verzacht.

Jesaja 64:6.

Jesaja 64:6: Doch wij allen zijn als een onreine, en al onze gerechtigheden zijn als een wegwerpelijk kleed; en wij allen vallen af als een blad, en onze misdaden voeren ons henen weg als een wind.

“’Gij zult niet in staat zijn de Heere te dienen’, zei Jozua, ‘want Hij is een heilig God… Hij zal uw overtreding en uw zonde niet vergeven’. Eer er een blijvende hervorming kon zijn, moest het gehele volk zich bewust zijn van hun onvermogen om van zichzelf God gehoorzaam te zijn. Ze hadden Zijn wet verbroken, en deze had hen als overtreders veroordeeld, zodat er geen weg tot ontkoming was. Zolang ze op eigen kracht en gerechtigheid vertrouwden, zouden ze onmogelijk vergiffenis van hun zonden kunnen ontvangen; ze konden niet beantwoorden aan de eisen van Gods volmaakte wet, en het was tevergeefs, dat ze beloofden God te dienen. Alleen door geloof in Christus konden ze vergiffenis van zonden en kracht om Gods wet te gehoorzamen, ontvangen. Ze moesten niet langer vertrouwen op eigen inspanningen om de zaligheid te verkrijgen, maar volledig vertrouwen op de verdiensten van de beloofde Verlosser, wilden ze door God aangenomen worden.” –Patriarchen en Profeten, blz. 474-475.

DINSDAG — 14 maart

3. Voldoen aan het verbond

A. Hoe reageerde Israël hardnekkig, nadat Mozes de wet had gelezen met al zijn voorwaarden van vloeken en zegeningen?

Exodus 24:7.

Exodus 24:7: En hij nam het boek des verbonds, en hij las het voor de oren des volks; en zij zeiden: Al wat de HEERE gesproken heeft, zullen wij doen en gehoorzamen.

“De geest van de mensen, verblind en vernederd door slavernij, was niet bereid om de verreikende principes van Gods tien voorschriften volledig te waarderen. Om de verplichtingen van de decaloog beter te begrijpen en uit te voeren, werden aanvullende voorschriften gegeven, die de voorschriften van de tien geboden illustreerden en toepasten. In tegenstelling tot de decaloog werden deze persoonlijk aan Mozes overhandigd, die ze aan het volk zou meedelen.” –Fundamentals of Christian Education, blz. 506.

“Mozes had niet de tien geboden geschreven, maar de oordelen, die God wilde, dat ze naleefden, en de beloften op voorwaarde, dat ze Hem zouden gehoorzamen. Hij las dit voor aan het volk, en zij beloofden alle woorden te gehoorzamen, die de Heer had gezegd. Mozes schreef toen hun plechtige belofte in een boek, en offerde God voor het volk. ‘En hij nam het boek des verbonds, en las het voor de oren van het volk; en zij zeiden: Al wat de Heere gesproken heeft, zullen wij doen en gehoorzamen. Toen nam Mozes het bloed, sprengde het op het volk en hij zeide: Ziet dit is het bloed des verbonds, dat de Heere met u gemaakt heeft over al de woorden’. Het volk herhaalde hun plechtige belofte aan de Heer om alles te doen, wat Hij had gezegd, en gehoorzaam te zijn.” –The Spirit of Prophecy, vol. 1, blz. 240.

B. Wat werd er onmiddellijk gedaan om de ernst van een dergelijke overeenkomst aan te tonen?

Exodus 24:6,

Exodus 24:6: En Mozes nam de helft van het bloed, en zette het in bekkens; en de helft van het bloed sprengde hij op het altaar.

Exodus 24:8.

Exodus 24:8: Toen nam Mozes dat bloed, en sprengde het op het volk; en hij zeide: Ziet, dit is het bloed des verbonds, hetwelk de HEERE met ulieden gemaakt heeft over al die woorden.

“Zo bekrachtigde het volk hun plechtige belofte aan de Heer om alles te doen, wat Hij had gezegd en gehoorzaam te zijn.” –The Signs of the Times, 6 mei 1880.

