Les 5: Alleen God vrezen

“Wij dragen een grotere verantwoordelijkheid dan onze voorouders. Wij dienen rekenschap af te leggen voor het licht, dat zij hebben ontvangen, en aan ons hebben doorgegeven, maar wij zijn ook verantwoording verschuldigd voor het grotere licht, dat nu voor ons uit het woord van God schijnt.” ¬–De Grote Strijd, blz. 152.

“Als wij het getuigenis van Gods woord loslaten en dwaalleringen aannemen, omdat onze voorouders ze hebben onderwezen, vallen wij onder de veroordeling, die over Babylon is uitgesproken: wij drinken ‘van de wijn van de hartstocht zijner hoererij’.” –De Grote Strijd, blz. 493.

“U bent alleen verantwoordelijk voor de manier, waarop u, onafhankelijk van alle anderen, het licht gebruikt, dat op uw pad schijnt. Het gebrek aan toewijding bij anderen zal voor u geen excuus zijn. Het feit, dat zij de waarheid verdraaien door hun verkeerde handelwijze, omdat zij er niet door geheiligd zijn, zal u niet minder verantwoordelijk maken.” –Testimonies for the Church 2, blz. 490.

“Nadat Christus uit de dood was opgestaan, verspreidden de priesters wijd en zijd het leugenachtige bericht, dat Zijn lichaam was gestolen door de discipelen, terwijl de Romeinse wacht sliep… De voorman van de tempel en enkele andere functionarissen waren sadduceeën. Dezen waren heftig geprikkeld door de prediking van de discipelen. Zij voelden, dat hun favoriete leer in gevaar was, en dat hun reputatie op het spel stond…

De tegenstanders van de discipelen konden niet anders dan geloven, dat Christus uit de dood was opgestaan. Het bewijs was te overtuigend om betwijfeld te worden. Niettemin verhardden velen hun hart en weigerden berouw te hebben van de vreselijke daad, die zij hadden begaan door Jezus ter dood te brengen. Toen de kracht uit de hemel op zo’n opmerkelijke manier op de apostelen kwam, hield angst de Joodse leiders af van gewelddadigheid, maar hun bitterheid en boosaardigheid bleven onveranderd.

Vijfduizend personen hadden de door de discipelen verkondigde waarheid al aangenomen, en zowel de Farizeeën als de Sadduceeën waren het erover eens, dat als deze leraren ongehinderd doorgingen, hun eigen invloed in groter gevaar zou zijn dan, toen Jezus op aarde was.” –The Review and Herald, 8 juni 1911.

“De Heilige Geest wordt vaak afgewezen, omdat Hij op onverwachte manieren komt. Voldoende bewijs, dat de apostelen onder goddelijke inspiratie spraken en handelden, was aan de Joodse leiders gegeven, maar zij verzetten zich krachtig tegen de waarheidsboodschap. Christus was niet gekomen op de manier, die zij hadden verwacht, en hoewel zij soms ervan overtuigd waren, dat Hij de Zoon van God was, onderdrukten zij toch hun overtuiging en kruisigden Hem. In genade gaf God hun nog meer bewijs en nog een gelegenheid om zich tot Hem te wenden. Hij stuurde de discipelen om hun te vertellen, wat zij hadden gedaan, en in de verschrikkelijke beschuldiging, dat zij de Vorst des Levens hadden gedood, gaf Hij hun opnieuw een oproep tot berouw. Maar omdat zij zich veilig voelden in hun eigen gerechtigheid, waren de Joodse leraren niet bereid om toe te geven, dat de mannen, die hen beschuldigden van het kruisigen van Christus, spraken door de leiding van de Heilige Geest.” –The Review and Herald, 8 juni 1911.

“In deze zelfde ruimte en voor enigen van deze zelfde mensen had Petrus zijn Heer schandelijk verloochend. Duidelijk kwam hem dit voor de geest, nu hij verscheen om zelf verhoord te worden. Hij had thans een gelegenheid om zijn lafhartigheid goed te maken.

De aanwezigen, die zich de rol herinnerden, die Petrus bij het verhoor van zijn Meester had gespeeld, verlevendigden bij zichzelf de hoop, dat ze hem door bedreiging met gevangenschap en dood vrees konden aanjagen. Maar de Petrus, die Christus in het uur van Zijn grootste nood verloochende, was driftig en zelfgenoegzaam, en verschilde als zodanig hemelsbreed van de Petrus, die nu voor het Sanhedrin werd geleid om ondervraagd te worden. Sinds zijn val had hij zich bekeerd. Hij was niet langer trots en vol grootspraak, maar hij was bescheiden en vertrouwde niet meer op zichzelf. Hij was vervuld met de Heilige Geest en hij had besloten om met de hulp van deze kracht de schandvlek van zijn ontrouw uit te wissen door de naam van Hem, die hij eens had verloochend, te eren.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 45-46.

