Les 5: De Sinaï verlaten

“De zwager van Mozes, Chohab, die de Israëlieten op hun woestijnreis had verzegeld, en door zijn kennis van het land voor hen van onschatbare ware was geweest, had tot deze stam (van de Kenieten) behoord.” –Patriarchen en Profeten, blz. 573.

“God Zelf leidde de Israëlieten op al hun reizen. De plaats, waar ze zich moesten legeren, werd aangegeven, doordat de wolkkolom neerdaalde; en zolang ze in het legerkamp moesten blijven, rustte de wolk boven de tabernakel. Wanneer ze hun tocht moesten voortzetten, verhief de wolk zich hoog boven het heiligdom. Een plechtige oproep kenmerkte zowel de aankomst als het vertrek.” –Patriarchen en Profeten, blz. 340.

“Bij het verder trekken werd de weg moeilijker. Hun weg voerde door steenachtige ravijnen en woeste vlakten. Rondom hen was een uitgestrekte woestijn, ‘een land van steppen en kuilen, een land van droogte en diepe duisternis, een land, waar niemand door trekt en geen mens woont’ (Jeremia 2:6). De rotsachtige passen waren over een grote afstand bedekt met mannen, vrouwen en kinderen, met vee en wagens en lange rijen kudden en herders. Vanzelfsprekend ging de stoet maar langzaam voorwaarts; ook waren de menigten na hun langdurige legering niet voorbereid op de gevaren en ongemakken van de weg.” –Patriarchen en Profeten, blz. 341.

“Na een tocht van drie dagen werden openlijke klachten vernomen. Deze vonden hun oorsprong bij de menigten van allerlei slag, waarvan velen het niet volledig eens waren met Israël, en die steeds uitzagen naar een reden om te klagen. Ze waren niet tevreden over de richting, die ze volgden, en steeds hadden ze kritiek op de weg, waarin Mozes hen leidde, hoewel ze heel goed wisten, dat hij evenals zij de wolk volgde, die hen voorging. Ontevredenheid is aanstekelijk, en spoedig verbreidde ze zich in heel het leger.” –Patriarchen en Profeten, blz. 341.

“Ze hadden groot licht ontvangen, toen ze de majesteit, de macht en de barmhartigheid van God hadden aangeschouwd; en hun ongeloof en ontevredenheid maakte hun schuld des te groter. Meer nog, ze hadden beloofd Jehova als hun Koning te aanvaarden en zich te onderwerpen aan Zijn gezag. Hun morren was nu opstand, en als zodanig moest het direct en duidelijk bestraft worden, zodat Israël gespaard zou blijven voor anarchie en ondergang. ’Het vuur des Heren ontbrandde onder hen en woedde aan de rand van de legerplaats’. De grootste schuldigen onder de klagers werden door de bliksem vanuit de wolk gedood.” –Patriarchen en Profeten, blz. 342-343.

“Gedurende hun dienstbaarheid in Egypte hadden de Israëlieten zich tevreden moeten stellen met het eenvoudigste voedsel; maar de eetlust, die veroorzaakt werd door ontberingen en harde arbeid, had het begeerlijk gemaakt. Velen van de Egyptenaren echter, die nu met hen waren, waren gewoon geweest aan overvloediger voedsel; en zij waren het, die het eerst begonnen te klagen. Kort voor hun aankomst bij de Sinaï had de Here hen, toen Hij hun het manna gaf, voorzien van vlees in antwoord op hun eisen; maar dat was slechts voor een enkele dag geweest.

God had hen evengoed van vlees als van manna kunnen voorzien, maar Hij legde hen voor hun bestwil een beperking op. Het was Zijn bedoeling, dat ze beter voedsel kregen dan het prikkelend dieet, waaraan velen zich in Egypte hadden gewend. Hun bedorven smaak moest in een gezondere leefwijze veranderen, opdat ze konden genieten van het voedsel, dat God oorspronkelijk voor de mens had bestemd, de vruchten der aarde, die God in het paradijs aan Adam en Eva gegeven had. Om deze reden was Israël in grote mate van dierlijk voedsel verstoken gebleven.” –Patriarchen en Profeten, blz. 341.