“Hier ontving het volk de voorwaarden van het verbond. Zij sloten een plechtig verbond met God, karakteriserend het verbond tussen God en iedere gelovige in Jezus Christus. De voorwaarden werden duidelijk het volk voorgelegd. Zij werden niet overgelaten om deze verkeerd te begrijpen. Toen aan hen werd gevraagd te beslissen of ze akkoord zouden gaan met alle gegeven voorwaarden, stemden ze er unaniem mee in om aan elke verplichting te gehoorzamen. Ze hadden er al mee ingestemd Gods geboden te gehoorzamen. De beginselen van de wet waren nu gespecificeerd, zodat ze zouden weten, hoeveel er bij kwam kijken bij het sluiten van een verbond om de wet te gehoorzamen; en zij accepteerden de specifiek omschreven bijzonderheden van de wet.” –Manuscript Releases, vol. 1, blz. 114.

WOENSDAG — 15 maart

4. Een verloren generatie

A. Wat gebeurde er met de overgrote meerderheid van de natie Israël, omdat ze niet begrepen, dat ze niet in staat waren zichzelf te redden en de wet volkomen te houden zonder goddelijke hulp?

Numeri 26:63-65.

Numeri 26:63: Dat zijn de getelden van Mozes en Eleazar, den priester, die de kinderen Israels telden in de vlakke velden van Moab, aan de Jordaan van Jericho. Numeri 26:64: En onder dezen was niemand uit de getelden van Mozes en Aaron, den priester, als zij de kinderen Israels telden in de woestijn van Sinai. Numeri 26:65: Want de HEERE had van die gezegd, dat zij in de woestijn gewisselijk zouden sterven; en er was niemand van hen overgebleven, dan Kaleb, de zoon van Jefunne, en Jozua, de zoon van Nun.

“Alles wat wij uit onszelf kunnen doen, is verontreinigd door de zonde.” –Lessen uit het Leven van Alledag, blz. 191.

“Nicodémus had de prediking van Johannes de Doper gehoord over berouw en doop, en hoe deze het volk wees op Hem, Die zou dopen met de Heilige Geest. Hijzelf had gevoeld, dat er in geestelijk opzicht iets ontbrak bij de Joden, dat zij in hoge mate beheerst werden door kwezelarij en wereldse eerzucht. Hij had gehoopt op een betere toestand bij de komst van de Messias. Toch had de hartdoorzoekende boodschap van de Doper in hem geen overtuiging van zonde teweeggebracht. Hij was een strenge Farizeeër en ging prat op zijn goede werken. Hij was overal geacht om zijn welwillendheid en zijn milddadigheid bij het ondersteunen van de tempeldienst, en hij was er van overtuigd, dat hij in de gunst stond bij God. Hij was zeer verbaasd bij de gedachte aan een koninkrijk, dat zo rein was, dat hij het in zijn tegenwoordige toestand niet zou kunnen zien.” –De Wens der Eeuwen, blz. 134.

B. Was het probleem met God of met de mensen in dit “oude” verbond?

Hebreeën 8:8.

Hebreeën 8:8: Want hen berispende, zegt Hij tot hen: Ziet, de dagen komen, spreekt de Heere, en Ik zal over het huis Israels, en over het huis van Juda een nieuw verbond oprichten;

“ ‘Een natuurlijke christen!’ Dit bedrieglijke idee heeft velen gediend als een kledingstuk van eigengerechtigheid, en heeft velen geleid tot een veronderstelde hoop in Christus, die geen proefondervindelijke kennis van Hem had, van Zijn ervaring, Zijn beproevingen, Zijn leven van zelfverloochening en zelfopoffering. Hun gerechtigheid, waar ze zo op rekenen, is slechts als een vuil kleed. Christus, de geliefde Leraar zegt: ‘Wie achter Mij wil komen, laat hij zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen en Mij volgen’. Ja, volg Hem zowel door kwaad als door goede berichten. Volg Hem door vriendschap te sluiten met de meest behoeftigen en zonder vrienden.” –Testimonies for the Church, vol. 2, blz. 177-178.

