Les 4: Bethel

“Rebekka had bitter spijt van de verkeerde raad, die zij aan Jakob gaf, want het was de reden om hem voor altijd van haar te scheiden. Hij werd gedwongen voor zijn leven te vluchten voor de toorn van Ezau, en zijn moeder zag zijn gezicht nooit meer terug.” –Spiritual Gifts 3, blz. 115-116.

“Isaak leefde vele jaren, nadat hij Jakob de zegen gaf, en hij was overtuigd, door de weg van Ezau en Jakob, dat de zegen terecht aan Jakob toebehoorde.” –Spiritual Gifts 3, blz. 116.

“Omdat Jakob door Esau bedreigd werd met de dood, verliet hij als een vluchteling het

vaderlijk huis; maar de zegen van zijn vader vergezelde hem. Isaak had de verbondsbelofte aan hem vernieuwd, en hem opgedragen om als erfgenaam een vrouw te zoeken bij de familie van zijn moeder in Mesopotamië.” –Patriarchen en Profeten, blz. 155.

“Hoe zit het nu met de huwelijksrelatie? Is deze niet verdorven en verontreinigd, zoals het was in de tijd van Noach?” –Manuscript Releases 7, blz. 56.

“Satan zal ieder middel gebruiken om jonge mensen te leiden om huwelijksbanden te vormen, die het doel van God zullen tenietdoen. Hij zal trachten de standaard van geestelijkheid en heiligheid te verlagen, zodat de gemeente geen levendig werkende gemeente zal zijn en haar leden geschikt zijn in de zaak van God te werken.” –Manuscript Releases 12, blz. 283.

“Toch ging Jakob met een bezwaard hart op zijn eenzame reis. Met alleen zijn staf in de hand moest hij honderden kilometers afleggen door streken, die bewoond werden door woeste, zwervende stammen. In zijn zelfverwijt en schuchterheid trachtte hij de mensen te ontlopen, zodat ze zijn vertoornde broer niet konden waarschuwen. Hij vreesde, dat hij de zegen, die God hem wilde geven, voor eeuwig had verbeurd, en Satan stond klaar om hem met zijn verzoekingen aan te vallen.

Op de avond van de tweede dag was hij op geruime afstand van de tenten van zijn vader. Hij had het gevoel dat hij een verworpene was, en hij wist, dat hij al zijn moeilijkheden te wijten had aan zijn eigen verkeerde handelwijze. Duistere wanhoop legde beslag op zijn ziel. Hij durfde haast niet te bidden.” –Patriarchen en Profeten, blz. 155.

“Maar hij (Jakob) voelde zich zo verlaten, dat hij meer dan ooit behoefte had aan Gods bescherming. Met tranen en in diepe ootmoed beleed hij zijn zonde en smeekte om een teken, dat hij niet geheel en al verlaten was. Toch vond zijn bezwaard hart nog geen opluchting. Hij had alle zelfvertrouwen verloren en vreesde, dat de God van zijn vaderen hem verworpen had.” –Patriarchen en Profeten, blz. 155.

“Maar God liet Jakob niet in de steek. Zijn barmhartigheid gold nog steeds voor Zijn dwalende, eenzame dienstknecht.” –Patriarchen en Profeten, blz. 155.

“Op alle tijden en in alle plaatsen, in alle smarten en bezoekingen, wanneer het vooruitzicht duister schijnt en de toekomst verward, en we ons hulpeloos en alleen gevoelen, zal de Trooster worden gezonden als antwoord op het gelovige gebed. Omstandigheden kunnen ons scheiden van iedere aardse vriend; maar geen omstandigheid, geen afstand kan ons scheiden van de hemelse Trooster. Waar we ook zijn, waar we ook mogen heengaan, Hij is altijd aan onze rechterhand om te steunen, kracht te geven, te schragen en te bemoedigen.” –De Wens der Eeuwen, blz. 587.

“Jakobs ervaring, als een zwerver uit zijn huis, toen hem de raadselachtige ladder werd getoond, waarop de hemelse engelen afdaalden en opgingen, was bedoeld om een grote waarheid te onderwijzen met betrekking tot het verlossingsplan. De doeleinden van God werden geopend voor de ontmoedigde man, die zich afgesneden voelde van God en de mens. In wonderbare liefde toonde Christus hem in een droom de manier van leven. De waarheid werd voor hem ontvouwd in het symbool en de betekenis ervan is in onze tijd net zo groot als in de zijne.” –The Review and Herald, 11 november 1890.

