Les 10: De overgave van Saulus

“De geest, die weerstand biedt aan de waarheid, zal alles in een verdraaid licht zien. Die zal vastraken in de strikken van de vijand en de zaken zien in het licht van de vijand.

Saulus van Tarsen was hiervan een voorbeeld. Hij had niet het morele recht een ongelovige te zijn. Maar hij had verkozen de meningen van mensen boven de raad van God te aanvaarden. Hij bezat de profetieën, die naar de Messias heen wezen, maar de uitspraken van de rabbi’s, de woorden van mensen, kregen de voorkeur.” –Bijbelkommentaar, blz. 439-440.

“Hij (Saulus) was getuige geweest van Stefanus’ lankmoedigheid tegenover zijn vijanden en van zijn bede om vergiffenis voor hen. Hij was ook getuige geweest van de standvastigheid en blijmoedige lijdzaamheid van velen, die hij had laten pijnigen en leed had veroorzaakt. Hij had gezien, hoe sommigen om des geloofs wille met vreugde zelfs hun leven gaven.

Al deze dingen hadden krachtig tot Saulus gesproken, en bij tijden drong zich aan zijn geest de nagenoeg overweldigende overtuiging op, dat Jezus de beloofde Messias was.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 87.

“Hij (Saulus) had naar zijn geweten vele dingen gedaan tegen de naam van Jezus van Nazareth. In zijn ijver was hij een vurig, volhardend vervolger van de gemeente geweest.” –Uit de Schatkamer der Getuigenissen 1, blz. 405.

“De dienstknechten van Christus moeten zich niet laten hinderen door hen, die het evangelie tot een zaak van spot en twist maken.

Maar de Heiland ging nooit aan één ziel voorbij, hoe diep die in de zonde gezonken was, wanneer hij gewillig was de kostbare waarheden des hemels aan te nemen. Voor tollenaars en zondaars waren Zijn woorden het begin van een nieuw leven. Maria Magdalena, bij wie Hij zeven duivelen had uitgeworpen, was de laatste, die bij het graf van de Heiland stond, en de eerste die Hij begroette op de morgen van Zijn opstanding. Het was Saulus van Tarsen, een van de meest vastbesloten vijanden van het evangelie, die werd tot Paulus, de toegewijde dienaar van Christus. Onder een schijn van haat en verachting, zelfs onder misdaad en ontaarding, kan een ziel verborgen zijn, die de genade van Christus zal redden, om als edelgesteente te schitteren in de kroon van de Verlosser.” –Gedachten van de Berg der Zaligsprekingen, blz. 113.

“God roept u weer op. Hij probeert u te bereiken, zoals u omgord bent met zelfzucht, en bedekt met de zorgen van dit leven. Hij nodigt u uit om uw genegenheid van de wereld terug te trekken en deze te plaatsen op hemelse dingen. Om de wil van God te kennen moet u deze onderzoeken, beter dan uw neigingen en de natuurlijke neiging van uw eigen geest te volgen. ‘Wat wilt Gij, dat ik doen zal?’ moet de ernstige, verlangende vraag van uw hart zijn.” –Testimonies for the Church 4, blz.53-54.

“Vraag aan Hem, die smaad, belediging en spot voor u onderging: ‘Heere, wat wilt Gij, dat ik doen zal?’ Niemand is te hoog opgeleid om een nederige discipel van Christus te worden. Zij, die het een voorrecht vinden om het beste van hun leven en opleiding aan Hem te geven, van wie zij het hebben ontvangen, zullen niet bang zijn voor hard werken, voor het brengen van offers, om aan God in de hoogste mate de hun toevertrouwde talenten terug te geven.” –Getuigenissen voor de Gemeente 5, blz. 476.

“Paulus meende inderdaad, dat het geloof in Jezus de wet van God, de religieuze dienst der heilige offeranden, de ritus der besnijdenis, die in al de afgelopen eeuwen de volle goedkeuring van God hadden weggedragen, van nul en gener waarde gemaakt had. Maar de miraculeuze openbaring van Christus brengt licht in de duistere hoeken van zijn verstand. De Jezus van Nazareth, tegen Wie hij blindelings ijvert, is inderdaad de Verlosser der wereld…

Christus stuurt hem juist naar de discipelen, die hij zo bitter had vervolgd, om van hen te leren. Het licht van de lichtstraal des hemels had Paulus blind genaakt; maar Jezus, de grote Heelmeester der blinden, herstelt dat niet.” –Uit de Schatkamer der Getuigenissen 1, blz. 405-406.

