Les 5: Het Pascha

“Het oordeel, waarvoor Egypte was gewaarschuwd, zou ten slotte voltrokken worden. God is lankmoedig en rijk in barmhartigheid. Hij heeft tedere zorg voor de wezens, die naar Zijn beeld geschapen zijn. Als het verlies van hun oogst en hun kudden en kleinvee Egypte tot bekering had gebracht, zouden de kinderen niet gedood zijn; maar het volk had hardnekkig Gods bevel weerstaan, en nu zou de laatste slag vallen.” –Patriarchen en Profeten, blz. 239.

“De Heer wil niet, dat enige ziel verloren gaat. Zijn genade kent geen grens.” –The Upward Look, blz. 150.

“Voor ze de vrijheid kregen, moesten de slaven hun geloof in de grote bevrijding tonen, die bijna hun deel was. Het teken van het bloed moest aan hun huizen worden aangebracht, en ze moesten zichzelf en hun gezinnen afscheiden van de Egyptenaren en in hun eigen huizen blijven. Als de Israëlieten op enige wijze de aanwijzingen, die ze ontvingen, veronachtzaamd hadden, als ze nagelaten hadden hun kinderen afgezonderd te houden van de Egyptenaren, als ze het lam hadden geslacht maar niet de deurposten met het bloed bestreken hadden, of hun huizen verlaten hadden, zouden ze niet bewaard zijn gebleven. Ze mochten oprecht geloofd hebben, dat ze al het nodige gedaan hadden, maar hun oprechtheid zou hen niet redden. Allen, die nalieten acht te slaan op de aanwijzingen des Heren, zouden hun eerstgeborenen door de hand van de verderver verliezen.

Door te gehoorzamen zou het volk blijk geven van hun geloof. Zo moeten allen, die door de verdiensten van het bloed van Christus gered hopen te worden, beseffen, dat ze zelf iets moeten doen om zich te verzekeren van hun zaligheid. Hoewel alleen Christus ons kan verlossen van de straf der overtreding, moeten wij ons afwenden van de zonde en gehoorzamen. De mens moet gered worden door geloof, niet door de werken; toch moet zijn geloof blijken uit zijn werken.” –Patriarchen en Profeten, blz. 242.

“De vader moest als priester van het gezin optreden. En als de vader gestorven was, moest de oudste in leven zijnde zoon de deurpost plechtig met bloed besprenkelen. Dat is een beeld van wat in elk gezin gedaan moet worden. Ouders moeten hun kinderen bij elkaar halen en Christus als Paaslam aan hen voorhouden. Vader moet iedereen in huis aan God wijden en de taak vervullen, die door het feest van Pascha wordt uitgebeeld. Het is gevaarlijk deze plechtige opdracht aan anderen over te laten.” –Het Bijbels Gezin, blz. 265-266.

“Ten tijde van de verlossing uit Egypte aten de kinderen Israëls het paasmaal staande, de lendenen omgord en met de staf in de hand, gereed voor de reis. De wijze, waarop ze deze inzetting vierden, was in overeenstemming met hun omstandigheden; zij stonden immers op het punt het land Egypte uit te trekken, en ze moesten beginnen aan een pijnlijke en moeitevolle reis door de woestijn. Maar in de dagen van Christus waren de omstandigheden gewijzigd. Zij stonden nu niet op het punt een vreemd land uit te trekken, maar zij waren inwoners van hun eigen land. In overeenstemming met de rust, die hun was gegeven, namen de mensen toen in een liggende houding deel aan het paasmaal.” –De Wens der Eeuwen, blz. 572-573.

“Het Pascha was ingesteld als een herinnering aan de verlossing van Israël uit de slavernij in Egypte. God had verordend dat jaar voor jaar, als de kinderen zouden vragen naar de betekenis van deze instelling, de geschiedenis zou worden verteld. Deze wonderbaarlijke verlossing moest vers in de gedachten van allen bewaard blijven.” –De Wens der Eeuwen, blz. 572.

