Les 1: Een Verbond der Genade

“Het ‘Verbond der genade’ is niet een nieuwe waarheid, want deze heeft altijd in Gods Geest bestaan. Daarom heet het ‘het eeuwig Verbond’.” –Het Geloof Waardoor Ik Leef, blz. 77.

“Het ‘koninkrijk der genade’ werd onmiddellijk na de zondeval ingesteld. Toen werd een plan uitgewerkt voor de verlossing van de gevallen mens. Dit koninkrijk bestond toen op grond van de intentie en belofte van God. De mens kon door het geloof burger van dit koninkrijk worden. Toch werd het pas bij de dood van Christus opgericht… Toen Hij (de Heiland) echter Zijn leven gaf en de doodskreet: ‘Het is volbracht’ slaakte, was de uitvoering van het verlossingsplan verzekerd. De belofte van verlossing, die aan het gevallen mensenpaar in het paradijs werd gedaan, was bekrachtigd. Het koninkrijk der genade, dat vroeger beloofd was, werd toen opgericht.” –De Grote Strijd, blz. 324, 326.

“Christus was niet alleen bij het brengen van Zijn grote offer. Het was de vervulling van het verbond, gemaakt tussen Hem en Zijn Vader vóór de grondlegging van de wereld. Met gevouwen handen waren zij de plechtige belofte aangegaan, dat Christus de borg voor het menselijke ras zou worden, als zij werden overwonnen door Satans spitsvondigheid.” –The Youth’s Instructor, 14 juni 1900.

“Het verbond, gemaakt met Abraham vierhonderddertig jaar, voordat de wet op de Sinaï werd uitgesproken, was een verbond, dat door God in Christus werd bevestigd, hetzelfde evangelie dat ons wordt gepredikt.” –The Signs of the Times, 24 augustus 1891.

“De wet, die op de stenen tafelen was gegrift, wordt door de Heilige Geest op de tafelen van het hart geschreven. In plaats van te trachten onze eigen gerechtigheid te bewerken, aanvaarden we de gerechtigheid van Christus. Zijn bloed is een verzoening voor onze zonden. Zijn gehoorzaamheid wordt ons toegerekend. Dan zal het hart, dat door de Heilige Geest vernieuwd is, de vruchten van de Geest voortbrengen. Door de genade van Christus zullen we leven in gehoorzaamheid aan Gods wet, die in ons hart geschreven staat. Bezield met de geest van Christus zullen we wandelen, zoals Hij gewandeld heeft. Door de profeet zei Hij van Zichzelf: ‘Ik heb lust om uw wil te doen, Mijn God, Uw wet is in Mijn binnenste’ (Psalm 40:9). En toen Hij op de aarde leefde, zei Hij: ‘De Vader heeft Mij niet alleen gelaten; want Ik doe altijd wat Hem behaagt’ (Johannes 8:29).” –Patriarchen en Profeten, blz. 336.

“Deze belofte (Genesis 22:18) wees heen op Christus. Op deze wijze begreep Abraham het, en hij vertrouwde op Christus voor het vergeven van zijn zonden. Door dit geloof werd hij gerechtvaardigd.” –Patriarchen en Profeten, blz. 334.

“Op de berg Moria vernieuwde God Zijn verbond, en bevestigde met een nieuwe eed de zegen aan Abraham en aan zijn zaad tot in verre geslachten.” –Patriarchen en Profeten, blz. 124.

Abraham was een mens; hij kende dezelfde hartstochten en gevoelens als wij; maar hij vroeg zich niet af, hoe de belofte in vervulling kon gaan als Isaak gedood zou worden. Hij luisterde niet naar de ingeving van zijn gepijnigd hart. Hij wist, dat God recht en gerechtigheid is in al Zijn eisen, en hij gehoorzaamde het bevel letterlijk.” –Patriarchen en Profeten, blz. 125.

“Het verbond met Abraham handhaafde ook het gezag van Gods wet. De Here verscheen aan Abraham en zei: ‘Ik ben God, de Almachtige, wandel voor Mijn aangezicht en wees onberispelijk’ (Genesis 17:1). Gods getuigenis aangaande Zijn getrouwe dienstknecht luidde: ‘Abraham heeft naar Mij geluisterd en Mijn dienst in acht genomen: Mijn geboden, Mijn inzettingen en Mijn wetten’ (Genesis 26:5). En de Here zei tot hem: ‘Ik zal Mijn verbond oprichten tussen Mij en tussen u en uw nageslachten, tot een eeuwig verbond, om u en uw nageslacht tot een God te zijn’ (Genesis 17:7).” –Patriarchen en Profeten, blz. 334.

