Les 13: De dood van Mozes

“Terwijl het volk op de bejaarde man zag, die hen zo spoedig zou verlaten, kwam met nieuwe en diepere waardering de herinnering aan zijn vaderlijke tederheid, zijn verstandige raadgevingen, en zijn onvermoeide arbeid in hen op. Hoe dikwijls hadden de gebeden van Mozes God ertoe gebracht hen te sparen, als hun zonden Zijn rechtvaardige oordelen hadden opgeroepen! Hun verdriet werd vergroot door hun zelfverwijt. Vol bitterheid dachten ze eraan, dat hun goddeloosheid Mozes had doen zondigen, zodat hij nu moest sterven.

Het wegnemen van hun beminde leidsman zou voor Israël een veel zwaardere straf zijn, dan ze ooit hadden kunnen ontvangen, als zijn leven en werk voortgezet had kunnen worden. God zou hun indachtig maken, dat ze het leven van hun toekomstige leidsman niet zo moeilijk moesten maken, als het geval met Mozes was geweest. God spreekt tot Zijn volk door de zegeningen, die Hij geeft; en als men deze niet waardeert, spreekt Hij door de zegeningen, die Hij weggenomen heeft, zodat mensen hun zonde zien en met heel hun hart tot Hem terugkeren.” –Patriarchen en Profeten, blz. 425.

“God eist, dat ouders hun kinderen opvoeden en met onophoudelijke ijver hen onderwijzen met betrekking tot de eisen van Zijn wet en hen onderwijzen in de kennis en vrees van God. Deze geboden, die God de Joden met zoveel plechtigheid oplegde, rusten nog even zwaar op christelijke ouders.” –Testimonies 3, blz. 294.

“Deze beloften, aan Israël gegeven, zijn ook voor Gods volk van deze tijd.” –Uit de Schatkamer der Getuigenissen 3, blz. 15.

“De kinderen van Israël, nadat zij uit Egypte waren gebracht, werd het bevel gegeven om een eenvoudig blauw lintje aan de rand van hun kleding te hebben, om hen te onderscheiden van de volken om hen heen en om aan te geven, dat zij Gods bijzondere volk waren. Het volk van God is nu niet verplicht om een speciaal merkteken te hebben op hun kleding. Maar in het Nieuwe Testament worden wij vaak verwezen als voorbeeld naar het oude Israël. Als God zulke duidelijke aanwijzingen gaf aan Zijn oude volk aangaande hun kleding, zal de kleding van Zijn volk in deze tijd dan niet onder Zijn aandacht komen? Moet er in hun kleding geen onderscheid zijn met die van de wereld? Moet het volk van God, dat Zijn bijzondere schat is, niet ook in hun kleding God proberen te verheerlijken? En moeten zij geen voorbeelden zijn op het punt van kleding en door hun eenvoudige stijl de trots, ijdelheid en extravagantie van wereldse, genot liefhebbende belijders berispen? God eist dit van Zijn volk. Hoogmoed wordt bestraft in Zijn Woord.” –The Review and Herald, 23 januari 1900.

“God omringde Israël met tal van voordelen en schonk hun allerlei voorrechten, zodat zij Zijn Naam tot eer konden zijn en een zegen voor de volkeren om hen heen. Indien zij wilden wandelen in de weg der gehoorzaamheid, beloofde Hij ‘hen te verheffen tot een lof, een naam en een sieraad boven alle volken’. ‘Alle volken der aarde’, zeide Hij, ‘zullen zien, dat de Naam des Heeren over u uitgeroepen is, en zij zullen voor u vrezen’.” –Karaktervorming, blz. 39-40.

“Hij (God) bevrijdde hen uit hun slavernij om hen te brengen in een goed land, een land dat Hij in Zijn voorzienigheid voor hen had klaargemaakt als toevluchtsoord voor hun vijanden. Hij wilde Zelf hen daar brengen en hen in Zijn eeuwige armen sluiten; en als antwoord zouden ze, in dank voor Zijn goedheid en barmhartigheid, Zijn naam moeten grootmaken en verheffen op aarde.” –Profeten en Koningen, blz. 9-10.

