Les 1: Het begin van het Evangelie van Jezus Christus

“Deze (Gods) barmhartigheid en goedheid zijn volkomen onverdiend. De genade van Christus rechtvaardigt de zondaar om niet, zonder verdiensten of aanspraken van zijn kant. Rechtvaardigmaking is een volledige, volkomen vergeving van zonde. Op het moment, dat een zondaar Christus aanvaardt door geloof, krijgt hij vergeving. De gerechtigheid van Christus wordt hem toegerekend en hij hoeft niet langer te twijfelen aan Gods vergevende genade.” –Bijbelkommentaar, blz. 463.

“Er is geen gebrek in Gods plan voor de verlossing van mensen. Als het evangelie niet voor elke ziel de kracht van God tot redding is, dan is dat niet, omdat het evangelie schuldig is, maar omdat mensen geen praktische gelovigen zijn, praktische ontvangers van de genade en gerechtigheid van Christus… De belijdende gelovigen nemen Christus niet als hun persoonlijke Verlosser, maar volgen Jezus op een grote afstand.” –This Day With God, blz. 18.

“In elke periode van de geschiedenis van deze aarde heeft God Zijn helpers gehad om Zijn werk voorwaarts te doen gaan, wat op de door Hem aangewezen manier gedaan moet worden. Johannes de Doper had een speciaal werk, waarvoor hij was geboren en was bestemd, het werk om de weg des Heeren voor te bereiden… Zijn werk in de woestijn was een uiterst treffende, letterlijke vervulling van de profetie.” –Bijbelkommentaar, blz. 364.

“In Johannes de Doper heeft de Heer voor Zichzelf een boodschapper opgewekt om de weg van de Heer te bereiden. Hij moest de wereld een onwankelbaar getuigenis geven door terechtwijzing en de zonde aan de kaak te stellen.” –Selected Messages 2, blz. 147.

“Onze taak: het aankondigen van de tweede komst van Christus, lijkt op die van Johannes de Doper, de voorloper van Christus bij Zijn eerste advent. Wij moeten de wereld de boodschap verkondigen: ’Nabij is de grote dag des Heeren’. ‘Bereid u om uw God te ontmoeten’. Wij moeten veel meer doen dan we tot nu toe gedaan hebben.” –Christus Weerspiegelen, blz. 200.

“Johannes deelde zijn discipelen mede, dat Jezus de beloofde Messias, de Heiland van de wereld, was. Toen hij aan het einde van zijn werk kwam, leerde hij zijn discipelen tot Jezus op te zien en Hem te volgen als de Grote Leraar. Het leven van Johannes was treurig en vol zelfverloochening. Hij kondigde de eerste komst van Christus aan, maar het werd hem niet vergund om getuige zijn van Zijn wondertekenen en zich te verheugen over de kracht, die Hij openbaarde. Johannes wist, dat hij moest sterven, wanneer Jezus als leraar zou optreden. Zijn stem werd zelden gehoord, behalve in de woestijn. Zijn leven was eenzaam. Hij bleef niet in het gezin van zijn vader om zich in hun gezelschap te verheugen, maar verliet hen om zijn zending te vervullen. Menigten verlieten de drukke steden en dorpen en gingen naar de woestijn om de woorden van de wonderbare profeet te horen. Johannes legde de bijl aan de wortel der bomen. Hij bestrafte de zonde, onbevreesd voor de gevolgen, en bereidde de weg voor het Lam Gods.” –Eerste Geschriften, blz. 178-179.

“Toen Jezus kwam om gedoopt te worden, herkende Johannes in Hem een reinheid van karakter, die hij nooit tevoren had opgemerkt bij een mens… Maar hij was nooit in aanraking gekomen met een menselijk wezen, van wie een zo goddelijke invloed uitging. Dit alles was in overeenstemming met datgene, wat Johannes geopenbaard was aangaande de Messias. Toch schrok hij terug voor het verzoek van Jezus. Hoe zou hij, een zondaar, de Zondeloze kunnen dopen? En waarom zou Hij, Die geen berouw van node had, zich onderwerpen aan een plechtige handeling, die een belijdenis was van schuld, die afgewassen moest worden?

Toen Jezus vroeg gedoopt te worden, trok Johannes zich terug, terwijl hij uitriep: ‘Ik heb nodig door U gedoopt te worden en komt Gij tot mij?’ Met vastbesloten maar vriendelijk gezag antwoordde Jezus: ’Laat Mij thans geworden, want aldus beaamt het ons alle gerechtigheid te vervullen.’ En Johannes gaf toe en leidde de Heiland de Jordaan in en begroef Hem in het water.” – De Wens der Eeuwen, blz. 81.