“De apostel Paulus laat duidelijk een verhouding zien, die onder het nieuwe verbond bestaat tussen geloof en de wet. Hij zegt: ‘Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede met God door onze Here Jezus Christus.’ ‘Stellen wij dan door het geloof de wet buiten werking? Volstrekt niet; veeleer bevestigen wij de wet.’ ‘Want wat de wet niet vermocht, omdat zij zwak is door het vlees’, hij kon de mens niet rechtvaardigen, omdat deze in zijn zondige staat niet in staat was de wet te houden, ‘God heeft, door Zijn eigen Zoon te zenden in een vlees, aan dat der zonde gelijk, en wel om de zonde, de zonde veroordeeld in het vlees, opdat de eis der wet vervuld zou worden in ons, die niet naar het vlees wandelen doch naar de Geest’ (Romeinen 5:1; 3:31; 8:3-4).” –Patriarchen en Profeten, blz. 336.

“Gedurende hun slavernij had het volk in grote mate de kennis van God en de beginselen van het verbond met Abraham verloren. Toen Hij hen uit Egypte bevrijdde, wilde God aan hen Zijn macht en Zijn barmhartigheid bekendmaken, opdat ze ertoe gebracht zouden worden Hem lief te hebben en te vertrouwen. Hij voerde hen door de Rode Zee, waar ontkomen onmogelijk scheen, toen ze door de Egyptenaren achtervolgd werden, opdat ze zouden beseffen, hoe hulpeloos ze waren zonder Gods hulp; en toen bevrijdde Hij hen. Op deze wijze werden ze vervuld met liefde en dankbaarheid jegens God en met vertrouwen in Zijn macht om hen te helpen. Hij had hen aan Zich verbonden als hun Bevrijder uit tijdelijke dienstbaarheid.

Maar ze moesten een belangrijker les leren. Toen ze leefden te midden van afgoderij en verderf, hadden ze geen juiste voorstelling van Gods heiligheid, van de zondigheid van hun eigen hart, hun volstrekte onbekwaamheid om uit zichzelf gehoorzaam te zijn aan Gods wet, en hun behoefte aan een Zaligmaker. Dit alles moesten ze nog leren. God voerde hen naar de Sinaï; Hij openbaarde Zijn heerlijkheid.” –Patriarchen en Profeten, blz. 334-335.

“Hoewel dit verbond gemaakt is met Adam, en met Abraham vernieuwd werd, kon het eerst bij de dood van Christus bekrachtigd worden. Het had bestaan op de grond van Gods belofte vanaf de tijd, dat voor het eerst over het verlossingsplan gesproken was; door geloof was het aanvaard; toch werd het een nieuw verbond genoemd, toen het door Christus bekrachtigd werd. Gods wet vormde de basis van dit verbond, dat bestond uit een schikking om de mensen opnieuw in harmonie te brengen met Gods wil, door hen daar te brengen waar ze aan Gods wet konden gehoorzamen.

Een andere overeenkomst, in de Schrift het ‘oude verbond’ genoemd, werd gesloten tussen God en Israël bij de Sinaï, dat bekrachtigd werd door het bloed van een offerdier. Het verbond met Abraham werd bekrachtigd met het bloed van Christus, en wordt het ‘tweede’ of ‘nieuwe’ verbond genoemd, omdat het bloed, waarmee het bekrachtigd werd, later vergoten werd dan het bloed van het eerste verbond.” –Patriarchen en Profeten, blz. 334.

“Het volk besefte niet, dat ze zonder Christus onmogelijk Gods wet konden houden; ze waren dan ook direct bereid met God een verbond aan te gaan. Met het gevoel, dat ze hun eigen gerechtigheid konden bewerken, zeiden ze: ‘Alles wat de Here gesproken heeft, zullen wij doen’ (Exodus 24:7).” –Patriarchen en Profeten, blz. 335.

“De geest van slavernij wordt veroorzaakt door te proberen in overeenstemming met wettelijke godsdienst te leven, door ernaar te streven om de eisen van de wet in onze eigen kracht te vervullen. Er is alleen hoop voor ons, als wij onder het verbond van Abraham komen, dat het verbond der genade is door geloof in Christus Jezus.” –The Youth’s Instructor, 22 september 1892.

“Al het godsdienstig dienen, hoe aantrekkelijk en kostbaar ook, die tracht de gunst van God te verdienen, alle afsterven van het vlees, alle boete en moeizaam werk om de vergeving van zonde en de goddelijke gunst te verkrijgen, alles wat ons ervan weerhoudt om Christus tot onze volledige afhankelijkheid te maken, is een gruwel in de ogen van God. Er is geen hoop voor de mens dan zijn rebellie, zijn weerstand tegen Gods wil te stoppen en zichzelf een zondaar te maken, die klaar is om te vergaan en zichzelf op de genade van God werpt. Wij kunnen alleen gered worden door Christus.” –The Signs of the Times, 24 augustus 1891.