“Terwijl Hij (Christus) met Zijn discipelen het Pascha at, stelde Hij hiervoor in de plaats een dienst, die een gedachtenis zou zijn aan Zijn grote offerande. Het nationale feest van de Joden zou voorgoed voorbij zijn. De dienst, die Christus instelde, zou door Zijn volgelingen in alle landen en door alle eeuwen heen worden gehouden… De instelling van het Avondmaal des Heren werd gegeven om de grote verlossing te gedenken, die tot stand kwam als gevolg van de dood van Christus. Tot Hij voor de tweede maal zal komen in macht en heerlijkheid, moet deze inzetting worden gevierd. Het is het middel, waardoor Zijn grote werk steeds in onze gedachten blijft.” –De Wens der Eeuwen, blz. 572.

“God wilde hun leren, dat de gave, die hen met Hem verzoent, voortkomt uit Zijn eigen liefde.” –De Wens der Eeuwen, blz. 83.

“Het offerlam is een beeld van ‘het Lam Gods’, waarin onze enige hoop op de zaligheid ligt. De apostel zegt: ‘Christus ons Pascha is voor ons geslacht’ (1 Korinthe 5:7). Het was niet voldoende, dat het paaslam geslacht werd; het bloed moest aan de deurposten gestreken worden; zo moeten de verdiensten van Christus op de ziel van toepassing worden gebracht. We moeten niet slechts geloven, dat Hij stierf voor de wereld, maar dat Hij stierf voor een ieder van ons. We moeten de waarde van het verzoenend offer op onszelf van toepassing brengen.” –Patriarchen en Profeten, blz. 241.

“Zelfs dit aardse leven danken wij aan de dood van Christus. Het brood, dat wij eten, is gekocht door Zijn gebroken lichaam. Het water, dat wij drinken, werd betaald met Zijn vergoten bloed. Nooit eet iemand, heilige of zondaar, zijn dagelijks voedsel, of hij wordt gevoed door het lichaam en bloed van Christus. Het kruis van Golgotha heeft op ieder brood zijn stempel gedrukt. Het wordt weerspiegeld in iedere waterbron. Dit alles heeft Christus, door het instellen der symbolen van Zijn grote offer, onderwezen. Het licht, dat uitstraalt van de avondmaaldienst in de opperzaal, maakt de voorzieningen voor ons dagelijks leven heilig. De gezinsdis wordt de tafel des Heren, en iedere maaltijd een heilige handeling.

En hoeveel te meer zijn de woorden van Christus waar, wat betreft onze geestelijke natuur. Hij verklaart: ‘Wie Mijn vlees eet en Mijn bloed drinkt, heeft eeuwig leven’. Door het leven aan te nemen, dat voor ons aan het kruis van Golgotha werd uitgestort, kunnen wij een geheiligd leven leiden. En dit leven hebben wij aangenomen door Zijn Woord aan te nemen, door die dingen te doen die Hij heeft geboden. Op deze wijze worden wij één met Hem. (Zie Johannes 6:54, 56-57)…

Deze tekst is in het bijzonder van toepassing op het Heilig Avondmaal. Wanneer het geloof het grote offer van de Here overpeinst, wordt de ziel gelijkgemaakt aan het geestelijk leven van Christus. Die ziel zal door ieder Avondmaal geestelijke kracht ontvangen. De dienst vormt een levende band, waardoor de gelovige met Christus wordt verbonden, en op deze wijze ook met de Vader. Op een bijzondere wijze vormt het Avondmaal een verbinding tussen afhankelijke menselijke wezens en God.” –De Wens der Eeuwen, blz. 578-579.

“Door heel het gebied van Egypte was de trots van elk gezin weg. De klachten en het gejammer van de rouwklagers vulden de lucht. Koning en hovelingen stonden met bleek gelaat en bevende ledematen door de overweldigende schrik. Farao herinnerde zich, hoe hij vroeger had uitgeroepen: ‘Wie is de Here, naar wie ik zou moeten luisteren om Israël te laten gaan? Ik ken de Here niet, en ik zal Israël ook niet laten gaan’. Nu, daar zijn hemeltergende trots tot in het stof vernederd was, ontbood hij des nachts Mozes en Aäron en zei: ‘Maakt u gereed, gaat weg uit het midden van mijn volk, zowel gij als de Israëlieten; gaat, dient de Here, zoals gij gezegd hebt. Neemt ook uw kleinvee en uw runderen mee, zoals gij gezegd hebt; maar gaat! En wilt ook mij zegenen’. De koninklijke raadslieden en het volk smeekten eveneens de Israëlieten om het land snel te verlaten, ‘want’, zeiden ze, ‘wij sterven allen’.” –Patriarchen en Profeten, blz. 243-244.