Les 6: Zelfstandig bereik

“Toen Paulus in Korinthe kwam, vroeg Aquila om werk. De apostelen beraadslaagden, baden samen en namen het besluit om het evangelie te prediken, zoals dat behoorde, uit belangeloze liefde voor mensen, die omkwamen door gebrek aan kennis. Paulus zou als tentenmaker werken en zijn medewerkers leren om met de handen te werken, zodat zij in noodgevallen zichzelf konden onderhouden…

Paulus was zeer ontwikkeld en werd om zijn begaafdheid en welsprekendheid bewonderd. Hij was door zijn landslieden als lid van het Sanhedrin gekozen en was een rabbi met opmerkelijke bekwaamheid; toch werd zijn opvoeding niet als volledig gezien, eer hij als leerling in een nuttig handwerk had dienst gedaan. Hij was blij. dat hij zichzelf door handenarbeid kon onderhouden en zei dikwijls, dat hij met eigen handen in zijn behoeften had voorzien. Als hij in een vreemde stad kwam, zou hij niemand tot last zijn. Als zijn gelden om het werk van Christus vooruit te helpen op waren, nam hij zijn toevlucht tot zijn handwerk om in zijn onderhoud te voorzien.” –Bijbelkommentaar, blz. 448-449.

“Als evangelie-arbeider zou hij (Paulus) steun kunnen krijgen in plaats van zichzelf te onderhouden; maar hij was bereid van dit recht af te zien, uit angst dat het aanvaarden van middelen voor steun zijn nut misschien in de weg zou staan. Hoewel hij zwak was van gezondheid, werkte hij de hele dag door de zaak van Christus te dienen, en werkte hij vervolgens een groot deel van de nacht, en vaak de hele nacht, om in zijn eigen behoeften en die van anderen te voorzien.” –Testimonies for the Church 4, blz. 409-410.

“Op verschillende plaatsen kunnen selfsupporting zendelingen succesvol werk verrichten. Paulus werkte als selfsupporting zendeling bij het verspreiden van de boodschap van Christus over de wereld. Terwijl hij dagelijks het evangelie leerde in de grote steden van Azië en Europa, verrichtte hij handenarbeid om voor zichzelf en zijn kameraden in het onderhoud te voorzien…

Ook vandaag zullen velen, met dezelfde geest van zelfopoffering bezield, op soortgelijke wijze goed werk kunnen doen. Laat twee of meer er samen op uit trekken om evangeliewerk te beginnen. Laat ze mensen bezoeken, bidden, zingen en Schriften verklaren en aan zieken hulp verlenen. Sommigen kunnen in hun onderhoud voorzien door het verkopen van boeken, anderen, zoals de apostel, door een handwerk uit te oefenen of anderszins. Terwijl zij voorwaarts gaan in het werk, hun hulpeloosheid beseffend, maar nederig van God afhankelijk, doen zij gezegende ervaringen op. De Heere Jezus gaat hen voor, en onder welgestelden en armen zullen zij gunstig ontvangen worden en hulp vinden.

Wie opgeleid zijn voor medisch zendingswerk, zouden aangemoedigd moeten worden om zonder uitstel naar hun aangewezen standplaats heen te gaan en onder de mensen te werken, terwijl zij de taal leren bij het werken. Heel spoedig zullen zij in staat zijn de eenvoudige waarheden van Gods Woord te onderwijzen.

Over de gehele wereld zijn boodschappers der waarheid nodig. Er is een roep om christelijke gezinnen om naar gemeenschappen te gaan, die in duisternis en dwaling leven; om naar vreemde velden te gaan om bekend te worden met de noden van de medemens, en om te werken voor de zaak van de Meester. Als zulke gezinnen zich op de duistere plaatsen van de aarde zouden neerzetten, op plaatsen, waar het volk in geestelijke somberheid gewikkeld is, en het licht van Christus’ leven laten uitstralen, welk een nobel werk zou tot stand gebracht worden.” –De Weg tot Gezondheid, blz. 121-123.

“Zijn (Paulus’) woorden werden in plechtige ernst gesproken, en zijn toehoorders konden niet anders dan erkennen, dat hij de gekruisigde en opgestane Heiland liefhad met zijn gehele hart. Zij zagen, dat zijn geest geheel op Christus was gevestigd, dat zijn hele leven met zijn Here was verbonden. Zijn woorden waren zo indrukwekkend, dat slechts zij, die met de bitterste haat jegens de christelijke religie waren vervuld, onbewogen konden blijven.

Maar de Joden van Corinthe sloten hun ogen voor de door de apostel zo duidelijk gegeven bewijzen, en weigerden aan zijn oproep gehoor te geven. Dezelfde geest, die hen ertoe had gebracht om Christus te verwerpen, vervulde hen met wrevel en woede jegens Zijn dienaar. Indien God hem niet op bijzondere wijze had beschermd, zodat hij kon voortgaan om de evangelieboodschap aan de heidenen te verkondigen, zouden ze een einde aan zijn leven hebben gemaakt…

Ingewikkelde, vergezochte redeneringen vermijdend, verwijlden de boodschappers van het kruis bij de eigenschappen van de Schepper der wereld, de Opperste Heerser van het heelal. Hun harten brandden van de liefde van God en van Zijn Zoon. Zij deden beroep op de heidenen om het eeuwige offer te aanschouwen, dat ten behoeve van de mens was gebracht. Zij wisten dat, indien zij die reeds lang in de duisternis van het heidendom hadden rondgetast, slecht het licht, dat van Golgotha’s kruis uitstraalt, konden zien, zij tot de Heiland zouden worden getrokken.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 183.