“Er is slechts één kracht, die de harten der mensen kan bevrijden uit de greep van het kwade, en dat is de kracht van God in Jezus Christus. Alleen door het bloed van de Gekruisigde is er een reiniging van zonde. Zijn genade alleen kan ons in staat stellen de neigingen van onze natuur tegen te gaan en tot onderwerping te brengen. En nu wordt deze kracht door de spiritualistische theorieën aangaande God uitgeschakeld. Wanneer God een geest is, die de gehele natuur doordringt, dan woont Hij in alle mensen; en om de heiligheid te verkrijgen, behoeft de mens slechts de kracht, die binnen in hem is, te ontwikkelen…

Deze theorieën aangaande God maken, dat Zijn woord van nul en gener waarde wordt, en wie ze aannemen, lopen groot gevaar, dat ze de gehele Bijbel als een verzinsel gaan zien… Van zichzelf bezit de menselijke wil geen wezenlijke kracht om het boze te weerstaan en te overwinnen. De verdedigingsmuren van de ziel zijn neergehaald. De mens bezit geen verdediging tegen de zonde. Wanneer eenmaal de beteugelingen van Zijn Woord en van Zijn Geest zijn verworpen, weten we niet tot welke diepten iemand kan zinken.” –Uit de Schatkamer der Getuigenissen 3, blz. 276-277.

“Na de hemelvaart van Jezus luisterden artsen, wetgeleerden, priesters, leiders, Schriftgeleerden en theologen met verbazing naar woorden van wijsheid en macht van ongeletterde en nederige mannen. Deze wijze mannen verwonderden zich over het succes van de nederige discipelen, en tenslotte verklaarden zij het, tot hun eigen voldoening, door het feit dat zij met Jezus waren geweest en van Hem hadden geleerd. Hun karakter en de eenvoud van hun leringen waren vergelijkbaar met het karakter en de leringen van Christus…

IJdelheid en trots vullen de harten van mensen. Alleen Gods genade kan een hervorming bewerkstelligen.

Het is uw werk, mijn broeder, om uzelf te vernederen en niet te wachten tot God u vernedert. Gods hand drukt soms zwaar op de mensen om hen te vernederen en hen in een juiste positie voor Hem te brengen; maar hoeveel beter is het om het hart dagelijks nederig te houden voor God. Wij kunnen onszelf vernederen, of wij kunnen onszelf in hoogmoed opbouwen en wachten tot God ons vernedert. Predikers van het evangelie lijden tegenwoordig weinig ter wille van de waarheid. Als zij vervolgd zouden worden, net als de apostelen van Christus, en zoals in latere tijden heilige mannen van God waren, zou er een druk zijn om dichter aan de kant van Christus te komen, en deze nauwere band met de Heiland zou hun woorden tot een kracht maken in het land.” –Testimonies for the Church 4, blz. 378-379.

“Gaarne hadden de priesters deze mannen voor hun onwankelbare trouw aan hun heilige roeping gestraft, maar zij vreesden het volk; ‘want allen verheerlijkten God om hetgeen er geschied was’. Zo werden de apostelen onder herhaalde bedreigingen en nadrukkelijke bevelen vrijgelaten.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 48.

“Toen in 1529 de Duitse vorsten op de Rijksdag te Spiers bijeenkwamen, werd daar het keizerlijke decreet voorgelegd, dat de vrijheid van godsdienst beperkte en alle verdere verspreiding van de hervormde beginselen verbood. Het scheen, dat de hoop der wereld op het punt stond vernietigd te worden…. Zou het licht van het evangelie aan de grote menigte, die nog in duisternis waren, worden onthouden? Geweldige beslissingen stonden voor de wereld op het spel. Zij, die het hervormde geloof hadden aanvaard, beraadslaagden te zamen en hun eenparig besluit was: “Laten we dit decreet verwerpen. In gewetenszaken gaat het niet om de meerderheid”.

Dit beginsel moeten wij in onze tijd krachtig handhaven. De banier van de waarheid en de godsdienstvrijheid, door de stichters van de nieuwtestamentische gemeente en door Gods getuigen in de eeuwen daarna hoog gehouden, is in deze laatste strijd aan onze handen toevertrouwd. De verantwoordelijkheid voor deze grote gave rust op degenen, die God met de kennis van Zijn Woord heeft gezegend. Wij moeten dit Woord als het hoogste gezag aanvaarden. Wij moeten de menselijke regeringen als een goddelijke instelling erkennen, en gehoorzaamheid aan hen, zolang zij binnen hun wettelijke grenzen blijven, als een heilige plicht de mensen voorhouden. Maar wanneer hun aanspraken in tegenspraak komen met die van God, dan moeten wij Gode meer gehoorzaam zijn dan de mensen. Gods Woord moet als verheven boven alle menselijke wetgeving worden beschouwd. Een ‘zo zegt de Here’ mag niet ten achter worden gesteld bij een ‘zo zegt de kerk’ of een ‘zo zegt de staat’. De kroon van Christus moet boven de diademen van aardse machthebbers worden verheven.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 49-50.