Les 12: Verlaten door vriend en vijand

“Het geval van Judas is mij getoond als een les voor allen. Judas was gedurende de gehele periode van Christus’ openbaar werk bij de Heiland. Hij bezat alles, wat Christus hem kon geven. Als hij zijn bekwaamheden met oprechte ijver had gebruikt, zou hij andere talenten hebben vergaard. Als hij had getracht om een zegen te zijn, in plaats van een vragen stellend, kritisch, egoïstisch mens, zou de Heere hem hebben gebruikt om Zijn koninkrijk te bevorderen. Maar Judas was een toeschouwer. Hij meende, dat hij de gelden van de kerk kon beheren en door zijn scherpzinnig zakendoen winst kon maken. Zijn hart was verdeeld. Hij hield van de lof van de wereld. Hij weigerde om de wereld prijs te geven voor Christus. Nooit heeft hij zijn eeuwige belangen aan Christus toevertrouwd. Hij bezat een oppervlakkige godsdienst; daarom speculeerde hij met zijn Meester en verried Hem aan de priesters, omdat hij er ten volle van overtuigd was, dat Christus Zich niet zou laten gevangen nemen.” –Bijbelkommentaar, blz. 342.

“Petrus volgde zijn Heer, nadat Deze verraden was. Hij was verlangend om te zien, wat zij met Jezus doen zouden. Maar toen hij beschuldigd werd van één van Zijn discipelen te zijn, leidde de vrees voor zijn eigen veiligheid er hem toe te verklaren, dat hij de mens niet kende. De discipelen waren bekend om de kuisheid van hun taal, en Petrus loochende de beschuldiging voor de derde maal door zich te vervloeken en te bezweren, ten einde zijn beschuldigers hierdoor te overtuigen, dat hij niet één van Christus’ discipelen was.” –Eerste Geschriften, blz. 197.

“Toen het gekraai van de haan hem herinnerde aan de woorden van Christus, keerde hij zich verrast en geschokt over wat hij zojuist had gedaan, om en keek naar zijn Meester. Op dat ogenblik zag Christus naar Petrus, en door die bedroefde blik, waarin liefde en medelijden voor hem samengingen, begreep Petrus zichzelf. Hij ging naar buiten en weende bitter. Die blik van Christus had zijn hart gebroken. Petrus was op het keerpunt gekomen en had bitter berouw over zijn zonde… De blik van Christus gaf hem de verzekering van vergiffenis.” –Lessen uit het Leven van Alledag, blz. 90

“Christus verliet Zijn hemels tehuis en kwam naar de aarde om te lijden en te sterven om zondaars te redden. Voor hen werkte, leed en bad Hij, totdat Hij, gebroken van hart en verlaten door hen, voor wie Hij gekomen was, Zijn leven gaf op Golgotha.” –Het geheiligde Leven, blz. 62.

“Niets kon Christus bewogen hebben Zijn eer en majesteit in de hemel te verlaten en naar een zondige wereld te komen om daar geminacht, veracht en verworpen te worden door hen, die Hij kwam redden, en uiteindelijk aan het kruis te lijden, dan de eeuwige, verlossende liefde, die altijd en eeuwig een verborgenheid zal blijven.” –Testimonies 2, blz. 207.

“Valse getuigen waren omgekocht om Jezus te beschuldigen van aanstichting tot oproer en van poging tot het oprichten van een aparte regering. Maar hun getuigenis bleek vaag te zijn en spraken elkaar tegen. Wanneer zij werden ondervraagd, logenstraften zij hun eigen verklaringen…

Op deze wijze werden de woorden van Christus verdraaid. Indien zij waren overgebracht precies, zoals Hij ze had gesproken , dan zouden ze zelfs bij het Sanhedrin niet tot zijn veroordeling hebben geleid.” –De Wens der Eeuwen, blz. 614.

“Overtuiging vermengd met hartstocht bracht Kajafas ertoe te handelen, zoals hij deed. Hij was woedend op zichzelf, omdat hij de woorden van Christus geloofde, en in plaats van zijn hart te scheuren in een diep besef van de waarheid, en te belijden, dat Jezus de Messias was, scheurde hij zijn priesterlijke gewaden in vastbesloten verzet. Deze daad had een diepe betekenis. Kajafas vatte maar vaag de betekenis hiervan. Met deze daad, die hij verrichtte om de rechters te beïnvloeden en de veroordeling van Christus te bewerkstelligen, veroordeelde de hogepriester zichzelf. Door de wet van God werd hij uitgesloten van het priesterschap. Hij had zijn eigen doodvonnis uitgesproken.” –De Wens der Eeuwen, blz. 616-617.