“De geestesgesteldheid heeft veel te maken met de lichamelijke gezondheid, vooral met de gezondheid van de spijsverteringsorganen. Algemeen gezien gaf de Heere Zijn volk geen vleesvoedsel in de woestijn, omdat Hij wist, dat het gebruik van dit dieet ziekten en ongehoorzaamheid zouden doen toenemen. Om de gesteldheid te veranderen en de betere krachten van het verstand te activeren nam Hij het vlees van dode dieren van hen weg. Hij gaf hun het brood der engelen, het manna uit de hemel.” –Bijbelkommentaar, blz. 54.

“God gaf het volk datgene, wat niet voor hun bestwil was, omdat ze aanhielden in het vragen ervan; ze waren niet tevreden met die dingen, die goed waren voor hen. Hun opstandige wensen werden bevredigd, maar ze moesten lijden onder de gevolgen. Ze aten zonder zich te beperken, en al spoedig kwam de straf op hun vraatzucht.” –Patriarchen en Profeten, blz. 345.

“God had de Israëlieten uit Egypte geleid om hen te vestigen in het land Kanaän, als een rein, heilig en gelukkig volk. In de uitvoering van dit plan onderwierp Hij hen aan een bepaalde tucht, zowel voor hun eigen bestwil als voor het bestwil van hun nakomelingen. Als ze bereid waren geweest hun eetlust te beheersen, gehoorzaam aan Zijn wijze beperkingen, zouden zwakten en ziekten bij hen onbekend gebleven zijn. Hun nakomelingen zouden zowel lichamelijke als geestelijke kracht gehad hebben. Ze zouden een duidelijk begrip hebben gehad van waarheid en plicht, een helder onderscheidingsvermogen en een gezond oordeel. Maar hun onwil om zich te ontwerpen aan de beperkingen en eisen van God verhinderde hen voor een groot deel om de hoge maatstaf te bereiken, die God voor hen bedoelde, en ze misten de zegeningen, die Hij overvloedig wilde schenken.” –Patriarchen en Profeten, blz. 342.

“Wij moeten vechten tegen de zonden, die oorlog voeren tegen de ziel. U kunt dit werk niet in uw eigen kracht doen, maar kom in geloof tot Jezus. Hij zal u helpen en versterken om kwade neigingen weg te doen, en zal u schikken in de ware schoonheid van Zijn karakter. Wij worden aangespoord om de Heer Jezus aan te doen. Eenvoudig geloof en gehoorzaamheid gaan hand in hand. Uw geloof zonder gehoorzaamheid aan Gods heilige wet is waardeloos, maar gehoorzaamheid aan God en geloof in het Grote aangeboden Offer, dat Zijn bloed voor u vergoten is, en u de gerechtigheid van Christus zult aannemen, zal u tot een overwinnaar maken. Stel uw vertrouwen in Jezus Christus en Hij zal u meer dan overwinnaar maken.” –The Youth’s Instructor, 18 augustus 1886.

“God had Mozes uitgekozen en zijn Geest op hem gelegd; en Mirjam en Aäron waren door hun morren schuldig aan ontrouw, niet alleen aan hun gekozen leider, maar ook aan God Zelf. De oproerige fluisteraars werden naar de tabernakel geroepen en voor Mozes gebracht… Hun aanspraak op de profetische gave werd niet geloochend; God had tot hen door middel van visioenen en dromen kunnen spreken. Maar Mozes, van wie de Here Zelf verklaarde, dat hij getrouw was in heel zijn huis, hij had een nauwer contact met God. Met hem sprak God van aangezicht tot aangezicht.” –Patriarchen en Profeten, blz. 348.

“Afgunst is een van de meest satanische trekken, die in het menselijk hart kunnen opkomen en heeft uiterst nadelige gevolgen. De wijze man zegt: ‘Gramschap is wreed en toorn is overstelpend, maar wie zal voor jaloersheid bestaan?’ (Spreuken 27:4) …

Men moet kwaadspreken jegens anderen of oordelen over de drijfveren of daden van anderen niet licht achten…

We moeten hen eren, die door God geëerd worden. Het oordeel, waardoor Mirjam getroffen werd, moet een bestraffing zijn voor allen, die aan afgunst toegeven en die morren tegen hen, op wie God de last van Zijn werk heeft gelegd.” –Patriarchen en Profeten, blz. 348-349.