Les 10: God treft voorzieningen voor Zijn volk

“De Heer leidde hun weg, waar er geen water was, om hen op de proef te stellen, om te zien of zij, na zoveel bewijzen van Zijn macht te hebben ontvangen, hadden geleerd zich tot Hem te keren in hun nood, en berouw hadden van hun vroegere opstandige gemopper tegen Hem. Zij hadden Mozes en Aäron belast met zelfzuchtige motieven om hen uit Egypte te brengen om hen en hun kinderen door honger te doden, dat zij zich verrijkt konden hebben met hun bezittingen. Door dit te doen schreven de Israëlieten aan de mens toe, dat wat zij onmiskenbaar hadden ontvangen, was duidelijk van God alleen, wiens macht onbeperkt is. Deze prachtige manifestaties van de kracht van God zou Hij willen, dat zij Hem alleen dat zouden toeschrijven en Zijn naam op aarde zouden groot maken… Als zij God niet zouden verheerlijken in hun beproevingen en tegenspoed, op hun reizen door de woestijn naar Kanaän in het vooruitzicht, terwijl God hun voortdurend onmiskenbaar bewijs gaf van Zijn macht en heerlijkheid, en Zijn zorg voor hen, zouden zij Zijn naam niet groot maken en Hem verheerlijken, wanneer zij zich vestigden in het land Kanaän, omringd door zegeningen en voorspoed.” –Testimonies 2, blz. 107.

“De Heere zegt: ‘Roept Mij aan in de dag der benauwdheid’ (Psalm 50:15). Hij nodigt ons uit om aan Hem onze zorgen en noden, onze behoefte aan goddelijke hulp voor te leggen. Hij zegt ons, dat wij moeten aanhouden in het gebed. Zodra er moeilijkheden ontstaan, moeten wij onze oprechte, ernstige smeekbeden tot Hem doen opstijgen. Door onze volharding in het gebed leveren wij het bewijs van ons sterke vertrouwen in God. Het besef van onze nood brengt ons ertoe ernstig te bidden en onze hemelse Vader wordt bewogen door onze smeekbeden.” –Lessen uit het Leven van Alledag, blz. 102.

“Verslagen riep Mozes tot de Here: ‘Wat moet ik met dit volk doen?’ God zei hem, dat hij de oudsten van Israël moest meenemen, ook de staf waarmee hij wonderen in Egypte had gedaan, en voor het volk moest uitgaan. En de Here zei tot hem: ‘Zie, Ik zal daar vóór u op de rots bij Horeb staan; dan zult gij op de rots slaan en daaruit zal water tevoorschijn komen, zodat het volk kan drinken’. Hij gehoorzaamde, en water kwam tevoorschijn in een levende stroom, zodat er voldoende was voor het legerkamp. In plaats van Mozes op te dragen zijn staf op te heffen en een of andere verschrikkelijke plaag te doen neerdalen, zoals in Egypte gebeurde, zodat de leiders voor hun morren werden gestraft, maakte de Here in Zijn grote barmhartigheid de staf het werktuig om in hun behoefte te voorzien.” –Patriarchen en Profeten, blz. 260-263.

“In hun dorst had het volk God verzocht door te zeggen: ‘Is de Here in ons midden of niet?’ ‘Als God ons hier gebracht heeft, waarom geeft Hij ons dan geen water, behalve brood?’ Het ongeloof, dat ze op deze wijze openbaarden, was misdadig, en Mozes vreesde, dat Gods oordelen op hen zouden vallen. Hij noemde de naam van die plaats Massa, ‘verzoeking’, en Meriba, ‘twist’, als een herinnering aan hun zonde.” –Patriarchen en Profeten, blz. 263.

“Mozes sloeg de rots, maar het was de Zoon van God, die gehuld in de wolkkolom naast Mozes stond en het levengevend water deed vloeien. Niet alleen Mozes en de oudsten, maar heel de vergadering, die van verre stond, aanschouwde de heerlijkheid des Heren; maar zou de wolk zijn weggenomen, dan waren ze gedood door de verschrikkelijke heerlijkheid van Hem, die daarin woonde.” –Patriarchen en Profeten, blz. 263.

“Met oneindige wijsheid koos God de steen voor de fundering en legde die Zelf neer. Hij noemde die ‘een vaste grondslag’. De gehele wereld kan daarop haar lasten en smarten leggen; hij kan ze alle dragen. Men kan er volkomen veilig op bouwen. Christus is ’een beproefde steen’. Hij stelt hen, die op Hem vertrouwen, nooit teleur. Hij heeft iedere beproeving doorstaan. Hij heeft de last van Adams schuld en de schuld van zijn nageslacht gedragen, en is meer dan overwinnaar geworden over de machten der duisternis. Hij heeft de lasten gedragen, die op Hem geworpen worden door iedere berouwvolle zondaar. In Christus heeft het schuldige hart verlichting gevonden. Hij is de vaste grondslag. Allen, die zich van Hem afhankelijk maken, rusten in volkomen veiligheid…

En door verbondenheid met Christus, de levende steen, worden allen, die op deze grondslag bouwen, levende stenen. Vele mensen worden door hun eigen pogingen uitgehouwen, gepolijst en verfraaid; maar zij kunnen geen ‘levende stenen’ worden, omdat zij niet met Christus verbonden zijn. Zonder deze verbondenheid kan geen mens behouden worden. Indien het leven van Christus niet in ons is, kunnen wij de stormen der verzoeking niet weerstaan.” –De Wens der Eeuwen, blz. 519-520.

