Les 12: Gods waarheid gerechtvaardigd

“Terwijl de Joden hun bevrijding uit Egypte vierden en grote ijver voor de wet van God voorwendden, overtraden zij tegelijkertijd ieder beginsel van die wet door de gelovigen in Christus te vervolgen en te doden…

Herodes’ daad van de terechtstelling van Jacobus vond bij de Joden bijval, ofschoon sommigen het betreurden, dat deze in stilte had plaatsgevonden. Zij waren van mening, dat een openbare terechtstelling de gelovigen en degenen, die met hen instemden nog meer zou hebben verschrikt. Daarom hield Herodes Petrus in bewaring, om door het publieke schouwspel van diens terechtstelling de Joden nog meer te kunnen behagen. Maar de gedachte rees, of het wel raadzaam was de eerbiedwaardige apostel voor al het volk, dat zich in Jeruzalem had verzameld, naar buiten te brengen. Men vreesde, dat de aanblik van zijn executie het medelijden van de menigte zou opwekken.

Ook vreesden de priesters en oversten, dat Petrus zich met een van die indrukwekkende oproepen tot het volk zou richten, waarmee hij hen reeds herhaaldelijk had aangespoord het leven en karakter van Jezus te overdenken, oproepen die zij met al hun argumenten niet hadden kunnen weerleggen.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 109-110.

“Ons grote Voorbeeld, dat in de glans van Zijn Vaders heerlijkheid was, werd door mensen veracht en verworpen. Smaad en leugen volgden Hem. Zijn uitgekozen discipelen waren levende voorbeelden van het leven en de geest van hun Meester. Zij werden geëerd met striemen en opsluiting; en het was tenslotte hun deel om hun bediening met hun bloed te bezegelen.” –Testimonies for the Church 2, blz. 345.

“De dood van Jacobus veroorzaakte onder de gelovigen grote smart en ontsteltenis. Toen ook Petrus werd gevangengenomen, hield de gehele gemeente zich gedurig bezig met vasten en bidden…

Terwijl de terechtstelling van Petrus onder verschillende voorwendsels tot na het Pascha werd uitgesteld, hadden de leden der gemeente tijd voor diepgaand zelfonderzoek en ernstig gebed. Zij baden zonder ophouden voor Petrus, want zij voelden, dat hij voor het werk niet kon worden gemist. Zij waren ervan bewust, dat een tijdstip was bereikt waarop, zonder de speciale hulp van God, de gemeente van Christus zou worden uitgeroeid…

De dag van Petrus’ terechtstelling was ten slotte vastgesteld, maar nog steeds stegen de gebeden van de gelovigen ten hemel. En terwijl zij met alle inspanning en deelneming in vurige smeekbeden om hulp riepen, hielden Gods engelen over de gevangen apostel de wacht.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 109-110.

“Herodes herinnerde zich de bevrijding van de apostelen, die eertijds had plaatsgevonden en hij nam daarom in dit geval dubbele voorzorgsmaatregelen. Om iedere mogelijkheid tot bevrijding uit te sluiten was Petrus onder de bewaking van zestien soldaten gesteld, die, in verschillende wachten ingedeeld, hem dag en nacht bewaakten… Met stevig vergrendelde en streng bewaakte gevangenisdeuren was, voor zover het menselijke hulp betrof, iedere kans op bevrijding of ontvluchting uitgesloten.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 110-111.

“Maar de grendels, de tralies en de Romeinse wacht, die op doeltreffende wijze elke mogelijkheid van menselijke hulp buiten sloten, zouden slechts dienen om de triomf van God in de bevrijding van Petrus des te volkomener maken…

Hij (de engel) loopt op de deur toe, gevolgd door de gewoonlijk spraakzame Petrus, die thans echter stom van verbazing is. Zij stappen over de wacht heen en komen bij de zwaar vergrendelde deur, die vanzelf opengaat en zich onmiddellijk weer sluit, terwijl de wachten binnen en buiten bewegingloos op hun post staan.

Zij bereiken de tweede deur, die evenals de eerste van binnen en van buiten wordt bewaakt. Deze gaat evenals de eerste zonder geknars van scharnieren of lawaai van ijzeren grendels open. Zij gaan erdoor en de deur gaat weer geruisloos dicht. Op gelijke wijze gaan ze door de derde deur en bevinden zich dan vrij op straat. Geen woord wordt gesproken. Er is geen geluid van voetstappen. Omhuld door licht van verblindende glans zweeft de engel voorop en Petrus, verward en nog steeds gelovend, dat hij droomt, volgt zijn bevrijder. Zo gaan zij een straat ver, waarna de engel, wiens opdracht hiermee is vervuld, plotseling verdwijnt…

Zijn (Petrus’) polsen, gezwollen door het dragen van de wrede ijzers, waren van de handboeien bevrijd. Hij besefte, dat zijn vrijheid geen misleiding, geen droom of visioen was, maar een gezegende werkelijkheid.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 111-112.

