Les 10: VERANDERD DOOR GODS LIEFDE

“Nadrukkelijk leerde God, dat elk offer voor de dienst in het heiligdom ‘gaaf’ moest zijn. (Exodus 12:5). De priesters moesten elk dier, dat als een offer werd gebracht, onderzoeken, en moesten elk dier afwijzen, dat een of ander gebrek vertoonde. Alleen een vlekkeloos offer kon een symbool zijn van de volmaakte reinheid van Hem, die Zich zou opofferen als ‘een onberispelijk en vlekkeloos lam’ (1 Petrus 1:19). De apostel Paulus wijst op deze offeranden als een illustratie van, wat de volgelingen van Christus moeten worden.” —Patriarchen en Profeten, blz. 315.

“Christus vraagt alles. Zou Hij minder eisen, zo ware Zijn offer te dierbaar, te groot om ons op zo’n niveau te brengen. Ons heilig geloof roept met luide stem: Afscheiding. We moeten niet aan de wereld, of aan dode, harteloze belijders gelijkvormig worden, ‘Wordt veranderd door de vernieuwing uws gemoeds’. Dit is een weg der zelfverloochening.” –Uit de Schatkamer der Getuigenissen 1, blz. 82.

“Er is onder ons een kwaad, dat verbeterd moet worden. Broeders en zusters voelen zich vrij om naar de veronderstelde gebreken van anderen te kijken en erover te spreken, wanneer juist die vrijheid een duidelijk gebrek in zichzelf aan het licht brengt. Zij maken duidelijk, dat zij wijs zijn in hun eigen verbeelding; en God kan hun Zijn speciale zegen niet geven, want zij zouden zichzelf verheffen en de kostbare zaak van de waarheid schaden. Toen de wereld verstoken was van de kennis van God, kwam Jezus om deze onschatbare zegen te schenken, kennis van het vaderlijke karakter van onze hemelse Vader.” –Testimonies to Ministers, blz. 193.

“(Zie Matthéüs 11:30). We moeten de school van Christus binnengaan om van Hem zachtmoedigheid en nederigheid te leren. Verlossing is het proces, waardoor de ziel wordt opgeleid voor de hemel. Deze opleiding betekent kennis van Christus. Het betekent vrijmaking van ideeën, gewoonten en praktijken, die verworven zijn in de school van de vorst der duisternis. De ziel moet bevrijd worden van alles, wat tegengesteld is aan de trouw aan God…

Eigenliefde brengt onrust teweeg. Wanneer we wedergeboren zijn, zal hetzelfde gevoelen, dat in Jezus was, in ons zijn, het gevoelen dat Hem ertoe bracht Zich te vernederen, opdat wij behouden zouden worden. Dan zullen wij niet jagen naar de hoogste plaats. We zullen verlangen aan de voeten van Jezus te zitten en van Hem te leren. We zullen begrijpen, dat de waarde van ons werk niet bestaat in het maken van uiterlijk vertoon en drukte in deze wereld en in werkzaam en ijverig zijn in eigen kracht. De waarde van ons werk is evenredig aan de mate van de Heilige Geest, Die wij ontvangen. Vertrouwen op God brengt groter geestelijke kwaliteiten met zich mee, zodat we onze ziel kunnen bezitten in lijdzaamheid.” —De Wens der Eeuwen, blz. 280-281.

“Niemand dan God kan de trots van het hart van de mens onderwerpen. Wij kunnen onszelf niet redden. Wij kunnen onszelf niet verbeteren. In de hemelse hoven zal geen lied gezongen worden, voor mij die mijzelf liefhad, en mijzelf waste, mijzelf verloste, voor mij zij glorie en eer, zegen en lof. Maar dit is de grondtoon van het lied, dat door velen hier in deze wereld wordt gezongen. Zij weten niet, wat het betekent om zachtmoedig en nederig van hart te zijn; en zij bedoelen dit niet te weten, als zij het kunnen vermijden. Het hele evangelie is opgebouwd uit het leren van Christus, Zijn zachtmoedigheid en nederigheid.” –Testimonies to Ministers, blz. 456.

“Door een vergelijking van de gemeente met het menselijk lichaam illustreert de apostel op doelmatige wijze de hechte en harmonieuze verwantschap, die onder alle leden van de gemeente van Christus moet bestaan.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 236.

“Ik wijs u op de woorden van de apostel Paulus in het vierde hoofdstuk van de Efeziërs. Dit hele hoofdstuk is een les, die wij naar Gods wens moeten leren en in praktijk brengen.

In het vierde hoofdstuk van Efeze wordt Gods plan zo duidelijk en eenvoudig verklaard, dat al Zijn kinderen op deze waarheid beslag kunnen leggen. Hier worden de middelen, door Hem bepaald voor het bewaren van eenvoud in Zijn gemeente, duidelijk verklaard, opdat haar leden aan de wereld een gezond godsdienstig leven kunnen openbaren.” —Bijbelkommentaar, blz. 539-540.