“Wat een vernedering was het voor Paulus om te weten, dat hij al die tijd zijn krachten had gebruikt tegen de waarheid, dat hij, in de mening van Gods werk te doen, Christus had vervolgd… Zijn geweten, dat gewekt werd, werkte nu met een energie, die hem aanklaagde. De ijver van zijn werk, zijn hardnekkige weerstand tegen het licht, dat door middel van Gods boodschappers op hem viel, veroordeelde nu zijn ziel, en hij werd met bitter zelfverwijt vervuld. Niet langer beschouwde hij zichzelf als rechtvaardig, maar als veroordeeld door de wet, in denken, in geest en in het doen. Hij zag zich als een zondaar, absoluut verloren, zonder de Heiland, die hij had vervolgd.” –Bijbelkommentaar, blz. 440.

“Deze dagen van nauwgezet zelfonderzoek en van verootmoediging des harten werden in eenzame afzondering doorgebracht…

Toen Saulus zich geheel aan de overtuigende kracht van de Heilige Geest overgaf, zag hij de dwalingen van zijn leven en erkende hij de verreikende eisen van Gods wet. Hij, die een trotse Farizeeër was geweest, vol zelfvertrouwen dat hij door zijn goede werken werd gerechtvaardigd, boog zich nu met de ootmoed en de eenvoud van een klein kind neer voor God, beleed zijn eigen onwaardigheden en pleitte op de genade van een gekruisigde en opgestane Heiland.“ –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 88-89.

“Iedereen moet een persoonlijke ervaring hebben om onderwezen te worden door de Grote Leraar, en een persoonlijke verbinding met God.” –Testimonies to Ministers, blz. 486.

“Op deze wijze bekrachtigde Jezus het gezag van Zijn georganiseerde gemeente en bracht Hij Saulus in verbinding met Zijn geroepen vertegenwoordigers op aarde.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 90.

“Paulus werd door Ananías gedoopt in de rivier van Damascus. Hij werd toen gesterkt door voedsel en begon onmiddellijk Jezus te prediken tot de gelovigen in de stad, juist degenen, die hij vanuit Jeruzalem had verlaten met het doel om te vernietigen. Hij leerde ook in de synagogen, dat Jezus, die ter dood gebracht was, inderdaad de Zoon van God was. Zijn argumenten vanuit de profetie waren zo overtuigend, en zijn inspanningen zo bijgestaan door de kracht van God, dat de Joodse tegenstanders in verwarring raakten en hem niet konden antwoorden.” –Sketches from the Life of Paul, blz. 32.

“Paulus verklaarde, dat zijn verandering van geloof niet door het toegeven aan een opwelling van het ogenblik of door dweepzucht was veroorzaakt, maar door overweldigende bewijzen tot stand was gebracht…

Doch velen verhardden hun harten en weigerden om aan zijn boodschap gehoor te geven. En spoedig veranderde hun verbazing in blinde haat, gelijk aan die welke ze Jezus hadden toegedragen.” –Van Jeruzalem tot Rome, blz. 93.

“Zij (de overpriesters en leiders) kwamen overeen, dat de enige veilige weg was om Paulus te doden. Maar God kende hun plan, en engelen ontvingen last om hem te bewaken, ten einde hem in het leven te bewaren om zijn zending te volvoeren.” –Eerste Geschriften, blz. 239.

“[Hij (Barnabas) geloofde Paulus volledig en ontving hem, nam hem bij de hand en leidde hem in de tegenwoordigheid van de apostelen. Hij vertelde over zijn ervaring, die hij zojuist had gehoord…

De apostelen aarzelden niet langer; zij konden God niet weerstaan. Petrus en Jakobus, die op dat moment de enige apostelen in Jeruzalem waren, gaven de rechterhand van gemeenschap aan de eens zo woeste vervolger van hun geloof; en hij was nu evenzeer geliefd en gerespecteerd als hij vroeger gevreesd en gemeden werd.” –The Spirit of Prophecy 3, blz. 321.

“Hij (Paulus) zag, dat hij zich van zijn broeders moest scheiden, en verdriet vervulde zijn hart. Hij zou bereidwillig zijn leven hebben opgegeven, als dat betekend had, dat zij tot kennis van de waarheid zouden zijn gekomen. De Joden begonnen plannen te maken om hem van het leven te beroven, en de discipelen drongen er bij hem op aan Jeruzalem te verlaten; maar hij draalde, niet bereid de plaats te verlaten en verlangend nog wat langer voor zijn Joodse broeders te werken…

Toen de broeders hoorden van het visioen van Paulus en de zorg, die God voor hem had, nam hun bezorgdheid voor hem toe; want zij beseften, dat hij inderdaad een uitverkoren vat van de Heer was om de waarheid aan de heidenen te brengen. Zij bespoedigden zijn geheime ontsnapping uit Jeruzalem, uit angst voor zijn dood.” –The Spirit of Prophecy 3, blz. 321-323.