“De helderheid van de troon van God straalde neer op deze ladder en weerkaatste een licht van onuitsprekelijke heerlijkheid op de aarde. Deze ladder vertegenwoordigde Christus, die de verbinding tussen aarde en hemel had geopend.

In de vernedering van Christus daalde Hij neer in de diepten van het menselijk leed in medeleven en medelijden met de gevallen mens, die aan Jakob werd voorgesteld door het ene uiteinde van de ladder, die op de aarde rustte, terwijl de top van de ladder, reikend tot in de hemel, de goddelijke kracht van Christus vertegenwoordigt, de Oneindige vastgrijpend en zo de aarde met de hemel verbindend en de eindige mens met de oneindige God. Door Christus is de verbinding geopend tussen God en de mens. Engelen kunnen heen en weer gaan van de hemel naar de aarde met boodschappen van liefde voor de gevallen mens, en om hen te dienen, die erfgenamen van de verlossing zullen zijn. Alleen door Christus is het, dat de hemelse boodschappers de mensen bijstaan.” –Confrontation, blz. 46.

“Laat de aarde blij zijn, laten de bewoners van de wereld zich verheugen, dat Christus de kloof heeft overbrugd, die de zonde had gemaakt, en de aarde en de hemel met elkaar heeft verbonden. Er is een directe weg gebaand voor de vrijgekochten van de Heer. De vermoeide en zwaarbeladen mensen kunnen tot Hem komen en rust vinden voor hun ziel. De pelgrim mag naar de woningen reizen, die Hij is gaan voorbereiden voor hen, die Hem liefhebben.

Door de aangenomen menselijkheid plantte Christus de ladder stevig op de aarde. De ladder reikt tot in de hoogste hemel en Gods heerlijkheid schijnt vanaf de top en verlicht haar hele lengte, terwijl de engelen heen en weer gaan met boodschappen van God aan de mens, met smeekbeden en lof van de mens naar God. Door de goddelijke natuur was Christus één met de Vader; en door de aangenomen menselijkheid identificeerde Hij Zich met de mens… (Zie Filippensen 2:6-7). In het visioen van Jakob was de verbinding van de menselijkheid en het goddelijke in Christus voorgesteld.

Terwijl de engelen heen en weer gaan op de ladder, wordt God voorgesteld als met genoegen neerkijkend op de mensenkinderen vanwege de verdienste van Zijn Zoon.” –The Review and Herald, 11 november 1890.

“Het was niet Jakobs bedoeling hier met God een overeenkomst te sluiten. De Here had reeds beloofd, dat hij voorspoedig zou zijn, en deze gelofte was de uiting van een hart vol dank voor de verzekering van Gods liefde en genade.” –Patriarchen en Profeten, blz. 157.

“Jakob deed zijn gelofte, toen hij verkwikt was door de dauw der genade en versterkt door de tegenwoordigheid en verzekering van God. Toen de goddelijke heerlijkheid voorbij was, werd hij aangevochten door verzoekingen, evenals mensen in onze tijd; maar hij bleef trouw aan zijn gelofte en wilde geen gedachten koesteren over de mogelijkheid om zich af te maken van hetgeen hij beloofd had. Hij zou geredeneerd kunnen hebben, zoals mensen tegenwoordig doen, dat die openbaring maar een droom was, dat hij bovenmatig in verrukking was gebracht, toen hij zijn gelofte deed, en dat hij die derhalve niet hoefde te houden; maar zo deed hij niet…

Jakob gaf de tiende van alles, wat hij had, en rekende daarbij nog de vrucht van de tiende, en gaf de Heere dus ook nog het toekomende deel, van wat hij voor zijn eigen privé had gebruikt gedurende de tijd, dat hij in een heidens land was en daar zijn gelofte niet kon nakomen. Dat was een groot bedrag, maar hij aarzelde geen moment; dat wat hij de Heere beloofd had, beschouwde hij niet als zijn eigendom, maar dat des Heeren.” –Uit de Schatkamer der Getuigenissen 1, blz. 565.

“Hoe weinig worden ze op prijs gesteld; hoe wordt altijd getracht om geld, tijd en liefde af te meten tegen een liefde, die zo mateloos is, tegenover een gave van zulk een onschatbare waarde! Tienden voor Christus! Hoe weinig, welk een magere beloning voor datgene, wat zoveel gekost heeft! Van het kruis op Golgota roept Christus op tot een onvoorwaardelijke toewijding. Alles wat we hebben, alles wat we zijn, zou aan God gewijd moeten worden.” –Patriarchen en Profeten, blz. 158.