“Ofschoon Paulus in Corinthe een zekere mate van succes oogstte, werd hij toch bijna ontmoedigd door de goddeloosheid, die hij in die verdorven stad zag en hoorde. De ontaarding, die hij onder de heidenen waarnam, en de minachting en belediging, die hem van de Joden ten deel vielen, bezorgden hem grote zielsfoltering. Hij twijfelde eraan, of het verstandig was te trachten een gemeente op te bouwen met het materiaal, dat hij hier had gevonden.

Toen hij van plan was uit de stad te vertrekken naar een meer belovend arbeidsveld en ernstig probeerde te ontdekken, wat zijn plicht was, verscheen de Here hem in een visioen... (Zie Handelingen 18:9-10). Paulus vatte dit op als een bevel om in Corinthe te blijven en als een verzekering, dat de Here het uitgestrooide zaad wilde doen vermeerderen. Gesterkt en bemoedigd zette hij met ijver en volharding het werk daar voort.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 184.

“Voor de eerste maal gedurende Paulus’ werkzaamheden in Europa schaarde het gepeupel zich aan zijn kant. Voor de ogen van de langvoogd en zonder zijn tussenkomst, bestookten ze hevig de meest vooraanstaande aanklagers van de apostel.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 187.

“Hij (Paulus) liet op praktische wijze zien, wat door toegewijde leken op veel plaatsen, waar de mensen met de waarheden van het evangelie onbekend zijn, kan worden gedaan. Zijn doelbewuste wijze van handelen bezielde veel nederige zwoegers met een verlangen om voor de voortgang van Gods zaak te doen, wat zij konden, terwijl zij zich tegelijkertijd door dagelijkse arbeid in het leven hielden. Aquila en Priscilla waren niet geroepen om al hun tijd aan de dienst van het evangelie te wijden; toch werden deze eenvoudige arbeiders door God gebruikt om Apollos vollediger de weg der waarheid te tonen. De Here gebruikt verschillende instrumenten voor het bereiken van Zijn doel. Terwijl sommigen, met bijzondere talenten bedeeld, geroepen zijn al hun krachten aan het werk van onderwijzing en evangelieprediking te wijden, zijn vele anderen, op wie niemand de handen ter inzegening heeft gelegd, geroepen een belangrijk aandeel in het winnen van zielen te hebben.

Er staat voor de arbeiders, die in hun eigen onderhoud voorzien, een wijd arbeidsveld open. Velen kunnen waardevolle ervaringen in het evangelie opdoen, terwijl zij een deel van hun tijd aan de een of ander lichaamsarbeid besteden. Door deze wijze van handelen kunnen krachtige werkers voor belangrijke taken in noodlijdende gebieden worden gevormd.

De dienaar van God, die zichzelf opoffert en onvermoeid in woord en leer werkzaam is, heeft een zware taak. Hij berekent zijn arbeid niet naar uren. Zijn loon beïnvloedt hem niet in zijn werk, noch laat hij zich door ongunstige omstandigheden van zijn plicht afbrengen. Van de hemel ontving hij zijn opdracht, van de hemel verwacht hij zijn beloning, wanneer het hem toevertrouwde werk is gedaan.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 262.

“In een ootmoedig vertrouwen op God moeten gezinnen zich vestigen in de dorre plaatsen van Zijn wijngaard. Toegewijde mannen en vrouwen zijn nodig om als vruchtdragende bomen der gerechtigheid te staan in de afgelegen plaatsen der aarde. Als beloning voor hun zelfopofferend werk om het zaad der waarheid te zaaien, zullen ze een rijke oogst binnenhalen. Wanneer zij het ene gezin na het andere bezoeken en de Schriften openen voor hen, die in geestelijke duisternis verkeren, zullen vele harten getroffen worden.

In velden, waar de omstandigheden zo onaangenaam en ontmoedigend zijn, dat vele arbeiders daar niet willen heengaan, kunnen opmerkelijke veranderingen ten goede tot stand komen door leke-leden vol zelfopoffering. Deze ootmoedige arbeiders zullen veel bereiken, omdat zij geduldig en volhardend te werk gaan, en niet op menselijke kracht betrouwen, maar op God, Die hun Zijn genade schenkt. Het goede, dat deze arbeiders tot stand brengen, zal in deze wereld nooit bekend worden.

Zendelingen, die in hun eigen behoeften voorzien, hebben vaak goed succes. Zij beginnen op een bescheiden wijze en hun werk breidt zich uit naarmate zij voorwaarts gaan onder leiding van Gods Geest. Laten twee of drie samen een begin maken in het Evangeliewerk. Ze zullen misschien niet bijzonder bemoedigd worden door hen, die aan het hoofd van het werk staan door het ontvangen van geldelijke ondersteuning; maar laten ze ten aanzien van de waarheid toch voorwaarts gaan, biddende, zingende en lerende, terwijl ze die waarheid ook uitleven. Zij kunnen met de colportage-arbeid beginnen en op die manier de waarheid in veel huizen brengen… Zij dragen de boodschap, die God hun gegeven heeft, en hun pogingen zullen met succes worden bekroond. Velen zullen gebracht worden tot een kennis der waarheid, die, waren deze nederige leraars er niet geweest, nooit voor Christus zouden zijn gewonnen.” –Uit de Schatkamer der Getuigenissen 3, blz. 85-86.