Les 6: VAN SLAVERNIJ NAAR SUCCES

“Het volk besefte niet de zondigheid van hun eigen hart, omdat ze zonder Christus onmogelijk Gods wet konden houden.” –Patriarchen en Profeten, blz. 335.

“Keer uw ogen af van de onvolmaaktheden van anderen en richt deze standvastig op Christus. Bestudeer met een berouwvol hart Zijn leven en karakter. U hoeft niet alleen meer verlicht te zijn, maar ook bezield, zodat u het banket kunt zien, dat voor u is, en het vlees en bloed van de Zoon van God, dat Zijn Woord is, kunt eten en drinken. Door het goede Woord des levens te proeven, door u te voeden met het brood des levens, kunt u de kracht van een toekomende wereld zien en opnieuw geschapen worden in Christus Jezus.” –This Day With God, blz. 46.

“(Zie Romeinen 7:7-9). Zonde werd toen openbaar in al haar ware afschuwelijkheid, en zijn (Paulus’) gevoel van eigenwaarde was verdwenen. Hij werd nederig. Niet langer schreef hij goedheid en verdienste aan zichzelf toe. Hij dacht niet langer beter van zichzelf dan hij behoorde te doen en schreef alle heerlijkheid aan God toe. Niet langer streefde hij naar grootheid. Hij stopte met de wens zichzelf te wreken en was niet langer gevoelig voor smaad, veronachtzaming of verachting. Niet langer zocht hij aardse verbondenheid, positie of eer. Hij trok anderen niet naar beneden om zelf hogerop te komen. Hij was zachtmoedig, minzaam en nederig van hart, omdat hij zijn les had geleerd in de school van Christus. Hij sprak over Jezus en diens mateloze liefde, en werd meer en meer aan Zijn beeld gelijkvormig. Hij gebruikte al zijn energie om zielen voor Christus te winnen. Toen beproeving hem trof als gevolg van zijn onzelfzuchtige arbeid voor zielen, boog hij zich neer in gebed, en zijn liefde voor hen groeide. Zijn leven was met Christus verborgen in God, en hij had Jezus lief met al het vuur van zijn natuur. Elke gemeente was hem dierbaar; elk gemeentelid iemand van belang voor hem; want hij beschouwde iedere ziel als gekocht door het bloed van Christus.” —Bijbelkommentaar, blz. 471-472.

“Bij het herhalen van zijn ervaring geeft de apostel Paulus een belangrijke waarheid weer betreffende het werk, dat door bekering moet plaatsvinden. Hij zegt: ‘Ik heb eertijds geleefd zonder wet’, hij voelde geen veroordeling; ‘toen echter het gebod kwam’, toen Gods wet tot zijn geweten sprak, ‘begon de zonde te leven, maar ik begon te sterven’. Toen zag hij zich als een zondaar, veroordeeld door de goddelijke wet. Let wel, het was Paulus, die stierf, niet de wet.” —Bijbelkommentaar, blz. 472.

“Hij, die tracht de hemel te bereiken door zijn eigen werken, door het houden van de wet, beproeft een onmogelijkheid. Er is geen veiligheid voor hem, die een zuiver wettische godsdienst heeft, een vorm van godzaligheid.” –De Wens der Eeuwen, blz. 135.

“De zondaren werden zich bewust van hun toestand. Het ‘waarachtige licht, dat ieder mens verlicht, was komende in de wereld’ en is doorgedrongen tot in de meest verborgen plaatsen van de ziel. Alles, wat in de duisternis verborgen was, kwam aan het licht. Hun geesten en harten werden aangegrepen. Ze werden overtuigd van zonde, gerechtigheid en oordeel. Ze werden zich bewust van de gerechtigheid van God en beseften, hoe vreselijk het was om in hun zondige toestand en in hun onreinheid te verschijnen voor Hem, die de harten grondig kent. Met grote angst riepen zij uit: ‘Wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?’” —De Grote Strijd, blz. 428.

“Met het verstand dienen wij de wet van God; maar de geesten van velen hebben de wereld gediend. En terwijl hun geest helemaal bezig was met aardse dingen en zichzelf diende, konden zij de wet van God niet dienen.” –Testimonies for the Church 1, blz. 150.

“Wij moeten begrijpen, hoe noodzakelijk het is, dat het ik sterft. Zelfkruisiging zal zielen op een geschikt punt plaatsen. Ik smeek degenen (van u), die beweren christenen te zijn, het ik te laten sterven, opdat u door de kracht van de Heilige Geest tot een nieuw leven wordt bewogen. Satan werkt met alle misleiding van ongerechtigheid in hen, die verloren gaan. Dagelijks hebben wij de bekerende kracht van God nodig, anders kunnen wij niet in de voetsporen van Christus wandelen. Als de geest verlicht is met betrekking tot wat zuiverheid en heiliging is, en het hart reageert op het streven van de Heilige Geest, zal een dagelijkse bekering het gevolg zijn.” –The Upward Look, blz. 269.