“Goddelijke liefde doet een dringend beroep op ons hart, wanneer ze ons vraagt dezelfde tedere liefde te openbaren, die door Christus werd getoond. Alleen die mens, die een onzelfzuchtige liefde koestert voor zijn broeder, heeft God werkelijk lief. De ware christen zal nimmer opzettelijk een ziel, die in gevaar en nood verkeert, ongewaarschuwd en onverzorgd laten gaan. Hij zal zich niet ver verwijderd houden van de dwalenden, en hen verder laten verzinken in ongeluk en ontmoediging, of ten prooi laten vallen aan de macht van Satan.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 402.

“Wij moeten de Heer zoeken in nederigheid en berouwvol, onze eigen zonden belijden en in hechte eenheid met elkaar komen. Broeders en zusters, bidt, bidt, voor uzelf en voor anderen.” —The Review and Herald, 29 april 1909.

“De vormen van ongeloof zijn heel verschillend, want Satan let op elke gelegenheid om enkele van zijn eigenschappen aan te wenden. In het natuurlijke hart is de neiging om trots of opgeblazen te worden als succes volgt op de gedane inspanningen. Maar in het werk van God is geen plaats voor zelfverheffing. Hoe uw intelligentie ook moge zijn, hoe oprecht en ijverig u ook werkt, u zult verliezen, als u geen afstand doet van uw eigen neigingen tot trots en zich niet onderwerpt om u door Gods Geest te laten leiden.

Geestelijke dood in de ziel blijkt uit geestelijke trots en een onbruikbaar leven; wie een dergelijke ervaring hebben, maken zelden rechte paden voor hun voet. Als trots wordt gekoesterd, worden juist die eigenschappen van de geest, die genadegaven tot zegen zouden maken, als ze zouden worden aangenomen, vergiftigd. De overwinningen, die een reuk des levens ten leven zouden zijn geweest, als God de eer was gegeven, worden besmeurd door zelfverheerlijking. Het lijken wellicht onbelangrijke dingen, nauwelijks het opmerken waard, maar het aldus gezaaide zaad zal beslist geen oogst voortbrengen. Het zijn die kleine zonden, zo algemeen, dat ze vaak onopgemerkt blijven, die Satan voor zijn werk gebruikt.” —Bijbelkommentaar, blz. 478-479.

“God verlangt meer van Zijn volgelingen dan velen beseffen… Wij zullen geen excuus hebben om op de dag des Heeren, als wij er niet in slagen de maatstaf te bereiken, die God ons in Zijn woord heeft voorgehouden…

Paulus zou willen, dat wij onderscheid maken tussen de zuivere, onbaatzuchtige liefde, waartoe de geest van Christus aanzet, en de zinloze, bedrieglijke schijn, die in de wereld veelvuldig voorkomt. Deze lage vervalsing heeft reeds velen verleid. Het onderscheid tussen goed en kwaad zal vervagen door met de overtreder in te stemmen, in plaats van hem getrouw op zijn fouten te wijzen. Zo’n gedrag komt nooit voort uit echte vriendschap. De geest, die hiertoe aanzet, woont alleen in het vleselijke hart. Terwijl de christen altijd vriendelijk, medelevend en vergevingsgezind zal zijn, kan hij het nooit met het kwaad eens zijn… De geest van Christus zal ons ertoe brengen de zonde te haten, terwijl wij bereid zijn elk offer te brengen om de zondaar te redden.” –Getuigenissen voor de Gemeente 5, blz. 141-142.

“Wachten, waken en ijverig werken moeten gecombineerd worden. Ons leven moet niet een en al jachten en jagen en maken van plannen zijn voor de dingen van de wereld, ten koste van persoonlijke vroomheid en de toewijding, die God verlangt. Wij moeten in ijver niet traag zijn, maar vurig van Geest zijn en de Heer dienen. De lamp van de ziel moet in orde gehouden worden, en wij moeten naast de lampen de olie der genade in onze kruiken hebben. Alle voorzorg moet worden getroffen om geestelijke achteruitgang te voorkomen, zodat de dag des Heren ons niet als een dief overvalt. Wij moeten niet doen, alsof die dag nog ver weg is; hij is nabij, en niemand mag zeggen, zelfs niet in zijn hart, laat staan door zijn werken, ‘Mijn Heer blijft uit’, opdat hij daardoor niet gelijk gesteld zal worden met huichelaars en ongelovigen.

Ik zag, dat Gods volk in groot gevaar verkeert; velen zitten aan de wereld vast; hun belangstelling en interesse zijn op de wereld gericht. Zij geven geen goed voorbeeld. De wereld wordt misleid door de leefwijze van velen, die grote en edele waarheden belijden…

Broeder A werd aan mij getoond als voorbeeld van een groep, die zich in een dergelijke positie bevindt. Zij zijn nooit ongevoelig geweest voor het geringste wereldse voordeel. Met een ijverige handelsgeest en succesvolle investeringen, door niet met guldens, maar met kwartjes en dubbeltjes te werken, hebben zij bezittingen vergaard. Door dit te doen hebben zij echter eigenschappen aangeleerd, die strijdig zijn met de ontwikkeling van een christelijk karakter…

Alle bekwaamheden, die de mens bezit, behoren God toe. Conformiteit met, en hechting aan de wereld worden uitdrukkelijk in Zijn woord verboden. Wanneer de kracht van de hervormende genade van God in het hart wordt gevoeld, zal deze een mens, die voorheen werelds was, brengen tot alle paden van weldadigheid.” –Getuigenissen voor de Gemeente 5, blz. 224-225.