“De Heere had beloofd om aan Johannes een teken te geven, waaraan hij zou weten, wie de Messias was, en terwijl Jezus uit het water opklom, werd het beloofde teken gegeven; want hij zag de hemelen geopend en de Geest van God als een duif van glanzend goud zweven boven het hoofd van Christus, en een stem uit de hemel, die zei: ‘Deze is Mijn Zoon, de Geliefde, in Wie Ik Mijn welbehagen heb’…

Door de zonde was de aarde van de hemel gescheiden, maar met Zijn menselijke arm omvat Christus het gevallen mensdom, terwijl Hij met Zijn goddelijke arm beslag legt op de troon van de Oneindige; de aarde wordt verzoend met de hemel en de mens heeft omgang met zijn God. De gebeden van Christus voor de verloren mensheid baanden hun weg door alle schaduwen, die Satan had veroorzaakt tussen de mens en God, en lieten een duidelijke weg open voor communicatie met de troon der heerlijkheid. De poorten stonden wijd open, de hemelen werden geopend en de Geest van God omgaf, in de gedaante van een duif, het hoofd van Christus, terwijl de stem van God werd gehoord, die zei: ‘Deze is Mijn Zoon, de Geliefde, in Wie Ik Mijn welbehagen heb’.” –Bijbelkommentaar, blz. 302.

“Waarom werd Christus aan het begin van Zijn openbare bediening de woestijn in geleid om verzocht te worden?... Hij ging, niet voor Zichzelf, maar voor ons; om voor ons te overwinnen… Hij moest beproefd worden en getest als een vertegenwoordiger van het mensdom. Hij moest de vijand persoonlijk ontmoeten, om hem omver te werpen, die beweerde het hoofd van de koninkrijken van de wereld te zijn…

Onze Heiland heeft de test van verleiding op elk punt doorstaan en op deze manier heeft Hij het de mens mogelijk gemaakt te overwinnen.” –That I May Know Him, blz. 32.

“Toen Jezus in de woestijn geleid werd om verzocht te worden, werd Hij geleid door de Geest van God. Hij daagde de verzoeking niet uit. Hij ging naar de woestijn om alleen te zijn, om Zijn zending en het werk te overdenken. Door vasten en gebed zou Hij Zich omgorden voor het met bloed bevlekte pad, dat Hij zou moeten gaan. Maar Satan wist, dat de Heiland de woestijn ingegaan was, en hij meende, dat dit het beste ogenblik was om Hem te benaderen.” –De Wens der Eeuwen, blz. 85.

“Tenzij er een mogelijkheid is om toe te geven, is verleiding geen verleiding. Verleiding wordt weerstaan, wanneer de mens krachtig wordt beïnvloed om een verkeerde handeling te doen; en, wetende dat hij het kan doen, weerstaat, door geloof, met een sterke greep op goddelijke kracht. Dit was de beproeving, die Christus doorstond.” –Selected Messages 3, blz. 132.

“(Gods) engelen zijn bedoeld om over ons te waken, en als wij ons onder hun hoede stellen, dan zullen zij in elke tijd van gevaar aan onze rechterhand staan. Wanneer wij onbewust het gevaar lopen een verkeerde invloed uit te oefenen, zullen de engelen aan onze zijde staan, ons ertoe bewegen tot een betere koers, woorden voor ons kiezen en onze daden beïnvloeden. Zo kan onze invloed een stille, onbewuste, maar machtige kracht zijn om anderen tot Christus en de hemelse wereld te trekken.” –My Life Today, blz. 302.

“Zo was de evangelieboodschap, zoals die door de Heiland Zelf gegeven werd, gebaseerd op de profetieën. De “tijd”, waarvan Hij verklaarde, dat ze vervuld was, was de periode, die door de engel Gabriël bekendgemaakt was aan Daniël… ‘Weet dan en versta: vanaf het ogenblik, dat het woord uitging om Jeruzalem te herstellen en te herbouwen tot op een gezalfde, een vorst, zijn zeven weken en tweeënzestig weken’ (Daniël 9:25), negenenzestig weken, of vierhonderd drieëntachtig jaar. Het bevel om Jeruzalem te herstellen en te herbouwen, zoals dat in zijn geheel werd uitgevaardigd door Artaxerxes Longimanus (zie Ezra 6:14; 7:1, 9), trad in werking in de herfst van het jaar 457 vóór Christus. Gerekend vanaf die tijd reiken vierhonderd drieëntachtig jaren tot aan de herfst van 27 na Christus. Volgens de profetie zou deze periode zich uitstrekken tot op de Messias, de Gezalfde. In 27 na Chr. ontving Jezus bij Zijn doop de zalving van de Heilige Geest en begon spoedig daarna Zijn dienstwerk. Toen werd de boodschap verkondigd: ’De tijd is vervuld’.” –De Wens der Eeuwen, blz. 187-188.

“Christus Zelf was de schepper van het Joodse systeem, het fundament van de kostbare tempel, het tegenbeeld waarnaar alle offerdiensten verwezen. De Joden hadden uitgekeken met duidelijk vurig verlangen naar de komst van Christus. De Schriftgeleerden, die in de wet waren geleerd en op de hoogte waren van de verklaringen van de profeten met betrekking tot Zijn komst, wisten uit de profetische geschiedenis, dat de tijd van uitkijken en wachten op Zijn komst naar de wereld was verstreken.” –The Spirit of Prophecy 3, blz. 35.