“Zie Hem, die met één woord legioenen engelen tot Zijn hulp kon oproepen, een onderwerp van vreugde en vrolijkheid, van smaad en haat. Hij geeft Zichzelf als een offer voor de zonde. Wanneer beschimpt, dreigt Hij niet; wanneer Hij vals beschuldigd wordt, doet Hij Zijn mond niet open. Hij bidt aan het kruis voor Zijn moordenaars. Hij sterft voor hen; Hij betaalt voor elk van hen een oneindige prijs. Hij draagt de straf van de zonden van de mens zonder te morren. En dit niet-klagende slachtoffer is de Zoon van God.” –Lift Him Up,blz. 233.

“Hij (Pilatus) geloofde niet, dat de gevangene plannen tegen de regering had gesmeed. Zijn zwakke, bescheiden verschijning was in volkomen tegenspraak met de aanklacht. Pilatus was ervan overtuigd, dat er een snood complot was gesmeed om een onschuldig man, die de Joodse hoogwaardigheidsbekleders in de weg stond, uit de weg te ruimen. Hij wendde zich tot Jezus en vroeg: ‘Zijt Gij de Koning der Joden?’ De Heiland antwoordde: ‘Gij zegt het’. En terwijl Hij sprak, lichte Zijn gelaat op. alsof een zonnestraal erop viel.” –De Wens der Eeuwen, blz. 633-634.

“Hij (Pilatus) herinnerde zich nu, dat er een gewoonte bestond, die zou kunnen dienen om Christus’ vrijlating te bewerkstelligen. Het was gebruikelijk op dit feest een of andere gevangene, die door het volk werd gekozen, los te laten. Deze gewoonte was van heidense afkomst; er was geen schijn van rechtvaardigheid in, maar de Joden hechtten zeer veel waarde eraan. De Romeinse autoriteiten hielden op dat ogenblik een man gevangen, Barabbas geheten, en die ter dood was veroordeeld… Onder het mom van godsdienstige geestdrift was hij een verharde, niets ontziende schurk, uit op rebellie en wreedheid. Door het volk te laten kiezen tussen deze man en de onschuldige Heiland, meende Pilatus een rechtvaardigheidsgevoel bij hen te doen ontstaan. Hij hoopte hun sympathie voor Jezus te winnen in verzet tegen de priesters en oversten.” –De Wens der Eeuwen, blz. 641.

“Pilatus verlangde ernaar Jezus te bevrijden. Maar hij zag, dat hij dit niet kon doen en toch zijn eigen positie en eer behouden. In plaats van zijn wereldse macht te verliezen koos hij ervoor een onschuldig leven op te offeren. Hoe velen, om aan verlies of lijden te ontsnappen, offeren op dezelfde manier een principe op. Geweten en plicht wijzen de ene kant op, en eigenbelang wijst een andere op.” –Conflict and Courage, blz. 324.

“Te midden van de verschrikkelijke duisternis, schijnbaar van God verlaten, had Christus de laatste droesem gedronken uit de beker van menselijk leed. In die vreselijke uren had Hij Zich verlaten op datgene, wat Zijn Vader Hem eertijds had gegeven, namelijk het bewijs, dat Hij Hem aanvaardde. Hij kende het karakter van Zijn Vader; Hij begreep Zijn rechtvaardigheid, Zijn genade, en Zijn grote liefde. Door het geloof rustte Hij in Hem, Die Hij steeds vol vreugde had gehoorzaamd. En toen Hij Zich in onderworpenheid aan God toevertrouwde, werd het gevoel, dat Hij de gunst des Vaders had verloren, weggenomen. Door het geloof was Christus overwinnaar.“ –De Wens der Eeuwen, blz. 662.

“Vertrouw erop, dat de Heere Jezus u stap voor stap op het rechte pad leidt. U kunt zekerheid en kracht verkrijgen bij elke stap, die u zet, want u kunt er zeker van zijn, dat uw hand in Zijn hand is. U kunt ’gaan en niet moe worden’; u kunt ‘wandelen en niet mat worden’, want u kunt door geloof beseffen, dat u uw hand in de hand van Christus hebt. U zult niet wegzakken onder ontmoediging , want als u door gaat de Heer te kennen en op Hem vertrouwt, zult u de zekerheid hebben, dat Degene, die nooit hen verlaat, die Hem volledig vertrouwen, uw voortdurende Helper is.” –The Upward Look, blz. 320.