“Hij, die van het levende water drinkt, wordt een fontein des levens. De ontvanger wordt een gever. De genade van Christus in de ziel is als een bron in de woestijn, die opwelt om allen te verfrissen, en hen, die op het punt staan om te komen, begerig maakt te drinken van het water des levens.”| –De Wens der Eeuwen, blz. 155.

“Vanwege de ongehoorzaamheid van Israël en het verlaten van God werd toegestaan, dat zij gebracht werden op nauwe plaatsen en om tegenspoed te lijden; hun vijanden mochten oorlog met hen voeren, hen vernederen en hen ertoe brengen God te zoeken in hun moeilijkheden en benauwdheid. ‘Toen kwam Amalek en streed tegen Israël in Rafidim’. Dit vond plaats onmiddellijk nadat de kinderen van Israël zich hadden overgegeven aan hun rebellerend gemopper en aan onterechte, onredelijke klachten tegen hun leiders, die God had geschikt gemaakt en aangesteld om hen door de woestijn naar het land Kanaän te leiden.” –Testimonies 2, blz. 106-107.

“Toen de Amalekieten het kamp van Israël in de woestijn kwamen aanvallen, wist Mozes, dat zijn volk niet voorbereid was op de krachtmeting. Hij zond Jozua met een groep soldaten om de vijand te ontmoeten, terwijl hijzelf, met Aäron en Hur, zijn positie op een heuvel met uitzicht op het slagveld innam. Daar legde de man van God de zaak voor Hem neer, die alleen in staat was hun de overwinning te geven. Met de handen uitgestrekt naar de hemel bad Mozes ernstig voor het succes van de legers van Israël. Er werd bemerkt dat, terwijl zijn handen omhoog reikten, Israël de vijand overwon; maar toen zij door vermoeidheid naar beneden gingen, overwon Amalek. Aäron en Hur bleven de handen van Mozes ondersteunen tot de overwinning, volledig en compleet, die zich tot de kant van Israël keerde en hun vijanden werden van het veld verdreven.

Dit voorbeeld moest een les zijn voor heel Israël tot het einde van de tijd, dat God de kracht is van Zijn volk. Toen Israël zegevierde, reikte Mozes zijn handen naar de hemel en bemiddelde voor hen; dus wanneer heel Israël van God zegeviert, is het omdat de Machtige hun zaak onderneemt en hun strijd voor hen vecht. Mozes vroeg niet of geloofde, dat God hun vijanden zou overwinnen, terwijl Israël inactief bleef. Hij leidt al zijn troepen en zendt hen uit, zo goed voorbereid als hun mogelijkheden hen kunnen maken, en dan brengt hij de hele zaak in gebed tot God. Mozes op de berg smeekt de Heer, terwijl Jozua met zijn dappere volgelingen beneden is en zijn best doet om de vijanden van Israël en van God te ontmoeten en terug te drijven.” –Testimonies 4, blz. 530-531.

“De wonderen, die Mozes deed ten aanschouwen van de Egyptenaren, werden een voorwerp van spot bij het volk van Amalek, en de vrees der omringende volken werd belachelijk gemaakt. Ze hadden bij hun goden gezworen, dat ze de Hebreeën zouden verdelgen, zodat niemand zou ontkomen, en ze beroemden zich erop, dat de God van Israël hen niet kon weerstaan. De Israëlieten hadden hen niet bedreigd of hen kwaad aangedaan. Hun aanval was volkomen ongegrond. Ze trachtten Gods volk uit te roeien om op deze wijze hun haat en minachting jegens God tot uiting te brengen…

Toen de mannen van Amalek de vermoeide en onverdedigde rijen van Israël aanvielen, bezegelden ze hun eigen ondergang. God zorgt voor de zwaksten onder Zijn kinderen. Geen enkele daad van wreedheid of verdrukking blijft verborgen voor de hemel. Zijn hand is uitgestrekt als een schild over allen, die Hem liefhebben en vrezen; laten mensen zich hoeden, dat ze deze hand niet treffen, want hij draagt het zwaard der gerechtigheid.” –Patriarchen en Profeten, blz. 264-265.

“Als God zo de wreedheid van een heidense natie bestrafte, wat moet Hij dan met degenen, die, terwijl zij belijden Zijn volk te zijn, met hun eigen broeders, die vermoeide en uitgeputte arbeiders zijn in Zijn werk, strijd voeren?” –Getuigenissen voor de Gemeente 5, blz. 199.