“Herodes wist, dat hij de loftuitingen en huldebetuigingen, die hem werden aangeboden, volstrekt niet verdiende; toch aanvaardde hij de vergoding van het volk als iets, dat hem toekwam…

Maar plotseling kwam er een verschrikkelijke verandering over hem. Zijn gelaat werd doodsbleek en verwrongen van pijn. Grote zweetdroppels kwamen uit de poriën tevoorschijn. Hij stond voor een ogenblik als aan de grond genageld door pijn en schrik. Dan wendde hij zijn vaalbleek gelaat tot zijn ontstelde vrienden, hij schreeuwde met holle, vertwijfelde klanken: Hem die gij als een god hebt verheerlijkt, is ten dode opgeschreven… Hij wist, dat God nu met hem, de meedogenloze vervolger, afrekende.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 114.

“Ik zag, dat de kerk zijn verantwoordelijkheid moet gevoelen en zorgvuldig en aandachtig letten moet op het leven, de hoedanigheden en de wandel over het algemeen van degenen, die voorgeven leermeesters te zijn. Indien er geen onmiskenbaar bewijs gegeven wordt, dat God hen geroepen heeft, en dat het ‘wee’ op hen rust, indien zij geen gehoor geven aan deze roepstem, is het de plicht van de kerk om handelend op te treden en het bekend te maken, dat deze personen niet door de kerk als leermeesters erkend worden. Dit is het enige, dat de kerk kan doen om eerlijk te staan in deze zaak: want de last ligt op de kerk…

(Evangelie opdracht) Dit is onontbeerlijk om de kerk tot de eenheid des geloofs te brengen. Ik zag, dat de kerk in de dagen der apostelen in gevaar verkeerde van misleid en bedrogen te worden door valse leraars. Daarom kozen de broeders en zusters mannen, die goede blijken gegeven hadden, dat zij in staat waren hun eigen huizen wel te regeren, en orde in hun eigen gezinnen te houden, en degenen, die in duisternis verkeerden, licht konden brengen. God werd over zulke mannen geraadpleegd, en dan, naardat de mening van de kerk en de Heilige Geest was, werden zij door oplegging der handen, afgezonderd. Hun opdracht van God ontvangen hebbende, en in het bezit van de goedkeuring der kerk zijnde, gingen zij uit, dopende in de naam des Vaders, des Zoons en des Heiligen Geestes, en het avondmaal van het huis des Heeren bedienende, menigmaal de heiligen dienende, door hun het zinnebeeld van het gebroken lichaam en het vergoten bloed van de gekruisigde Heiland aan te bieden, ten einde van Zijn lijden en dood in het geheugen van Gods geliefde kinderen levendig te houden.

Ik zag, dat wij nu niet veiliger zijn voor valse leraars dan in de dagen der apostelen; en indien wij ook niet meer doen, behoren wij even bijzondere maatregelen te nemen, als zij genomen hebben om de vrede, eensgezindheid en eenheid van de kudde te verzekeren. Wij hebben hun voorbeeld en moeten dit volgen. Broeders van ondervinding en gezond verstand moeten samenkomen, en het Woord van God en de bekrachtiging des Heiligen Geestes volgende, moeten zij, met ernstig gebed, de handen opleggen aan degenen, die voldoende bewijs gegeven hebben, dat zij de opdracht van God hebben verkregen; en dezulken moeten afgezonderd worden om zich geheel en al aan Zijn werk te wijden. Deze handelwijze zou tonen, dat de kerk hun uitgaan als afgezanten om de ernstige boodschap, die ooit aan de mensen gegeven is, te verkondigen, bekrachtigt.” –Eerste Geschriften, blz. 112-114.

“Satan laat het niet zonder tegenstand de stichting van het Koninkrijk Gods op aarde toe. De krachten van de boze zijn in een voortdurende strijd verbonden tegen de tot verbreiding van het evangelie aangewezen arbeidskrachten; en deze machten der duisternis zijn vooral dan werkzaam, wanneer de waarheid aan mensen van vermaardheid en uitgesproken rechtschapenheid wordt verkondigd. Zo was het toen Sergius Paulus, de landvoogd van Cyprus, de evangelieboodschap beluisterde. De landvoogd had de apostelen laten roepen om zich omtrent de boodschap, die zij kwamen verkondigen, te laten onderrichten; en nu probeerden de machten der duisternis, werkend door de tovenaar Elymas, hem door hun verderfelijke invloeden van het geloof te weerhouden en zo Gods bedoeling te verijdelen.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 125-126.

“De tovenaar had zijn ogen voor de getuigenissen van de waarheid gesloten. De Here sloot nu in gerechtvaardigde toorn zijn natuurlijke ogen en onttrok het daglicht aan hem. Deze blindheid was niet van blijvende aard, maar slechts voor een tijd, opdat hij daardoor tot berouw zou worden gemaand en tot het zoeken van vergeving bij de God, die hij zo diep had gegriefd. De verbijstering, waarin hij zodoende was geraakt, maakte dat zijn sluwe kunsten tegen de leer van Christus niets konden uitrichten. Het feit, dat hij gedwongen was in blindheid rond te tasten, bewees aan allen, dat de wonderen, die de apostelen tot stand hadden gebracht, … door de kracht Gods waren geschied.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 126.