“Om deze waarheden nog meer nadruk te geven, zette de grote leidsman (Mozes) ze op rijm. Dit lied was niet alleen historisch, maar ook profetisch. Terwijl het sprak over de wonderlijke leiding van God met Zijn volk in het verleden, voorzag het tevens de grote gebeurtenissen in de toekomst, de laatste overwinning van de getrouwen, als Christus in macht en heerlijkheid zal wederkomen. Het volk moest dit lied uit het hoofd leren en het onderwijzen aan hun kinderen en kleinkinderen. Het moest gezongen worden door de vergadering, als ze voor de eredienst bijeen waren, en door hen worden herhaald gedurende hun dagelijks werk. Het was de taak van de ouders om de woorden te onderwijzen aan hun jonge kinderen, zodat dezen het nooit zouden vergeten.” –Patriarchen en Profeten, blz. 425.

“Er zijn mensen, die beweren, dat zij de waarheden van het Oude Testament geloven en leren, terwijl zij het Nieuwe verwerpen. Maar door te weigeren om de leer van Christus aan te nemen laten zij zien, dat zij niet geloven, wat de aartsvaders en de profeten hebben gezegd. ‘Indien gij Mozes geloofdet’, zei Christus, ‘zoudt gij ook Mij geloven, want hij heeft van Mij geschreven’ (Johannes 5:46). Daarom ligt er geen werkelijke kracht in hun leer, ook niet in die van het Oude Testament.

Velen, die zeggen, dat zij het evangelie geloven en leren, maken dezelfde fout. Zij schuiven de Schriften van Oude Testament terzijde, waarvan Christus heeft gezegd: ‘Deze zijn het, die van Mij getuigen’ (Johannes 5:39). Door het Oude Testament te verwerpen, verwerpen zij in feite ook het Nieuwe, want beide vormen een onverbrekelijk geheel. Niemand kan Gods wet in een juist licht plaatsen zonder het evangelie. Omgekeerd is dat evenmin mogelijk. De wet belichaamt het evangelie en het evangelie ontvouwt de wet. De wet is de wortel, het evangelie de geurige bloem en de vrucht, die hieruit groeit.” –Lessen uit het Leven van Alledag, blz. 74.

“Mozes was een type van Christus. Zelf had hij tot Israël gezegd: ‘Een profeet uit uw midden, uit uw broederen, zoals ik ben, zal de Here uw God u verwekken: naar Hem zult gij luisteren’ (Deuteronomium 18:15). God oordeelde het juist om Mozes in de school der beproeving en armoede te oefenen, eer hij gereed was het leger van Israël te leiden naar het aardse Kanaän. Gods Israël, op weg naar het hemels Kanaän, heeft een Leidsman, die geen menselijke scholing nodig had om gereedgemaakt te worden voor Zijn zending als goddelijke leidsman; toch werd Hij ‘door lijden heen’ volmaakt; en in hetgeen ‘Hij zelf in verzoekingen geleden heeft, kan Hij hun, die verzocht worden, te hulp komen’ (Hebreeën 2:10, 18).

Onze Verlosser openbaarde geen menselijke zwakheden of onvolkomenheden; toch stierf Hij om ons een ingang te bezorgen in het Beloofde Land.” –Patriarchen en Profeten, blz. 431-432.

“In stilte overdacht Mozes de lotgevallen en moeilijkheden van zijn leven, sedert hij het koninklijk hof en het vooruitzicht op het rijk van Egypte de rug had toegekeerd om deel te zijn van Gods uitverkoren volk…

Toch had hij geen spijt van de lasten, die hij getorst had. Hij wist, dat God hem zijn taak en zijn werk had opgedragen.” –Patriarchen en Profeten, blz. 426.

“Mozes was op de berg der verheerlijking een getuige van de overwinning van Christus over zonde en dood. Hij stelde degenen voor, die uit het graf zullen verrijzen bij de opstanding der rechtvaardigen. Elia, die naar de hemel was opgevaren zonder de dood te zien, stelde degenen voor, die op aarde zullen leven bij de tweede komst van Christus, en die ‘veranderd zullen worden in een ondeelbaar ogenblik, bij de laatste bazuin’; wanneer ‘dit vergankelijke onvergankelijkheid moet aandoen’ en ‘dit sterfelijke onsterfelijkheid moet aandoen’ (1 Korinthe 15:51-53).” –De Wens der Eeuwen, blz. 367.