“Waaruit bestaat de ellende, de naaktheid van hen, die zich rijk voelen en verrijkt met goederen? Het is het gebrek aan de gerechtigheid van Christus. In hun eigen gerechtigheid worden ze voorgesteld als bekleed met vuile klederen, en toch vleien ze zichzelf in deze toestand, dat ze bekleed zijn met Christus’ gerechtigheid. Kan bedrog groter zijn? Zoals de profeet weergeeft, kunnen zij roepen: ‘Des Heeren tempel, Des Heeren zijn deze!’(Jeremia 7:4), terwijl hun hart vervuld is met onheilige handel en onrechtvaardige ruilhandel’.” –This Day with God, blz. 228.

DONDERDAG — 16 maart

5. Een ander Verbond is nodig

A. Wat was de enige belofte, die hoop kon geven aan degenen, die in de Oudtestamentische periode leefden, omdat het oude verbond zo hopeloos was?

Jeremia 31:31-33.

Jeremia 31:31: Ziet, de dagen komen, spreekt de HEERE, dat Ik met het huis van Israel en met het huis van Juda een nieuw verbond zal maken; Jeremia 31:32: Niet naar het verbond, dat Ik met hun vaderen gemaakt heb, ten dage als Ik hun hand aangreep, om hen uit Egypteland uit te voeren, welk Mijn verbond zij vernietigd hebben, hoewel Ik hen getrouwd had, spreekt de HEERE; Jeremia 31:33: Maar dit is het verbond, dat Ik na die dagen met het huis van Israel maken zal, spreekt de HEERE: Ik zal Mijn wet in hun binnenste geven, en zal die in hun hart schrijven; en Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn.

“Door geloof in Christus is gehoorzaamheid aan elk beginsel van de wet mogelijk gemaakt.

De geest van slavernij wordt veroorzaakt door een poging om in overeenstemming te leven met een wettische godsdienst, door te pogen op eigen kracht de eisen van de wet te vervullen. Er is alleen hoop voor ons, als wij onder het verbond met Abraham leven, het genadeverbond door geloof in Christus. Het evangelie, dat aan Abraham werd gepredikt, waardoor hij hoop had, was hetzelfde evangelie, dat nu aan ons wordt verkondigd, waardoor wij hoop hebben. Abraham zag op naar Jezus, die ook de Leidsman en Voleinder van ons geloof is.” –Bijbelkommentaar, blz. 473.

B. Noem enkele helden in de Schrift, die deze beloften van goddelijke hulp hebben aanvaard.

Hebreeën 11:4-32.