“Toen ze het kruis van Golgotha en het oneindige offer voor de zonden van de mensen leerden kennen, drong het tot hen door, dat ze alleen door de verdiensten van Christus met God konden worden verzoend. In geloof namen ze ‘het Lam van God, dat de zonden der wereld wegneemt’, aan. Hun zonden werden door het bloed van Christus vergeven.” –De Grote Strijd, blz. 428.

“Hoewel het leven van de christen gekenmerkt moet zijn door nederigheid, mag het niet getekend zijn door droefheid of zelfverachting. Iedereen moet zó leven, dat hij Gods goedkeuring kan wegdragen en God hem kan zegenen. Het is niet de wil van onze hemelse Vader, dat wij ooit veroordeeld worden of in de duisternis blijven. Het is geen bewijs van ware nederigheid, als wij het hoofd laten hangen en aan zelfbeklag doen. Wij mogen tot Jezus gaan om gereinigd te worden, en daardoor zonder schaamte of verwijt staan tegenover de wet. (Zie Romeinen 8:1).” –De Grote Strijd, blz. 441.

“Het is diezelfde opwekkingskracht, die leven geeft aan de ziel, die ‘dood is door overtredingen en zonden’ (Efeze 2:1). Die geest des levens in Christus Jezus, ‘de kracht Zijner opstanding’, maakt de mens ‘vrij ... van de wet der zonde en des doods’ (Filippensen 3:10; Romeinen 8:2). De heerschappij van de boze is verbroken, en door het geloof wordt de ziel voor zonde bewaard. Hij, die zijn hart openstelt voor de Geest van Christus, krijgt deel aan die geweldige kracht, die zijn lichaam uit het graf zal doen herrijzen.” –De Wens der Eeuwen, blz. 168-169.

“Wij moeten niet denken, dat onze eigen genade en verdiensten ons zullen redden; de genade van Christus is onze enige hoop op redding… Als wij God volledig vertrouwen, als wij vertrouwen op de verdiensten van Jezus als een zonde vergevende Verlosser, zullen wij alle hulp ontvangen, die wij kunnen wensen.” –Faith and Works, blz. 36.

“Er is behoefte aan mensen, die God zullen liefhebben, die geen klein, onvolgroeide godsdienst zullen hebben, maar die altijd nieuwe voorraden zullen verwerven van genade, spiritualiteit en energie door de geboden van de Heer te doen.” –The Review and Herald , 19 juni 1888.

“Er zetelen lage hartstochten in ons lichaam. En ze werken via ons lichaam. De woorden ‘vlees’ of ‘vleselijk’ of ‘vleselijke lust’ wijzen op onze lagere, verdorven natuur. Het vlees, op zichzelf, kan niet handelen tegen de wil van God in… Wij hebben het gebod gekregen, het vlees met zijn hartstochten en begeerten te kruisigen. Hoe doen we dit? Moeten we ons lichaam soms pijn doen? Nee, maar doodt de verleiding tot zonde. Ban verdorven gedachten uit. Breng al die gedachten in krijgsgevangenschap onder Christus. Elke dierlijke neiging moet aan de hogere eigenschappen van onze ziel onderworpen worden. De liefde voor God moet de opperheerschappij hebben. Christus moet een onverdeelde troon bestijgen. We moeten ons lichaam zien als Zijn duur gekocht eigendom. Onze lichaamsdelen moeten instrumenten tot gerechtigheid worden.” —Het Bijbels Gezin, blz. 101-102.

“Onze eindige wil moet onderworpen worden aan de wil van de Oneindige; de menselijke wil moet worden vermengd met de goddelijke. Dit zal de Heilige Geest ons tot hulp geven; en elke overwinning zal leiden tot het herstel van Gods verworven bezit, tot het herstel van Zijn beeld in de ziel.” –Our High Calling, blz. 153.

“Christus schenkt het behoud der mensen niet op een belijdenis alleen, maar op een geloof, dat geopenbaard wordt door werken der gerechtigheid. Doen en niet alleen zeggen wordt verwacht van de volgelingen van Christus. Door daden wordt het karakter gebouwd. (Zie Romeinen 8:14). Niet zij, wier harten zijn aangeraakt door de Geest, niet zij, die zich nu en dan aan de kracht daarvan overgeven, maar zij, die door de Geest geleid worden, zijn zonen Gods.” –Gedachten van de Berg der Zaligsprekingen, blz. 131-132.