Hebreeën 11:4: Door het geloof heeft Abel een meerdere offerande Gode geofferd dan Kain, door hetwelk hij getuigenis bekomen heeft, dat hij rechtvaardig was, alzo God over zijn gave getuigenis gaf; en door hetzelve geloof spreekt hij nog, nadat hij gestorven is. Hebreeën 11:5: Door het geloof is Enoch weggenomen geweest, opdat hij den dood niet zou zien; en hij werd niet gevonden, daarom dat hem God weggenomen had; want voor zijn wegneming heeft hij getuigenis gehad, dat hij Gode behaagde. Hebreeën 11:6: Maar zonder geloof is het onmogelijk Gode te behagen. Want die tot God komt, moet geloven, dat Hij is, en een Beloner is dergenen, die Hem zoeken. Hebreeën 11:7: Door het geloof heeft Noach, door Goddelijke aanspraak vermaand zijnde van de dingen, die nog niet gezien werden, en bevreesd geworden zijnde, de ark toebereid tot behoudenis van zijn huisgezin; door welke ark hij de wereld heeft veroordeeld, en is geworden een erfgenaam der rechtvaardigheid, die naar het geloof is. Hebreeën 11:8: Door het geloof is Abraham, geroepen zijnde, gehoorzaam geweest, om uit te gaan naar de plaats, die hij tot een erfdeel ontvangen zou; en hij is uitgegaan, niet wetende, waar hij komen zou. Hebreeën 11:9: Door het geloof is hij een inwoner geweest in het land der belofte, als in een vreemd land, en heeft in tabernakelen gewoond met Izak en Jakob, die medeerfgenamen waren derzelfde belofte. Hebreeën 11:10: Want hij verwachtte de stad, die fondamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is. Hebreeën 11:11: Door het geloof heeft ook Sara zelve kracht ontvangen, om zaad te geven, en boven den tijd haars ouderdoms heeft zij gebaard; overmits zij Hem getrouw heeft geacht, Die het beloofd had. Hebreeën 11:12: Daarom zijn ook van een, en dat een verstorvene, zovelen in menigte geboren, als de sterren des hemels, en als het zand, dat aan den oever der zee is, hetwelk ontallijk is. Hebreeën 11:13: Deze allen zijn in het geloof gestorven, de beloften niet verkregen hebbende, maar hebben dezelve van verre gezien, en geloofd, en omhelsd, en hebben beleden, dat zij gasten en vreemdelingen op de aarde waren. Hebreeën 11:14: Want die zulke dingen zeggen, betonen klaarlijk, dat zij een vaderland zoeken. Hebreeën 11:15: En indien zij aan dat vaderland gedacht hadden, van hetwelk zij uitgegaan waren, zij zouden tijd gehad hebben, om weder te keren; Hebreeën 11:16: Maar nu zijn zij begerig naar een beter, dat is, naar het hemelse. Daarom schaamt Zich God hunner niet, om hun God genaamd te worden; want Hij had hun een stad bereid. Hebreeën 11:17: Door het geloof heeft Abraham, als hij verzocht werd, Izak geofferd, en hij, die de beloften ontvangen had, heeft zijn eniggeborene geofferd, Hebreeën 11:18: (Tot denwelke gezegd was: In Izak zal u het zaad genoemd worden) overleggende, dat God machtig was, hem ook uit de doden te verwekken; Hebreeën 11:19: Waaruit hij hem ook bij gelijkenis wedergekregen heeft. Hebreeën 11:20: Door het geloof heeft Izak zijn zonen Jakob en Ezau gezegend aangaande toekomende dingen. Hebreeën 11:21: Door het geloof heeft Jakob, stervende, een iegelijk der zonen van Jozef gezegend, en heeft aangebeden, leunende op het opperste van zijn staf. Hebreeën 11:22: Door het geloof heeft Jozef, stervende, gemeld van den uitgang der kinderen Israels, en heeft bevel gegeven van zijn gebeente. Hebreeën 11:23: Door het geloof werd Mozes, toen hij geboren was, drie maanden lang van zijn ouders verborgen, overmits zij zagen, dat het kindeken schoon was; en zij vreesden het gebod des konings niet. Hebreeën 11:24: Door het geloof heeft Mozes, nu groot geworden zijnde, geweigerd een zoon van Farao's dochter genoemd te worden; Hebreeën 11:25: Verkiezende liever met het volk van God kwalijk gehandeld te worden, dan voor een tijd de genieting der zonde te hebben; Hebreeën 11:26: Achtende de versmaadheid van Christus meerderen rijkdom te zijn, dan de schatten in Egypte; want hij zag op de vergelding des loons. Hebreeën 11:27: Door het geloof heeft hij Egypte verlaten, niet vrezende den toorn des konings; want hij hield zich vast, als ziende den Onzienlijke. Hebreeën 11:28: Door het geloof heeft hij het pascha uitgericht, en de besprenging des bloeds, opdat de verderver der eerstgeborenen hen niet raken zou. Hebreeën 11:29: Door het geloof zijn zij de Rode zee doorgegaan, als door het droge; hetwelk de Egyptenaars, ook verzoekende, zijn verdronken. Hebreeën 11:30: Door het geloof zijn de muren van Jericho gevallen, als zij tot zeven dagen toe omringd waren geweest. Hebreeën 11:31: Door het geloof is Rachab, de hoer, niet omgekomen met de ongehoorzamen, als zij de verspieders met vrede had ontvangen. Hebreeën 11:32: En wat zal ik nog meer zeggen? Want de tijd zal mij ontbreken, zou ik verhalen van Gideon, en Barak, en Samson, en Jeftha, en David, en Samuel, en de profeten;

“Van eeuw tot eeuw zijn de helden van het geloof gekenmerkt door hun trouw aan God, en ze zijn opvallend voor de wereld gebracht, opdat hun licht zou schijnen voor degenen, die in duisternis verkeren. Daniël en zijn drie metgezellen zijn illustere voorbeelden van christelijk heldendom… Uit hun ervaring aan het hof van Babylon kunnen we leren, wat God zal doen voor degenen, die Hem dienen met hun hele hart.” –My Life Today, blz. 68.

Les 11: Het Oude Verbond